Virata Parva, Adhyaya 16

सा हता सूतपुत्रेण राजपुत्री समज्वलत्

वधं कृष्णा परीप्सन्ती सेनावाहस्य भामिनी

जगामावासमेवाथ तदा सा द्रुपदात्मजा

कृत्वा शौचं यथान्यायं कृष्णा वै तनुमध्यमा

गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा

चिन्तयामास रुदती तस्य दुःखस्य निर्णयम्

किं करोमि क्व गच्छामि कथं कार्यं भवेन्मम

इत्येवं चिन्तयित्वा सा भीमं वै मनसागमत्

नान्यः कर्ता ऋते भीमान्ममाद्य मनसः प्रियम्

तत उत्थाय रात्रौ सा विहाय शयनं स्वकम्

प्राद्रवन्नाथमिच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती

दुःखेन महता युक्ता मानसेन मनस्विनी

सा वै महानसे प्राप्य भीमसेनं शुचिस्मिता

सर्वश्वेतेव माहेयी वने जाता त्रिहायनी

उपातिष्ठत पाञ्चाली वाशितेव महागजम्

सा लतेव महाशालं फुल्लं गोमतितीरजम्

बाहुभ्यां परिरभ्यैनं प्राबोधयदनिन्दिता

सिंहं सुप्तं वने दुर्गे मृगराजवधूरिव

वीणेव मधुराभाषा गान्धारं साधु मूर्च्छिता

अभ्यभाषत पाञ्चाली भीमसेनमनिन्दिता

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ किं शेषे भीमसेन यथा मृतः

नामृतस्य हि पापीयान्भार्यामालभ्य जीवति

तस्मिञ्जीवति पापिष्ठे सेनावाहे मम द्विषि

तत्कर्म कृतवत्यद्य कथं निद्रां निषेवसे

स संप्रहाय शयनं राजपुत्र्या प्रबोधितः

उपातिष्ठत मेघाभः पर्यङ्के सोपसंग्रहे

अथाब्रवीद्राजपुत्रीं कौरव्यो महिषीं प्रियाम्

केनास्यर्थेन संप्राप्ता त्वरितेव ममान्तिकम्

न ते प्रकृतिमान्वर्णः कृशा पाण्डुश्च लक्ष्यसे

आचक्ष्व परिशेषेण सर्वं विद्यामहं यथा

सुखं वा यदि वा दुःखं द्वेष्यं वा यदि वा प्रियम्

यथावत्सर्वमाचक्ष्व श्रुत्वा ज्ञास्यामि यत्परम्

अहमेव हि ते कृष्णे विश्वास्यः सर्वकर्मसु

अहमापत्सु चापि त्वां मोक्षयामि पुनः पुनः

शीघ्रमुक्त्वा यथाकामं यत्ते कार्यं विवक्षितम्

गच्छ वै शयनायैव पुरा नान्योऽवबुध्यते