Udyoga Parva, Adhyaya 86

यदाह विदुरः कृष्णे सर्वं तत्सत्यमुच्यते

अनुरक्तो ह्यसंहार्यः पार्थान्प्रति जनार्दनः

यत्तु सत्कारसंयुक्तं देयं वसु जनार्दने

अनेकरूपं राजेन्द्र न तद्देयं कदाचन

देशः कालस्तथायुक्तो न हि नार्हति केशवः

मंस्यत्यधोक्षजो राजन्भयादर्चति मामिति

अवमानश्च यत्र स्यात्क्षत्रियस्य विशां पते

न तत्कुर्याद्बुधः कार्यमिति मे निश्चिता मतिः

स हि पूज्यतमो देवः कृष्णः कमललोचनः

त्रयाणामपि लोकानां विदितं मम सर्वथा

न तु तस्मिन्प्रदेयं स्यात्तथा कार्यगतिः प्रभो

विग्रहः समुपारब्धो न हि शाम्यत्यविग्रहात्

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भीष्मः कुरुपितामहः

वैचित्रवीर्यं राजानमिदं वचनमब्रवीत्

सत्कृतोऽसत्कृतो वापि न क्रुध्येत जनार्दनः

नालमन्यमवज्ञातुमवज्ञातोऽपि केशवः

यत्तु कार्यं महाबाहो मनसा कार्यतां गतम्

सर्वोपायैर्न तच्छक्यं केनचित्कर्तुमन्यथा

स यद्ब्रूयान्महाबाहुस्तत्कार्यमविशङ्कया

वासुदेवेन तीर्थेन क्षिप्रं संशाम्य पाण्डवैः

धर्म्यमर्थ्यं स धर्मात्मा ध्रुवं वक्ता जनार्दनः

तस्मिन्वाच्याः प्रिया वाचो भवता बान्धवैः सह

न पर्यायोऽस्ति यद्राजञ्श्रियं निष्केवलामहम्

तैः सहेमामुपाश्नीयां जीवञ्जीवैः पितामह

इदं तु सुमहत्कार्यं शृणु मे यत्समर्थितम्

परायणं पाण्डवानां नियंस्यामि जनार्दनम्

तस्मिन्बद्धे भविष्यन्ति वृष्णयः पृथिवी तथा

पाण्डवाश्च विधेया मे स च प्रातरिहेष्यति

अत्रोपायं यथा सम्यङ्न बुध्येत जनार्दनः

न चापायो भवेत्कश्चित्तद्भवान्प्रब्रवीतु मे

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा घोरं कृष्णाभिसंहितम्

धृतराष्ट्रः सहामात्यो व्यथितो विमनाभवत्

ततो दुर्योधनमिदं धृतराष्ट्रोऽब्रवीद्वचः

मैवं वोचः प्रजापाल नैष धर्मः सनातनः

दूतश्च हि हृषीकेशः संबन्धी च प्रियश्च नः

अपापः कौरवेयेषु कथं बन्धनमर्हति

परीतो धृतराष्ट्रायं तव पुत्रः सुमन्दधीः

वृणोत्यनर्थं न त्वर्थं याच्यमानः सुहृद्गणैः

इममुत्पथि वर्तन्तं पापं पापानुबन्धिनम्

वाक्यानि सुहृदां हित्वा त्वमप्यस्यानुवर्तसे

कृष्णमक्लिष्टकर्माणमासाद्यायं सुदुर्मतिः

तव पुत्रः सहामात्यः क्षणेन न भविष्यति

पापस्यास्य नृशंसस्य त्यक्तधर्मस्य दुर्मतेः

नोत्सहेऽनर्थसंयुक्तां वाचं श्रोतुं कथंचन

इत्युक्त्वा भरतश्रेष्ठो वृद्धः परममन्युमान्

उत्थाय तस्मात्प्रातिष्ठद्भीष्मः सत्यपराक्रमः