Virata Parva, Adhyaya 22

तस्मिन्काले समागम्य सर्वे तत्रास्य बान्धवाः

रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्य समन्ततः

सर्वे संहृष्टरोमाणः संत्रस्ताः प्रेक्ष्य कीचकम्

तथा सर्वाङ्गसंभुग्नं कूर्मं स्थल इवोद्धृतम्

पोथितं भीमसेनेन तमिन्द्रेणेव दानवम्

संस्कारयितुमिच्छन्तो बहिर्नेतुं प्रचक्रमुः

ददृशुस्ते ततः कृष्णां सूतपुत्राः समागताः

अदूरादनवद्याङ्गीं स्तम्भमालिङ्ग्य तिष्ठतीम्

समवेतेषु सूतेषु तानुवाचोपकीचकः

हन्यतां शीघ्रमसती यत्कृते कीचको हतः

अथ वा नेह हन्तव्या दह्यतां कामिना सह

मृतस्यापि प्रियं कार्यं सूतपुत्रस्य सर्वथा

ततो विराटमूचुस्ते कीचकोऽस्याः कृते हतः

सहाद्यानेन दह्येत तदनुज्ञातुमर्हसि

पराक्रमं तु सूतानां मत्वा राजान्वमोदत

सैरन्ध्र्याः सूतपुत्रेण सह दाहं विशां पते

तां समासाद्य वित्रस्तां कृष्णां कमललोचनाम्

मोमुह्यमानां ते तत्र जगृहुः कीचका भृशम्

ततस्तु तां समारोप्य निबध्य च सुमध्यमाम्

जग्मुरुद्यम्य ते सर्वे श्मशानमभितस्तदा

ह्रियमाणा तु सा राजन्सूतपुत्रैरनिन्दिता

प्राक्रोशन्नाथमिच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती

जयो जयन्तो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः

ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम्

येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशनेः

व्यश्रूयत महायुद्धे भीमघोषस्तरस्विनाम्

रथघोषश्च बलवान्गन्धर्वाणां यशस्विनाम्

ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम्

तस्यास्ताः कृपणा वाचः कृष्णायाः परिदेविताः

श्रुत्वैवाभ्यपतद्भीमः शयनादविचारयन्

अहं शृणोमि ते वाचं त्वया सैरन्ध्रि भाषिताम्

तस्मात्ते सूतपुत्रेभ्यो न भयं भीरु विद्यते

इत्युक्त्वा स महाबाहुर्विजजृम्भे जिघांसया

ततः स व्यायतं कृत्वा वेषं विपरिवर्त्य च

अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य निर्जगाम बहिस्तदा

स भीमसेनः प्राकारादारुज्य तरसा द्रुमम्

श्मशानाभिमुखः प्रायाद्यत्र ते कीचका गताः

स तं वृक्षं दशव्यामं सस्कन्धविटपं बली

प्रगृह्याभ्यद्रवत्सूतान्दण्डपाणिरिवान्तकः

ऊरुवेगेन तस्याथ न्यग्रोधाश्वत्थकिंशुकाः

भूमौ निपतिता वृक्षाः संघशस्तत्र शेरते

तं सिंहमिव संक्रुद्धं दृष्ट्वा गन्धर्वमागतम्

वित्रेसुः सर्वतः सूता विषादभयकम्पिताः

तमन्तकमिवायान्तं गन्धर्वं प्रेक्ष्य ते तदा

दिधक्षन्तस्तदा ज्येष्ठं भ्रातरं ह्युपकीचकाः

परस्परमथोचुस्ते विषादभयकम्पिताः

गन्धर्वो बलवानेति क्रुद्ध उद्यम्य पादपम्

सैरन्ध्री मुच्यतां शीघ्रं महन्नो भयमागतम्

ते तु दृष्ट्वा तमाविद्धं भीमसेनेन पादपम्

विमुच्य द्रौपदीं तत्र प्राद्रवन्नगरं प्रति

द्रवतस्तांस्तु संप्रेक्ष्य स वज्री दानवानिव

शतं पञ्चाधिकं भीमः प्राहिणोद्यमसादनम्

तत आश्वासयत्कृष्णां प्रविमुच्य विशां पते

उवाच च महाबाहुः पाञ्चालीं तत्र द्रौपदीम्

अश्रुपूर्णमुखीं दीनां दुर्धर्षः स वृकोदरः

एवं ते भीरु वध्यन्ते ये त्वां क्लिश्यन्त्यनागसम्

प्रैहि त्वं नगरं कृष्णे न भयं विद्यते तव

अन्येनाहं गमिष्यामि विराटस्य महानसम्

पञ्चाधिकं शतं तच्च निहतं तत्र भारत

महावनमिव छिन्नं शिश्ये विगलितद्रुमम्

एवं ते निहता राजञ्शतं पञ्च च कीचकाः

स च सेनापतिः पूर्वमित्येतत्सूतषट्शतम्

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नरा नार्यश्च संगताः

विस्मयं परमं गत्वा नोचुः किंचन भारत