Vana Parva, Adhyaya 244

दुर्योधनं मोचयित्वा पाण्डुपुत्रा महाबलाः

किमकार्षुर्वने तस्मिंस्तन्ममाख्यातुमर्हसि

ततः शयानं कौन्तेयं रात्रौ द्वैतवने मृगाः

स्वप्नान्ते दर्शयामासुर्बाष्पकण्ठा युधिष्ठिरम्

तानब्रवीत्स राजेन्द्रो वेपमानान्कृताञ्जलीन्

ब्रूत यद्वक्तुकामाः स्थ के भवन्तः किमिष्यते

एवमुक्ताः पाण्डवेन कौन्तेयेन यशस्विना

प्रत्यब्रुवन्मृगास्तत्र हतशेषा युधिष्ठिरम्

वयं मृगा द्वैतवने हतशिष्टाः स्म भारत

नोत्सीदेम महाराज क्रियतां वासपर्ययः

भवन्तो भ्रातरः शूराः सर्व एवास्त्रकोविदाः

कुलान्यल्पावशिष्टानि कृतवन्तो वनौकसाम्

बीजभूता वयं केचिदवशिष्टा महामते

विवर्धेमहि राजेन्द्र प्रसादात्ते युधिष्ठिर

तान्वेपमानान्वित्रस्तान्बीजमात्रावशेषितान्

मृगान्दृष्ट्वा सुदुःखार्तो धर्मराजो युधिष्ठिरः

तांस्तथेत्यब्रवीद्राजा सर्वभूतहिते रतः

तथ्यं भवन्तो ब्रुवते करिष्यामि च तत्तथा

इत्येवं प्रतिबुद्धः स रात्र्यन्ते राजसत्तमः

अब्रवीत्सहितान्भ्रातॄन्दयापन्नो मृगान्प्रति

उक्तो रात्रौ मृगैरस्मि स्वप्नान्ते हतशेषितैः

तनुभूताः स्म भद्रं ते दया नः क्रियतामिति

ते सत्यमाहुः कर्तव्या दयास्माभिर्वनौकसाम्

साष्टमासं हि नो वर्षं यदेनानुपयुञ्ज्महे

पुनर्बहुमृगं रम्यं काम्यकं काननोत्तमम्

मरुभूमेः शिरः ख्यातं तृणबिन्दुसरः प्रति

तत्रेमा वसतीः शिष्टा विहरन्तो रमेमहि

ततस्ते पाण्डवाः शीघ्रं प्रययुर्धर्मकोविदाः

ब्राह्मणैः सहिता राजन्ये च तत्र सहोषिताः

इन्द्रसेनादिभिश्चैव प्रेष्यैरनुगतास्तदा

ते यात्वानुसृतैर्मार्गैः स्वन्नैः शुचिजलान्वितैः

ददृशुः काम्यकं पुण्यमाश्रमं तापसायुतम्

विविशुस्ते स्म कौरव्या वृता विप्रर्षभैस्तदा

तद्वनं भरतश्रेष्ठाः स्वर्गं सुकृतिनो यथा