Vana Parva, Adhyaya 263

सखा दशरथस्यासीज्जटायुररुणात्मजः

गृध्रराजो महावीर्यः संपातिर्यस्य सोदरः

स ददर्श तदा सीतां रावणाङ्कगतां स्नुषाम्

क्रोधादभ्यद्रवत्पक्षी रावणं राक्षसेश्वरम्

अथैनमब्रवीद्गृध्रो मुञ्च मुञ्चेति मैथिलीम्

ध्रियमाणे मयि कथं हरिष्यसि निशाचर

न हि मे मोक्ष्यसे जीवन्यदि नोत्सृजसे वधूम्

उक्त्वैवं राक्षसेन्द्रं तं चकर्त नखरैर्भृशम्

पक्षतुण्डप्रहारैश्च बहुशो जर्जरीकृतः

चक्षार रुधिरं भूरि गिरिः प्रस्रवणैरिव

स वध्यमानो गृध्रेण रामप्रियहितैषिणा

खड्गमादाय चिच्छेद भुजौ तस्य पतत्रिणः

निहत्य गृध्रराजं स छिन्नाभ्रशिखरोपमम्

ऊर्ध्वमाचक्रमे सीतां गृहीत्वाङ्केन राक्षसः

यत्र यत्र तु वैदेही पश्यत्याश्रममण्डलम्

सरो वा सरितं वापि तत्र मुञ्चति भूषणम्

सा ददर्श गिरिप्रस्थे पञ्च वानरपुंगवान्

तत्र वासो महद्दिव्यमुत्ससर्ज मनस्विनी

तत्तेषां वानरेन्द्राणां पपात पवनोद्धुतम्

मध्ये सुपीतं पञ्चानां विद्युन्मेघान्तरे यथा

एवं हृतायां वैदेह्यां रामो हत्वा महामृगम्

निवृत्तो ददृशे धीमान्भ्रातरं लक्ष्मणं तदा

कथमुत्सृज्य वैदेहीं वने राक्षससेविते

इत्येवं भ्रातरं दृष्ट्वा प्राप्तोऽसीति व्यगर्हयत्

मृगरूपधरेणाथ रक्षसा सोऽपकर्षणम्

भ्रातुरागमनं चैव चिन्तयन्पर्यतप्यत

गर्हयन्नेव रामस्तु त्वरितस्तं समासदत्

अपि जीवति वैदेही नेति पश्यामि लक्ष्मण

तस्य तत्सर्वमाचख्यौ सीताया लक्ष्मणो वचः

यदुक्तवत्यसदृशं वैदेही पश्चिमं वचः

दह्यमानेन तु हृदा रामोऽभ्यपतदाश्रमम्

स ददर्श तदा गृध्रं निहतं पर्वतोपमम्

राक्षसं शङ्कमानस्तु विकृष्य बलवद्धनुः

अभ्यधावत काकुत्स्थस्ततस्तं सहलक्ष्मणः

स तावुवाच तेजस्वी सहितौ रामलक्ष्मणौ

गृध्रराजोऽस्मि भद्रं वां सखा दशरथस्य ह

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संगृह्य धनुषी शुभे

कोऽयं पितरमस्माकं नाम्नाहेत्यूचतुश्च तौ

ततो ददृशतुस्तौ तं छिन्नपक्षद्वयं तथा

तयोः शशंस गृध्रस्तु सीतार्थे रावणाद्वधम्

अपृच्छद्राघवो गृध्रं रावणः कां दिशं गतः

तस्य गृध्रः शिरःकम्पैराचचक्षे ममार च

दक्षिणामिति काकुत्स्थो विदित्वास्य तदिङ्गितम्

संस्कारं लम्भयामास सखायं पूजयन्पितुः

ततो दृष्ट्वाश्रमपदं व्यपविद्धबृसीघटम्

विध्वस्तकलशं शून्यं गोमायुबलसेवितम्

दुःखशोकसमाविष्टौ वैदेहीहरणार्दितौ

जग्मतुर्दण्डकारण्यं दक्षिणेन परंतपौ

वने महति तस्मिंस्तु रामः सौमित्रिणा सह

ददर्श मृगयूथानि द्रवमाणानि सर्वशः

शब्दं च घोरं सत्त्वानां दावाग्नेरिव वर्धतः

अपश्येतां मुहूर्ताच्च कबन्धं घोरदर्शनम्

मेघपर्वतसंकाशं शालस्कन्धं महाभुजम्

उरोगतविशालाक्षं महोदरमहामुखम्

यदृच्छयाथ तद्रक्षः करे जग्राह लक्ष्मणम्

विषादमगमत्सद्यः सौमित्रिरथ भारत

स राममभिसंप्रेक्ष्य कृष्यते येन तन्मुखम्

विषण्णश्चाब्रवीद्रामं पश्यावस्थामिमां मम

हरणं चैव वैदेह्या मम चायमुपप्लवः

राज्यभ्रंशश्च भवतस्तातस्य मरणं तथा

नाहं त्वां सह वैदेह्या समेतं कोसलागतम्

द्रक्ष्यामि पृथिवीराज्ये पितृपैतामहे स्थितम्

द्रक्ष्यन्त्यार्यस्य धन्या ये कुशलाजशमीलवैः

अभिषिक्तस्य वदनं सोमं साभ्रलवं यथा