Virata Parva, Adhyaya 21

तथा भद्रे करिष्यामि यथा त्वं भीरु भाषसे

अद्य तं सूदयिष्यामि कीचकं सहबान्धवम्

अस्याः प्रदोषे शर्वर्याः कुरुष्वानेन संगमम्

दुःखं शोकं च निर्धूय याज्ञसेनि शुचिस्मिते

यैषा नर्तनशाला वै मत्स्यराजेन कारिता

दिवात्र कन्या नृत्यन्ति रात्रौ यान्ति यथागृहम्

तत्रास्ति शयनं भीरु दृढाङ्गं सुप्रतिष्ठितम्

तत्रास्य दर्शयिष्यामि पूर्वप्रेतान्पितामहान्

यथा च त्वां न पश्येयुः कुर्वाणां तेन संविदम्

कुर्यास्तथा त्वं कल्याणि यथा संनिहितो भवेत्

तथा तौ कथयित्वा तु बाष्पमुत्सृज्य दुःखितौ

रात्रिशेषं तदत्युग्रं धारयामासतुर्हृदा

तस्यां रात्र्यां व्यतीतायां प्रातरुत्थाय कीचकः

गत्वा राजकुलायैव द्रौपदीमिदमब्रवीत्

सभायां पश्यतो राज्ञः पातयित्वा पदाहनम्

न चैवालभथास्त्राणमभिपन्ना बलीयसा

प्रवादेन हि मत्स्यानां राजा नाम्नायमुच्यते

अहमेव हि मत्स्यानां राजा वै वाहिनीपतिः

सा सुखं प्रतिपद्यस्व दासो भीरु भवामि ते

अह्नाय तव सुश्रोणि शतं निष्कान्ददाम्यहम्

दासीशतं च ते दद्यां दासानामपि चापरम्

रथं चाश्वतरीयुक्तमस्तु नौ भीरु संगमः

एकं मे समयं त्वद्य प्रतिपद्यस्व कीचक

न त्वां सखा वा भ्राता वा जानीयात्संगतं मया

अवबोधाद्धि भीतास्मि गन्धर्वाणां यशस्विनाम्

एवं मे प्रतिजानीहि ततोऽहं वशगा तव

एवमेतत्करिष्यामि यथा सुश्रोणि भाषसे

एको भद्रे गमिष्यामि शून्यमावसथं तव

समागमार्थं रम्भोरु त्वया मदनमोहितः

यथा त्वां नावभोत्स्यन्ति गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः

यदिदं नर्तनागारं मत्स्यराजेन कारितम्

दिवात्र कन्या नृत्यन्ति रात्रौ यान्ति यथागृहम्

तमिस्रे तत्र गच्छेथा गन्धर्वास्तन्न जानते

तत्र दोषः परिहृतो भविष्यति न संशयः

तमर्थं प्रतिजल्पन्त्याः कृष्णायाः कीचकेन ह

दिवसार्धं समभवन्मासेनैव समं नृप

कीचकोऽथ गृहं गत्वा भृशं हर्षपरिप्लुतः

सैरन्ध्रीरूपिणं मूढो मृत्युं तं नावबुद्धवान्

गन्धाभरणमाल्येषु व्यासक्तः स विशेषतः

अलंचकार सोऽऽत्मानं सत्वरः काममोहितः

तस्य तत्कुर्वतः कर्म कालो दीर्घ इवाभवत्

अनुचिन्तयतश्चापि तामेवायतलोचनाम्

आसीदभ्यधिका चास्य श्रीः श्रियं प्रमुमुक्षतः

निर्वाणकाले दीपस्य वर्तीमिव दिधक्षतः

कृतसंप्रत्ययस्तत्र कीचकः काममोहितः

नाजानाद्दिवसं यान्तं चिन्तयानः समागमम्

ततस्तु द्रौपदी गत्वा तदा भीमं महानसे

उपातिष्ठत कल्याणी कौरव्यं पतिमन्तिकात्

तमुवाच सुकेशान्ता कीचकस्य मया कृतः

संगमो नर्तनागारे यथावोचः परंतप

शून्यं स नर्तनागारमागमिष्यति कीचकः

एको निशि महाबाहो कीचकं तं निषूदय

तं सूतपुत्रं कौन्तेय कीचकं मददर्पितम्

गत्वा त्वं नर्तनागारं निर्जीवं कुरु पाण्डव

दर्पाच्च सूतपुत्रोऽसौ गन्धर्वानवमन्यते

तं त्वं प्रहरतां श्रेष्ठ नडं नाग इवोद्धर

अश्रु दुःखाभिभूताया मम मार्जस्व भारत

आत्मनश्चैव भद्रं ते कुरु मानं कुलस्य च

स्वागतं ते वरारोहे यन्मा वेदयसे प्रियम्

न ह्यस्य कंचिदिच्छामि सहायं वरवर्णिनि