Virata Parva, Adhyaya 18

इदं तु मे महद्दुःखं यत्प्रवक्ष्यामि भारत

न मेऽभ्यसूया कर्तव्या दुःखादेतद्ब्रवीम्यहम्

शार्दूलैर्महिषैः सिंहैरागारे युध्यसे यदा

कैकेय्याः प्रेक्षमाणायास्तदा मे कश्मलो भवेत्

प्रेक्षासमुत्थिता चापि कैकेयी ताः स्त्रियो वदेत्

प्रेक्ष्य मामनवद्याङ्गी कश्मलोपहतामिव

स्नेहात्संवासजान्मन्ये सूदमेषा शुचिस्मिता

योध्यमानं महावीर्यैरिमं समनुशोचति

कल्याणरूपा सैरन्ध्री बल्लवश्चातिसुन्दरः

स्त्रीणां च चित्तं दुर्ज्ञेयं युक्तरूपौ च मे मतौ

सैरन्ध्री प्रियसंवासान्नित्यं करुणवेदिनी

अस्मिन्राजकुले चेमौ तुल्यकालनिवासिनौ

इति ब्रुवाणा वाक्यानि सा मां नित्यमवेदयत्

क्रुध्यन्तीं मां च संप्रेक्ष्य समशङ्कत मां त्वयि

तस्यां तथा ब्रुवत्यां तु दुःखं मां महदाविशत्

शोके यौधिष्ठिरे मग्ना नाहं जीवितुमुत्सहे

यः सदेवान्मनुष्यांश्च सर्पांश्चैकरथोऽजयत्

सोऽयं राज्ञो विराटस्य कन्यानां नर्तको युवा

योऽतर्पयदमेयात्मा खाण्डवे जातवेदसम्

सोऽन्तःपुरगतः पार्थः कूपेऽग्निरिव संवृतः

यस्माद्भयममित्राणां सदैव पुरुषर्षभात्

स लोकपरिभूतेन वेषेणास्ते धनंजयः

यस्य ज्यातलनिर्घोषात्समकम्पन्त शत्रवः

स्त्रियो गीतस्वनं तस्य मुदिताः पर्युपासते

किरीटं सूर्यसंकाशं यस्य मूर्धनि शोभते

वेणीविकृतकेशान्तः सोऽयमद्य धनंजयः

यस्मिन्नस्त्राणि दिव्यानि समस्तानि महात्मनि

आधारः सर्वविद्यानां स धारयति कुण्डले

यं स्म राजसहस्राणि तेजसाप्रतिमानि वै

समरे नातिवर्तन्ते वेलामिव महार्णवः

सोऽयं राज्ञो विराटस्य कन्यानां नर्तको युवा

आस्ते वेषप्रतिच्छन्नः कन्यानां परिचारकः

यस्य स्म रथघोषेण समकम्पत मेदिनी

सपर्वतवना भीम सहस्थावरजङ्गमा

यस्मिञ्जाते महाभागे कुन्त्याः शोको व्यनश्यत

स शोचयति मामद्य भीमसेन तवानुजः

भूषितं तमलंकारैः कुण्डलैः परिहाटकैः

कम्बुपाणिनमायान्तं दृष्ट्वा सीदति मे मनः

तं वेणीकृतकेशान्तं भीमधन्वानमर्जुनम्

कन्यापरिवृतं दृष्ट्वा भीम सीदति मे मनः

यदा ह्येनं परिवृतं कन्याभिर्देवरूपिणम्

प्रभिन्नमिव मातङ्गं परिकीर्णं करेणुभिः

मत्स्यमर्थपतिं पार्थं विराटं समुपस्थितम्

पश्यामि तूर्यमध्यस्थं दिशो नश्यन्ति मे तदा

नूनमार्या न जानाति कृच्छ्रं प्राप्तं धनंजयम्

अजातशत्रुं कौरव्यं मग्नं दुर्द्यूतदेविनम्

तथा दृष्ट्वा यवीयांसं सहदेवं युधां पतिम्

गोषु गोवेषमायान्तं पाण्डुभूतास्मि भारत

सहदेवस्य वृत्तानि चिन्तयन्ती पुनः पुनः

न विन्दामि महाबाहो सहदेवस्य दुष्कृतम्

यस्मिन्नेवंविधं दुःखं प्राप्नुयात्सत्यविक्रमः

दूयामि भरतश्रेष्ठ दृष्ट्वा ते भ्रातरं प्रियम्

गोषु गोवृषसंकाशं मत्स्येनाभिनिवेशितम्

संरब्धं रक्तनेपथ्यं गोपालानां पुरोगमम्

विराटमभिनन्दन्तमथ मे भवति ज्वरः

सहदेवं हि मे वीरं नित्यमार्या प्रशंसति

महाभिजनसंपन्नो वृत्तवाञ्शीलवानिति

ह्रीनिषेधो मधुरवाग्धार्मिकश्च प्रियश्च मे

स तेऽरण्येषु बोद्धव्यो याज्ञसेनि क्षपास्वपि

तं दृष्ट्वा व्यापृतं गोषु वत्सचर्मक्षपाशयम्

सहदेवं युधां श्रेष्ठं किं नु जीवामि पाण्डव