Udyoga Parva, Adhyaya 77

एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि पाण्डव

सर्वं त्विदं समायत्तं बीभत्सो कर्मणोर्द्वयोः

क्षेत्रं हि रसवच्छुद्धं कर्षकेणोपपादितम्

ऋते वर्षं न कौन्तेय जातु निर्वर्तयेत्फलम्

तत्र वै पौरुषं ब्रूयुरासेकं यत्नकारितम्

तत्र चापि ध्रुवं पश्येच्छोषणं दैवकारितम्

तदिदं निश्चितं बुद्ध्या पूर्वैरपि महात्मभिः

दैवे च मानुषे चैव संयुक्तं लोककारणम्

अहं हि तत्करिष्यामि परं पुरुषकारतः

दैवं तु न मया शक्यं कर्म कर्तुं कथंचन

स हि धर्मं च सत्यं च त्यक्त्वा चरति दुर्मतिः

न हि संतप्यते तेन तथारूपेण कर्मणा

तां चापि बुद्धिं पापिष्ठां वर्धयन्त्यस्य मन्त्रिणः

शकुनिः सूतपुत्रश्च भ्राता दुःशासनस्तथा

स हि त्यागेन राज्यस्य न शमं समुपेष्यति

अन्तरेण वधात्पार्थ सानुबन्धः सुयोधनः

न चापि प्रणिपातेन त्यक्तुमिच्छति धर्मराट्

याच्यमानस्तु राज्यं स न प्रदास्यति दुर्मतिः

न तु मन्ये स तद्वाच्यो यद्युधिष्ठिरशासनम्

उक्तं प्रयोजनं तत्र धर्मराजेन भारत

तथा पापस्तु तत्सर्वं न करिष्यति कौरवः

तस्मिंश्चाक्रियमाणेऽसौ लोकवध्यो भविष्यति

मम चापि स वध्यो वै जगतश्चापि भारत

येन कौमारके यूयं सर्वे विप्रकृतास्तथा

विप्रलुप्तं च वो राज्यं नृशंसेन दुरात्मना

न चोपशाम्यते पापः श्रियं दृष्ट्वा युधिष्ठिरे

असकृच्चाप्यहं तेन त्वत्कृते पार्थ भेदितः

न मया तद्गृहीतं च पापं तस्य चिकीर्षितम्

जानासि हि महाबाहो त्वमप्यस्य परं मतम्

प्रियं चिकीर्षमाणं च धर्मराजस्य मामपि

स जानंस्तस्य चात्मानं मम चैव परं मतम्

अजानन्निव चाकस्मादर्जुनाद्याभिशङ्कसे

यच्चापि परमं दिव्यं तच्चाप्यवगतं त्वया

विधानविहितं पार्थ कथं शर्म भवेत्परैः

यत्तु वाचा मया शक्यं कर्मणा चापि पाण्डव

करिष्ये तदहं पार्थ न त्वाशंसे शमं परैः

कथं गोहरणे ब्रूयादिच्छञ्शर्म तथाविधम्

याच्यमानोऽपि भीष्मेण संवत्सरगतेऽध्वनि

तदैव ते पराभूता यदा संकल्पितास्त्वया

लवशः क्षणशश्चापि न च तुष्टः सुयोधनः

सर्वथा तु मया कार्यं धर्मराजस्य शासनम्

विभाव्यं तस्य भूयश्च कर्म पापं दुरात्मनः