Udyoga Parva, Adhyaya 103

गरुडस्तत्तु शुश्राव यथावृत्तं महाबलः

आयुःप्रदानं शक्रेण कृतं नागस्य भारत

पक्षवातेन महता रुद्ध्वा त्रिभुवनं खगः

सुपर्णः परमक्रुद्धो वासवं समुपाद्रवत्

भगवन्किमवज्ञानात्क्षुधां प्रति भये मम

कामकारवरं दत्त्वा पुनश्चलितवानसि

निसर्गात्सर्वभूतानां सर्वभूतेश्वरेण मे

आहारो विहितो धात्रा किमर्थं वार्यते त्वया

वृतश्चैष महानागः स्थापितः समयश्च मे

अनेन च मया देव भर्तव्यः प्रसवो महान्

एतस्मिंस्त्वन्यथाभूते नान्यं हिंसितुमुत्सहे

क्रीडसे कामकारेण देवराज यथेच्छकम्

सोऽहं प्राणान्विमोक्ष्यामि तथा परिजनो मम

ये च भृत्या मम गृहे प्रीतिमान्भव वासव

एतच्चैवाहमर्हामि भूयश्च बलवृत्रहन्

त्रैलोक्यस्येश्वरो योऽहं परभृत्यत्वमागतः

त्वयि तिष्ठति देवेश न विष्णुः कारणं मम

त्रैलोक्यराज राज्यं हि त्वयि वासव शाश्वतम्

ममापि दक्षस्य सुता जननी कश्यपः पिता

अहमप्युत्सहे लोकान्समस्तान्वोढुमञ्जसा

असह्यं सर्वभूतानां ममापि विपुलं बलम्

मयापि सुमहत्कर्म कृतं दैतेयविग्रहे

श्रुतश्रीः श्रुतसेनश्च विवस्वान्रोचनामुखः

प्रसभः कालकाक्षश्च मयापि दितिजा हताः

यत्तु ध्वजस्थानगतो यत्नात्परिचराम्यहम्

वहामि चैवानुजं ते तेन मामवमन्यसे

कोऽन्यो भारसहो ह्यस्ति कोऽन्योऽस्ति बलवत्तरः

मया योऽहं विशिष्टः सन्वहामीमं सबान्धवम्

अवज्ञाय तु यत्तेऽहं भोजनाद्व्यपरोपितः

तेन मे गौरवं नष्टं त्वत्तश्चास्माच्च वासव

अदित्यां य इमे जाता बलविक्रमशालिनः

त्वमेषां किल सर्वेषां विशेषाद्बलवत्तरः

सोऽहं पक्षैकदेशेन वहामि त्वां गतक्लमः

विमृश त्वं शनैस्तात को न्वत्र बलवानिति

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा खगस्योदर्कदारुणम्

अक्षोभ्यं क्षोभयंस्तार्क्ष्यमुवाच रथचक्रभृत्

गरुत्मन्मन्यसेऽऽत्मानं बलवन्तं सुदुर्बलम्

अलमस्मत्समक्षं ते स्तोतुमात्मानमण्डज

त्रैलोक्यमपि मे कृत्स्नमशक्तं देहधारणे

अहमेवात्मनात्मानं वहामि त्वां च धारये

इमं तावन्ममैकं त्वं बाहुं सव्येतरं वह

यद्येनं धारयस्येकं सफलं ते विकत्थितम्

ततः स भगवांस्तस्य स्कन्धे बाहुं समासजत्

निपपात स भारार्तो विह्वलो नष्टचेतनः

यावान्हि भारः कृत्स्नायाः पृथिव्याः पर्वतैः सह

एकस्या देहशाखायास्तावद्भारममन्यत

न त्वेनं पीडयामास बलेन बलवत्तरः

ततो हि जीवितं तस्य न व्यनीनशदच्युतः

विपक्षः स्रस्तकायश्च विचेता विह्वलः खगः

मुमोच पत्राणि तदा गुरुभारप्रपीडितः

स विष्णुं शिरसा पक्षी प्रणम्य विनतासुतः

विचेता विह्वलो दीनः किंचिद्वचनमब्रवीत्

भगवँल्लोकसारस्य सदृशेन वपुष्मता

भुजेन स्वैरमुक्तेन निष्पिष्टोऽस्मि महीतले

क्षन्तुमर्हसि मे देव विह्वलस्याल्पचेतसः

बलदाहविदग्धस्य पक्षिणो ध्वजवासिनः

न विज्ञातं बलं देव मया ते परमं विभो

तेन मन्याम्यहं वीर्यमात्मनोऽसदृशं परैः

ततश्चक्रे स भगवान्प्रसादं वै गरुत्मतः

मैवं भूय इति स्नेहात्तदा चैनमुवाच ह