Vana Parva, Adhyaya 279

अथ कन्याप्रदाने स तमेवार्थं विचिन्तयन्

समानिन्ये च तत्सर्वं भाण्डं वैवाहिकं नृपः

ततो वृद्धान्द्विजान्सर्वानृत्विजः सपुरोहितान्

समाहूय तिथौ पुण्ये प्रययौ सह कन्यया

मेध्यारण्यं स गत्वा च द्युमत्सेनाश्रमं नृपः

पद्भ्यामेव द्विजैः सार्धं राजर्षिं तमुपागमत्

तत्रापश्यन्महाभागं शालवृक्षमुपाश्रितम्

कौश्यां बृस्यां समासीनं चक्षुर्हीनं नृपं तदा

स राजा तस्य राजर्षेः कृत्वा पूजां यथार्हतः

वाचा सुनियतो भूत्वा चकारात्मनिवेदनम्

तस्यार्घ्यमासनं चैव गां चावेद्य स धर्मवित्

किमागमनमित्येवं राजा राजानमब्रवीत्

तस्य सर्वमभिप्रायमितिकर्तव्यतां च ताम्

सत्यवन्तं समुद्दिश्य सर्वमेव न्यवेदयत्

सावित्री नाम राजर्षे कन्येयं मम शोभना

तां स्वधर्मेण धर्मज्ञ स्नुषार्थे त्वं गृहाण मे

च्युताः स्म राज्याद्वनवासमाश्रिता;श्चराम धर्मं नियतास्तपस्विनः

कथं त्वनर्हा वनवासमाश्रमे; सहिष्यते क्लेशमिमं सुता तव

सुखं च दुःखं च भवाभवात्मकं; यदा विजानाति सुताहमेव च

न मद्विधे युज्यति वाक्यमीदृशं; विनिश्चयेनाभिगतोऽस्मि ते नृप

आशां नार्हसि मे हन्तुं सौहृदात्प्रणयेन च

अभितश्चागतं प्रेम्णा प्रत्याख्यातुं न मार्हसि

अनुरूपो हि संयोगे त्वं ममाहं तवापि च

स्नुषां प्रतीच्छ मे कन्यां भार्यां सत्यवतः सुताम्

पूर्वमेवाभिलषितः संबन्धो मे त्वया सह

भ्रष्टराज्यस्त्वहमिति तत एतद्विचारितम्

अभिप्रायस्त्वयं यो मे पूर्वमेवाभिकाङ्क्षितः

स निर्वर्ततु मेऽद्यैव काङ्क्षितो ह्यसि मेऽतिथिः

ततः सर्वान्समानीय द्विजानाश्रमवासिनः

यथाविधि समुद्वाहं कारयामासतुर्नृपौ

दत्त्वा त्वश्वपतिः कन्यां यथार्हं च परिच्छदम्

ययौ स्वमेव भवनं युक्तः परमया मुदा

सत्यवानपि भार्यां तां लब्ध्वा सर्वगुणान्विताम्

मुमुदे सा च तं लब्ध्वा भर्तारं मनसेप्सितम्

गते पितरि सर्वाणि संन्यस्याभरणानि सा

जगृहे वल्कलान्येव वस्त्रं काषायमेव च

परिचारैर्गुणैश्चैव प्रश्रयेण दमेन च

सर्वकामक्रियाभिश्च सर्वेषां तुष्टिमावहत्

श्वश्रूं शरीरसत्कारैः सर्वैराच्छादनादिभिः

श्वशुरं देवकार्यैश्च वाचः संयमनेन च

तथैव प्रियवादेन नैपुणेन शमेन च

रहश्चैवोपचारेण भर्तारं पर्यतोषयत्

एवं तत्राश्रमे तेषां तदा निवसतां सताम्

कालस्तपस्यतां कश्चिदतिचक्राम भारत

सावित्र्यास्तु शयानायास्तिष्ठन्त्याश्च दिवानिशम्

नारदेन यदुक्तं तद्वाक्यं मनसि वर्तते