Virata Parva, Adhyaya 1

कथं विराटनगरे मम पूर्वपितामहाः

अज्ञातवासमुषिता दुर्योधनभयार्दिताः

तथा तु स वराँल्लब्ध्वा धर्माद्धर्मभृतां वरः

गत्वाश्रमं ब्राह्मणेभ्य आचख्यौ सर्वमेव तत्

कथयित्वा तु तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिरः

अरणीसहितं तस्मै ब्राह्मणाय न्यवेदयत्

ततो युधिष्ठिरो राजा धर्मपुत्रो महामनाः

संनिवर्त्यानुजान्सर्वानिति होवाच भारत

द्वादशेमानि वर्षाणि राष्ट्राद्विप्रोषिता वयम्

त्रयोदशोऽयं संप्राप्तः कृच्छ्रः परमदुर्वसः

स साधु कौन्तेय इतो वासमर्जुन रोचय

यत्रेमा वसतीः सर्वा वसेमाविदिताः परैः

तस्यैव वरदानेन धर्मस्य मनुजाधिप

अज्ञाता विचरिष्यामो नराणां भरतर्षभ

किं तु वासाय राष्ट्राणि कीर्तयिष्यामि कानिचित्

रमणीयानि गुप्तानि तेषां किंचित्स्म रोचय

सन्ति रम्या जनपदा बह्वन्नाः परितः कुरून्

पाञ्चालाश्चेदिमत्स्याश्च शूरसेनाः पटच्चराः

दशार्णा नवराष्ट्रं च मल्लाः शाल्वा युगंधराः

एतेषां कतमो राजन्निवासस्तव रोचते

वत्स्यामो यत्र राजेन्द्र संवत्सरमिमं वयम्

एवमेतन्महाबाहो यथा स भगवान्प्रभुः

अब्रवीत्सर्वभूतेशस्तत्तथा न तदन्यथा

अवश्यं त्वेव वासार्थं रमणीयं शिवं सुखम्

संमन्त्र्य सहितैः सर्वैर्द्रष्टव्यमकुतोभयम्

मत्स्यो विराटो बलवानभिरक्षेत्स पाण्डवान्

धर्मशीलो वदान्यश्च वृद्धश्च सुमहाधनः

विराटनगरे तात संवत्सरमिमं वयम्

कुर्वन्तस्तस्य कर्माणि विहरिष्याम भारत

यानि यानि च कर्माणि तस्य शक्ष्यामहे वयम्

कर्तुं यो यत्स तत्कर्म ब्रवीतु कुरुनन्दनाः

नरदेव कथं कर्म राष्ट्रे तस्य करिष्यसि

विराटनृपतेः साधो रंस्यसे केन कर्मणा

मृदुर्वदान्यो ह्रीमांश्च धार्मिकः सत्यविक्रमः

राजंस्त्वमापदा क्लिष्टः किं करिष्यसि पाण्डव

न दुःखमुचितं किंचिद्राजन्वेद यथा जनः

स इमामापदं प्राप्य कथं घोरां तरिष्यसि

शृणुध्वं यत्करिष्यामि कर्म वै कुरुनन्दनाः

विराटमनुसंप्राप्य राजानं पुरुषर्षभम्

सभास्तारो भविष्यामि तस्य राज्ञो महात्मनः

कङ्को नाम द्विजो भूत्वा मताक्षः प्रियदेविता

वैडूर्यान्काञ्चनान्दान्तान्फलैर्ज्योतीरसैः सह

कृष्णाक्षाँल्लोहिताक्षांश्च निर्वर्त्स्यामि मनोरमान्

आसं युधिष्ठिरस्याहं पुरा प्राणसमः सखा

इति वक्ष्यामि राजानं यदि मामनुयोक्ष्यते

इत्येतद्वो मयाख्यातं विहरिष्याम्यहं यथा

वृकोदर विराटे त्वं रंस्यसे केन कर्मणा