Udyoga Parva, Adhyaya 16

त्वमग्ने सर्वदेवानां मुखं त्वमसि हव्यवाट्

त्वमन्तः सर्वभूतानां गूढश्चरसि साक्षिवत्

त्वामाहुरेकं कवयस्त्वामाहुस्त्रिविधं पुनः

त्वया त्यक्तं जगच्चेदं सद्यो नश्येद्धुताशन

कृत्वा तुभ्यं नमो विप्राः स्वकर्मविजितां गतिम्

गच्छन्ति सह पत्नीभिः सुतैरपि च शाश्वतीम्

त्वमेवाग्ने हव्यवाहस्त्वमेव परमं हविः

यजन्ति सत्रैस्त्वामेव यज्ञैश्च परमाध्वरे

सृष्ट्वा लोकांस्त्रीनिमान्हव्यवाह; प्राप्ते काले पचसि पुनः समिद्धः

सर्वस्यास्य भुवनस्य प्रसूति;स्त्वमेवाग्ने भवसि पुनः प्रतिष्ठा

त्वामग्ने जलदानाहुर्विद्युतश्च त्वमेव हि

दहन्ति सर्वभूतानि त्वत्तो निष्क्रम्य हायनाः

त्वय्यापो निहिताः सर्वास्त्वयि सर्वमिदं जगत्

न तेऽस्त्यविदितं किंचित्त्रिषु लोकेषु पावक

स्वयोनिं भजते सर्वो विशस्वापोऽविशङ्कितः

अहं त्वां वर्धयिष्यामि ब्राह्मैर्मन्त्रैः सनातनैः

एवं स्तुतो हव्यवाहो भगवान्कविरुत्तमः

बृहस्पतिमथोवाच प्रीतिमान्वाक्यमुत्तमम्

दर्शयिष्यामि ते शक्रं सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

प्रविश्यापस्ततो वह्निः ससमुद्राः सपल्वलाः

आजगाम सरस्तच्च गूढो यत्र शतक्रतुः

अथ तत्रापि पद्मानि विचिन्वन्भरतर्षभ

अन्वपश्यत्स देवेन्द्रं बिसमध्यगतं स्थितम्

आगत्य च ततस्तूर्णं तमाचष्ट बृहस्पतेः

अणुमात्रेण वपुषा पद्मतन्त्वाश्रितं प्रभुम्

गत्वा देवर्षिगन्धर्वैः सहितोऽथ बृहस्पतिः

पुराणैः कर्मभिर्देवं तुष्टाव बलसूदनम्

महासुरो हतः शक्र नमुचिर्दारुणस्त्वया

शम्बरश्च बलश्चैव तथोभौ घोरविक्रमौ

शतक्रतो विवर्धस्व सर्वाञ्शत्रून्निषूदय

उत्तिष्ठ वज्रिन्संपश्य देवर्षींश्च समागतान्

महेन्द्र दानवान्हत्वा लोकास्त्रातास्त्वया विभो

अपां फेनं समासाद्य विष्णुतेजोपबृंहितम्

त्वया वृत्रो हतः पूर्वं देवराज जगत्पते

त्वं सर्वभूतेषु वरेण्य ईड्य;स्त्वया समं विद्यते नेह भूतम्

त्वया धार्यन्ते सर्वभूतानि शक्र; त्वं देवानां महिमानं चकर्थ

पाहि देवान्सलोकांश्च महेन्द्र बलमाप्नुहि

एवं संस्तूयमानश्च सोऽवर्धत शनैः शनैः

स्वं चैव वपुरास्थाय बभूव स बलान्वितः

अब्रवीच्च गुरुं देवो बृहस्पतिमुपस्थितम्

किं कार्यमवशिष्टं वो हतस्त्वाष्ट्रो महासुरः

वृत्रश्च सुमहाकायो ग्रस्तुं लोकानियेष यः

मानुषो नहुषो राजा देवर्षिगणतेजसा

देवराज्यमनुप्राप्तः सर्वान्नो बाधते भृशम्

कथं नु नहुषो राज्यं देवानां प्राप दुर्लभम्

तपसा केन वा युक्तः किंवीर्यो वा बृहस्पते

देवा भीताः शक्रमकामयन्त; त्वया त्यक्तं महदैन्द्रं पदं तत्

तदा देवाः पितरोऽथर्षयश्च; गन्धर्वसंघाश्च समेत्य सर्वे

गत्वाब्रुवन्नहुषं शक्र तत्र; त्वं नो राजा भव भुवनस्य गोप्ता

तानब्रवीन्नहुषो नास्मि शक्त; आप्यायध्वं तपसा तेजसा च

एवमुक्तैर्वर्धितश्चापि देवै; राजाभवन्नहुषो घोरवीर्यः

त्रैलोक्ये च प्राप्य राज्यं तपस्विनः; कृत्वा वाहान्याति लोकान्दुरात्मा

तेजोहरं दृष्टिविषं सुघोरं; मा त्वं पश्येर्नहुषं वै कदाचित्

देवाश्च सर्वे नहुषं भयार्ता; न पश्यन्तो गूढरूपाश्चरन्ति

एवं वदत्यङ्गिरसां वरिष्ठे; बृहस्पतौ लोकपालः कुबेरः

वैवस्वतश्चैव यमः पुराणो; देवश्च सोमो वरुणश्चाजगाम

ते वै समागम्य महेन्द्रमूचु;र्दिष्ट्या त्वाष्ट्रो निहतश्चैव वृत्रः

दिष्ट्या च त्वां कुशलिनमक्षतं च; पश्यामो वै निहतारिं च शक्र

स तान्यथावत्प्रतिभाष्य शक्रः; संचोदयन्नहुषस्यान्तरेण

राजा देवानां नहुषो घोररूप;स्तत्र साह्यं दीयतां मे भवद्भिः

ते चाब्रुवन्नहुषो घोररूपो; दृष्टीविषस्तस्य बिभीम देव

त्वं चेद्राजन्नहुषं पराजये;स्तद्वै वयं भागमर्हाम शक्र