Virata Parva, Adhyaya 23

ते दृष्ट्वा निहतान्सूतान्राज्ञे गत्वा न्यवेदयन्

गन्धर्वैर्निहता राजन्सूतपुत्राः परःशताः

यथा वज्रेण वै दीर्णं पर्वतस्य महच्छिरः

विनिकीर्णं प्रदृश्येत तथा सूता महीतले

सैरन्ध्री च विमुक्तासौ पुनरायाति ते गृहम्

सर्वं संशयितं राजन्नगरं ते भविष्यति

तथारूपा हि सैरन्ध्री गन्धर्वाश्च महाबलाः

पुंसामिष्टश्च विषयो मैथुनाय न संशयः

यथा सैरन्ध्रिवेषेण न ते राजन्निदं पुरम्

विनाशमेति वै क्षिप्रं तथा नीतिर्विधीयताम्

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा विराटो वाहिनीपतिः

अब्रवीत्क्रियतामेषां सूतानां परमक्रिया

एकस्मिन्नेव ते सर्वे सुसमिद्धे हुताशने

दह्यन्तां कीचकाः शीघ्रं रत्नैर्गन्धैश्च सर्वशः

सुदेष्णां चाब्रवीद्राजा महिषीं जातसाध्वसः

सैरन्ध्रीमागतां ब्रूया ममैव वचनादिदम्

गच्छ सैरन्ध्रि भद्रं ते यथाकामं चराबले

बिभेति राजा सुश्रोणि गन्धर्वेभ्यः पराभवात्

न हि तामुत्सहे वक्तुं स्वयं गन्धर्वरक्षिताम्

स्त्रियस्त्वदोषास्तां वक्तुमतस्त्वां प्रब्रवीम्यहम्

अथ मुक्ता भयात्कृष्णा सूतपुत्रान्निरस्य च

मोक्षिता भीमसेनेन जगाम नगरं प्रति

त्रासितेव मृगी बाला शार्दूलेन मनस्विनी

गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा

तां दृष्ट्वा पुरुषा राजन्प्राद्रवन्त दिशो दश

गन्धर्वाणां भयत्रस्ताः केचिद्दृष्टीर्न्यमीलयन्

ततो महानसद्वारि भीमसेनमवस्थितम्

ददर्श राजन्पाञ्चाली यथा मत्तं महाद्विपम्

तं विस्मयन्ती शनकैः संज्ञाभिरिदमब्रवीत्

गन्धर्वराजाय नमो येनास्मि परिमोचिता

ये यस्या विचरन्तीह पुरुषा वशवर्तिनः

तस्यास्ते वचनं श्रुत्वा अनृणा विचरन्त्युत

ततः सा नर्तनागारे धनंजयमपश्यत

राज्ञः कन्या विराटस्य नर्तयानं महाभुजम्

ततस्ता नर्तनागाराद्विनिष्क्रम्य सहार्जुनाः

कन्या ददृशुरायान्तीं कृष्णां क्लिष्टामनागसम्

दिष्ट्या सैरन्ध्रि मुक्तासि दिष्ट्यासि पुनरागता

दिष्ट्या विनिहताः सूता ये त्वां क्लिश्यन्त्यनागसम्

कथं सैरन्ध्रि मुक्तासि कथं पापाश्च ते हताः

इच्छामि वै तव श्रोतुं सर्वमेव यथातथम्

बृहन्नडे किं नु तव सैरन्ध्र्या कार्यमद्य वै

या त्वं वससि कल्याणि सदा कन्यापुरे सुखम्

न हि दुःखं समाप्नोषि सैरन्ध्री यदुपाश्नुते

तेन मां दुःखितामेवं पृच्छसे प्रहसन्निव

बृहन्नडापि कल्याणि दुःखमाप्नोत्यनुत्तमम्

तिर्यग्योनिगता बाले न चैनामवबुध्यसे

ततः सहैव कन्याभिर्द्रौपदी राजवेश्म तत्

प्रविवेश सुदेष्णायाः समीपमपलायिनी

तामब्रवीद्राजपुत्री विराटवचनादिदम्

सैरन्ध्रि गम्यतां शीघ्रं यत्र कामयसे गतिम्

राजा बिभेति भद्रं ते गन्धर्वेभ्यः पराभवात्

त्वं चापि तरुणी सुभ्रु रूपेणाप्रतिमा भुवि

त्रयोदशाहमात्रं मे राजा क्षमतु भामिनि

कृतकृत्या भविष्यन्ति गन्धर्वास्ते न संशयः

ततो मां तेऽपनेष्यन्ति करिष्यन्ति च ते प्रियम्

ध्रुवं च श्रेयसा राजा योक्ष्यते सह बान्धवैः