Udyoga Parva, Adhyaya 132

अथैतस्यामवस्थायां पौरुषं हातुमिच्छसि

निहीनसेवितं मार्गं गमिष्यस्यचिरादिव

यो हि तेजो यथाशक्ति न दर्शयति विक्रमात्

क्षत्रियो जीविताकाङ्क्षी स्तेन इत्येव तं विदुः

अर्थवन्त्युपपन्नानि वाक्यानि गुणवन्ति च

नैव संप्राप्नुवन्ति त्वां मुमूर्षुमिव भेषजम्

सन्ति वै सिन्धुराजस्य संतुष्टा बहवो जनाः

दौर्बल्यादासते मूढा व्यसनौघप्रतीक्षिणः

सहायोपचयं कृत्वा व्यवसाय्य ततस्ततः

अनुदुष्येयुरपरे पश्यन्तस्तव पौरुषम्

तैः कृत्वा सह संघातं गिरिदुर्गालयांश्चर

काले व्यसनमाकाङ्क्षन्नैवायमजरामरः

संजयो नामतश्च त्वं न च पश्यामि तत्त्वयि

अन्वर्थनामा भव मे पुत्र मा व्यर्थनामकः

सम्यग्दृष्टिर्महाप्राज्ञो बालं त्वां ब्राह्मणोऽब्रवीत्

अयं प्राप्य महत्कृच्छ्रं पुनर्वृद्धिं गमिष्यति

तस्य स्मरन्ती वचनमाशंसे विजयं तव

तस्मात्तात ब्रवीमि त्वां वक्ष्यामि च पुनः पुनः

यस्य ह्यर्थाभिनिर्वृत्तौ भवन्त्याप्यायिताः परे

तस्यार्थसिद्धिर्नियता नयेष्वर्थानुसारिणः

समृद्धिरसमृद्धिर्वा पूर्वेषां मम संजय

एवं विद्वान्युद्धमना भव मा प्रत्युपाहर

नातः पापीयसीं कांचिदवस्थां शम्बरोऽब्रवीत्

यत्र नैवाद्य न प्रातर्भोजनं प्रतिदृश्यते

पतिपुत्रवधादेतत्परमं दुःखमब्रवीत्

दारिद्र्यमिति यत्प्रोक्तं पर्यायमरणं हि तत्

अहं महाकुले जाता ह्रदाद्ध्रदमिवागता

ईश्वरी सर्वकल्याणैर्भर्त्रा परमपूजिता

महार्हमाल्याभरणां सुमृष्टाम्बरवाससम्

पुरा दृष्ट्वा सुहृद्वर्गो मामपश्यत्सुदुर्गताम्

यदा मां चैव भार्यां च द्रष्टासि भृशदुर्बले

न तदा जीवितेनार्थो भविता तव संजय

दासकर्मकरान्भृत्यानाचार्यर्त्विक्पुरोहितान्

अवृत्त्यास्मान्प्रजहतो दृष्ट्वा किं जीवितेन ते

यदि कृत्यं न पश्यामि तवाद्येह यथा पुरा

श्लाघनीयं यशस्यं च का शान्तिर्हृदयस्य मे

नेति चेद्ब्राह्मणान्ब्रूयां दीर्यते हृदयं मम

न ह्यहं न च मे भर्ता नेति ब्राह्मणमुक्तवान्

वयमाश्रयणीयाः स्म नाश्रितारः परस्य च

सान्यानाश्रित्य जीवन्ती परित्यक्ष्यामि जीवितम्

अपारे भव नः पारमप्लवे भव नः प्लवः

कुरुष्व स्थानमस्थाने मृतान्संजीवयस्व नः

सर्वे ते शत्रवः सह्या न चेज्जीवितुमिच्छसि

अथ चेदीदृशीं वृत्तिं क्लीबामभ्युपपद्यसे

निर्विण्णात्मा हतमना मुञ्चैतां पापजीविकाम्

एकशत्रुवधेनैव शूरो गच्छति विश्रुतिम्

इन्द्रो वृत्रवधेनैव महेन्द्रः समपद्यत

माहेन्द्रं च ग्रहं लेभे लोकानां चेश्वरोऽभवत्

नाम विश्राव्य वा संख्ये शत्रूनाहूय दंशितान्

सेनाग्रं वापि विद्राव्य हत्वा वा पुरुषं वरम्

यदैव लभते वीरः सुयुद्धेन महद्यशः

तदैव प्रव्यथन्तेऽस्य शत्रवो विनमन्ति च

त्यक्त्वात्मानं रणे दक्षं शूरं कापुरुषा जनाः

अवशाः पूरयन्ति स्म सर्वकामसमृद्धिभिः

राज्यं वाप्युग्रविभ्रंशं संशयो जीवितस्य वा

प्रलब्धस्य हि शत्रोर्वै शेषं कुर्वन्ति साधवः

स्वर्गद्वारोपमं राज्यमथ वाप्यमृतोपमम्

रुद्धमेकायने मत्वा पतोल्मुक इवारिषु

जहि शत्रून्रणे राजन्स्वधर्ममनुपालय

मा त्वा पश्येत्सुकृपणं शत्रुः श्रीमान्कदाचन