Vana Parva, Adhyaya 294

देवराजमनुप्राप्तं ब्राह्मणच्छद्मना वृषः

दृष्ट्वा स्वागतमित्याह न बुबोधास्य मानसम्

हिरण्यकण्ठीः प्रमदा ग्रामान्वा बहुगोकुलान्

किं ददानीति तं विप्रमुवाचाधिरथिस्ततः

हिरण्यकण्ठ्यः प्रमदा यच्चान्यत्प्रीतिवर्धनम्

नाहं दत्तमिहेच्छामि तदर्थिभ्यः प्रदीयताम्

यदेतत्सहजं वर्म कुण्डले च तवानघ

एतदुत्कृत्य मे देहि यदि सत्यव्रतो भवान्

एतदिच्छाम्यहं क्षिप्रं त्वया दत्तं परंतप

एष मे सर्वलाभानां लाभः परमको मतः

अवनिं प्रमदा गाश्च निर्वापं बहुवार्षिकम्

तत्ते विप्र प्रदास्यामि न तु वर्म न कुण्डले

एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमानः स तु द्विजः

कर्णेन भरतश्रेष्ठ नान्यं वरमयाचत

सान्त्वितश्च यथाशक्ति पूजितश्च यथाविधि

नैवान्यं स द्विजश्रेष्ठः कामयामास वै वरम्

यदा नान्यं प्रवृणुते वरं वै द्विजसत्तमः

तदैनमब्रवीद्भूयो राधेयः प्रहसन्निव

सहजं वर्म मे विप्र कुण्डले चामृतोद्भवे

तेनावध्योऽस्मि लोकेषु ततो नैतद्ददाम्यहम्

विशालं पृथिवीराज्यं क्षेमं निहतकण्टकम्

प्रतिगृह्णीष्व मत्तस्त्वं साधु ब्राह्मणपुंगव

कुण्डलाभ्यां विमुक्तोऽहं वर्मणा सहजेन च

गमनीयो भविष्यामि शत्रूणां द्विजसत्तम

यदा नान्यं वरं वव्रे भगवान्पाकशासनः

ततः प्रहस्य कर्णस्तं पुनरित्यब्रवीद्वचः

विदितो देवदेवेश प्रागेवासि मम प्रभो

न तु न्याय्यं मया दातुं तव शक्र वृथा वरम्

त्वं हि देवेश्वरः साक्षात्त्वया देयो वरो मम

अन्येषां चैव भूतानामीश्वरो ह्यसि भूतकृत्

यदि दास्यामि ते देव कुण्डले कवचं तथा

वध्यतामुपयास्यामि त्वं च शक्रावहास्यताम्

तस्माद्विनिमयं कृत्वा कुण्डले वर्म चोत्तमम्

हरस्व शक्र कामं मे न दद्यामहमन्यथा

विदितोऽहं रवेः पूर्वमायन्नेव तवान्तिकम्

तेन ते सर्वमाख्यातमेवमेतन्न संशयः

काममस्तु तथा तात तव कर्ण यथेच्छसि

वर्जयित्वा तु मे वज्रं प्रवृणीष्व यदिच्छसि

ततः कर्णः प्रहृष्टस्तु उपसंगम्य वासवम्

अमोघां शक्तिमभ्येत्य वव्रे संपूर्णमानसः

वर्मणा कुण्डलाभ्यां च शक्तिं मे देहि वासव

अमोघां शत्रुसंघानां घातनीं पृतनामुखे

ततः संचिन्त्य मनसा मुहूर्तमिव वासवः

शक्त्यर्थं पृथिवीपाल कर्णं वाक्यमथाब्रवीत्

कुण्डले मे प्रयच्छस्व वर्म चैव शरीरजम्

गृहाण कर्ण शक्तिं त्वमनेन समयेन मे

अमोघा हन्ति शतशः शत्रून्मम करच्युता

पुनश्च पाणिमभ्येति मम दैत्यान्विनिघ्नतः

सेयं तव करं प्राप्य हत्वैकं रिपुमूर्जितम्

गर्जन्तं प्रतपन्तं च मामेवैष्यति सूतज

एकमेवाहमिच्छामि रिपुं हन्तुं महाहवे

गर्जन्तं प्रतपन्तं च यतो मम भयं भवेत्

एकं हनिष्यसि रिपुं गर्जन्तं बलिनं रणे

त्वं तु यं प्रार्थयस्येकं रक्ष्यते स महात्मना

यमाहुर्वेदविद्वांसो वराहमजितं हरिम्

नारायणमचिन्त्यं च तेन कृष्णेन रक्ष्यते

एवमप्यस्तु भगवन्नेकवीरवधे मम

अमोघा प्रवरा शक्तिर्येन हन्यां प्रतापिनम्

उत्कृत्य तु प्रदास्यामि कुण्डले कवचं च ते

निकृत्तेषु च गात्रेषु न मे बीभत्सता भवेत्