Udyoga Parva, Adhyaya 128

तत्तु वाक्यमनादृत्य सोऽर्थवन्मातृभाषितम्

पुनः प्रतस्थे संरम्भात्सकाशमकृतात्मनाम्

ततः सभाया निर्गम्य मन्त्रयामास कौरवः

सौबलेन मताक्षेण राज्ञा शकुनिना सह

दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेः सौबलस्य च

दुःशासनचतुर्थानामिदमासीद्विचेष्टितम्

पुरायमस्मान्गृह्णाति क्षिप्रकारी जनार्दनः

सहितो धृतराष्ट्रेण राज्ञा शांतनवेन च

वयमेव हृषीकेशं निगृह्णीम बलादिव

प्रसह्य पुरुषव्याघ्रमिन्द्रो वैरोचनिं यथा

श्रुत्वा गृहीतं वार्ष्णेयं पाण्डवा हतचेतसः

निरुत्साहा भविष्यन्ति भग्नदंष्ट्रा इवोरगाः

अयं ह्येषां महाबाहुः सर्वेषां शर्म वर्म च

अस्मिन्गृहीते वरदे ऋषभे सर्वसात्वताम्

निरुद्यमा भविष्यन्ति पाण्डवाः सोमकैः सह

तस्माद्वयमिहैवैनं केशवं क्षिप्रकारिणम्

क्रोशतो धृतराष्ट्रस्य बद्ध्वा योत्स्यामहे रिपून्

तेषां पापमभिप्रायं पापानां दुष्टचेतसाम्

इङ्गितज्ञः कविः क्षिप्रमन्वबुध्यत सात्यकिः

तदर्थमभिनिष्क्रम्य हार्दिक्येन सहास्थितः

अब्रवीत्कृतवर्माणं क्षिप्रं योजय वाहिनीम्

व्यूढानीकः सभाद्वारमुपतिष्ठस्व दंशितः

यावदाख्याम्यहं चैतत्कृष्णायाक्लिष्टकर्मणे

स प्रविश्य सभां वीरः सिंहो गिरिगुहामिव

आचष्ट तमभिप्रायं केशवाय महात्मने

धृतराष्ट्रं ततश्चैव विदुरं चान्वभाषत

तेषामेतमभिप्रायमाचचक्षे स्मयन्निव

धर्मादपेतमर्थाच्च कर्म साधुविगर्हितम्

मन्दाः कर्तुमिहेच्छन्ति न चावाप्यं कथंचन

पुरा विकुर्वते मूढाः पापात्मानः समागताः

धर्षिताः काममन्युभ्यां क्रोधलोभवशानुगाः

इमं हि पुण्डरीकाक्षं जिघृक्षन्त्यल्पचेतसः

पटेनाग्निं प्रज्वलितं यथा बाला यथा जडाः

सात्यकेस्तद्वचः श्रुत्वा विदुरो दीर्घदर्शिवान्

धृतराष्ट्रं महाबाहुमब्रवीत्कुरुसंसदि

राजन्परीतकालास्ते पुत्राः सर्वे परंतप

अयशस्यमशक्यं च कर्म कर्तुं समुद्यताः

इमं हि पुण्डरीकाक्षमभिभूय प्रसह्य च

निग्रहीतुं किलेच्छन्ति सहिता वासवानुजम्

इमं पुरुषशार्दूलमप्रधृष्यं दुरासदम्

आसाद्य न भविष्यन्ति पतंगा इव पावकम्

अयमिच्छन्हि तान्सर्वान्यतमानाञ्जनार्दनः

सिंहो मृगानिव क्रुद्धो गमयेद्यमसादनम्

न त्वयं निन्दितं कर्म कुर्यात्कृष्णः कथंचन

न च धर्मादपक्रामेदच्युतः पुरुषोत्तमः

विदुरेणैवमुक्ते तु केशवो वाक्यमब्रवीत्

धृतराष्ट्रमभिप्रेक्ष्य सुहृदां शृण्वतां मिथः

राजन्नेते यदि क्रुद्धा मां निगृह्णीयुरोजसा

एते वा मामहं वैनाननुजानीहि पार्थिव

एतान्हि सर्वान्संरब्धान्नियन्तुमहमुत्सहे

न त्वहं निन्दितं कर्म कुर्यां पापं कथंचन

पाण्डवार्थे हि लुभ्यन्तः स्वार्थाद्धास्यन्ति ते सुताः

एते चेदेवमिच्छन्ति कृतकार्यो युधिष्ठिरः

अद्यैव ह्यहमेतांश्च ये चैताननु भारत

निगृह्य राजन्पार्थेभ्यो दद्यां किं दुष्कृतं भवेत्

इदं तु न प्रवर्तेयं निन्दितं कर्म भारत

संनिधौ ते महाराज क्रोधजं पापबुद्धिजम्

एष दुर्योधनो राजन्यथेच्छति तथास्तु तत्

अहं तु सर्वान्समयाननुजानामि भारत

एतच्छ्रुत्वा तु विदुरं धृतराष्ट्रोऽभ्यभाषत

क्षिप्रमानय तं पापं राज्यलुब्धं सुयोधनम्