Virata Parva, Adhyaya 19

अहं सैरन्ध्रिवेषेण चरन्ती राजवेश्मनि

शौचदास्मि सुदेष्णाया अक्षधूर्तस्य कारणात्

विक्रियां पश्य मे तीव्रां राजपुत्र्याः परंतप

आसे कालमुपासीना सर्वं दुःखं किलार्तवत्

अनित्या किल मर्त्यानामर्थसिद्धिर्जयाजयौ

इति कृत्वा प्रतीक्षामि भर्तॄणामुदयं पुनः

य एव हेतुर्भवति पुरुषस्य जयावहः

पराजये च हेतुः स इति च प्रतिपालये

दत्त्वा याचन्ति पुरुषा हत्वा वध्यन्ति चापरे

पातयित्वा च पात्यन्ते परैरिति च मे श्रुतम्

न दैवस्यातिभारोऽस्ति न दैवस्यातिवर्तनम्

इति चाप्यागमं भूयो दैवस्य प्रतिपालये

स्थितं पूर्वं जलं यत्र पुनस्तत्रैव तिष्ठति

इति पर्यायमिच्छन्ती प्रतीक्षाम्युदयं पुनः

दैवेन किल यस्यार्थः सुनीतोऽपि विपद्यते

दैवस्य चागमे यत्नस्तेन कार्यो विजानता

यत्तु मे वचनस्यास्य कथितस्य प्रयोजनम्

पृच्छ मां दुःखितां तत्त्वमपृष्टा वा ब्रवीमि ते

महिषी पाण्डुपुत्राणां दुहिता द्रुपदस्य च

इमामवस्थां संप्राप्ता का मदन्या जिजीविषेत्

कुरून्परिभवन्सर्वान्पाञ्चालानपि भारत

पाण्डवेयांश्च संप्राप्तो मम क्लेशो ह्यरिंदम

भ्रातृभिः श्वशुरैः पुत्रैर्बहुभिः परवीरहन्

एवं समुदिता नारी का न्वन्या दुःखिता भवेत्

नूनं हि बालया धातुर्मया वै विप्रियं कृतम्

यस्य प्रसादाद्दुर्नीतं प्राप्तास्मि भरतर्षभ

वर्णावकाशमपि मे पश्य पाण्डव यादृशम्

यादृशो मे न तत्रासीद्दुःखे परमके तदा

त्वमेव भीम जानीषे यन्मे पार्थ सुखं पुरा

साहं दासत्वमापन्ना न शान्तिमवशा लभे

नादैविकमिदं मन्ये यत्र पार्थो धनंजयः

भीमधन्वा महाबाहुरास्ते शान्त इवानलः

अशक्या वेदितुं पार्थ प्राणिनां वै गतिर्नरैः

विनिपातमिमं मन्ये युष्माकमविचिन्तितम्

यस्या मम मुखप्रेक्षा यूयमिन्द्रसमाः सदा

सा प्रेक्षे मुखमन्यासामवराणां वरा सती

पश्य पाण्डव मेऽवस्थां यथा नार्हामि वै तथा

युष्मासु ध्रियमाणेषु पश्य कालस्य पर्ययम्

यस्याः सागरपर्यन्ता पृथिवी वशवर्तिनी

आसीत्साद्य सुदेष्णाया भीताहं वशवर्तिनी

यस्याः पुरःसरा आसन्पृष्ठतश्चानुगामिनः

साहमद्य सुदेष्णायाः पुरः पश्चाच्च गामिनी

इदं तु दुःखं कौन्तेय ममासह्यं निबोध तत्

या न जातु स्वयं पिंषे गात्रोद्वर्तनमात्मनः

अन्यत्र कुन्त्या भद्रं ते साद्य पिंषामि चन्दनम्

पश्य कौन्तेय पाणी मे नैवं यौ भवतः पुरा

इत्यस्य दर्शयामास किणबद्धौ करावुभौ

बिभेमि कुन्त्या या नाहं युष्माकं वा कदाचन

साद्याग्रतो विराटस्य भीता तिष्ठामि किंकरी

किं नु वक्ष्यति सम्राण्मां वर्णकः सुकृतो न वा

नान्यपिष्टं हि मत्स्यस्य चन्दनं किल रोचते

सा कीर्तयन्ती दुःखानि भीमसेनस्य भामिनी

रुरोद शनकैः कृष्णा भीमसेनमुदीक्षती

सा बाष्पकलया वाचा निःश्वसन्ती पुनः पुनः

हृदयं भीमसेनस्य घट्टयन्तीदमब्रवीत्

नाल्पं कृतं मया भीम देवानां किल्बिषं पुरा

अभाग्या यत्तु जीवामि मर्तव्ये सति पाण्डव

ततस्तस्याः करौ शूनौ किणबद्धौ वृकोदरः

मुखमानीय वेपन्त्या रुरोद परवीरहा

तौ गृहीत्वा च कौन्तेयो बाष्पमुत्सृज्य वीर्यवान्

ततः परमदुःखार्त इदं वचनमब्रवीत्