Vana Parva, Adhyaya 240

भोः सुयोधन राजेन्द्र भरतानां कुलोद्वह

शूरैः परिवृतो नित्यं तथैव च महात्मभिः

अकार्षीः साहसमिदं कस्मात्प्रायोपवेशनम्

आत्मत्यागी ह्यवाग्याति वाच्यतां चायशस्करीम्

न हि कार्यविरुद्धेषु बह्वपायेषु कर्मसु

मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः

नियच्छैतां मतिं राजन्धर्मार्थसुखनाशिनीम्

यशःप्रतापधैर्यघ्नीं शत्रूणां हर्षवर्धनीम्

श्रूयतां च प्रभो तत्त्वं दिव्यतां चात्मनो नृप

निर्माणं च शरीरस्य ततो धैर्यमवाप्नुहि

पुरा त्वं तपसास्माभिर्लब्धो देवान्महेश्वरात्

पूर्वकायश्च सर्वस्ते निर्मितो वज्रसंचयैः

अस्त्रैरभेद्यः शस्त्रैश्चाप्यधःकायश्च तेऽनघ

कृतः पुष्पमयो देव्या रूपतः स्त्रीमनोहरः

एवमीश्वरसंयुक्तस्तव देहो नृपोत्तम

देव्या च राजशार्दूल दिव्यस्त्वं हि न मानुषः

क्षत्रियाश्च महावीर्या भगदत्तपुरोगमाः

दिव्यास्त्रविदुषः शूराः क्षपयिष्यन्ति ते रिपून्

तदलं ते विषादेन भयं तव न विद्यते

साह्यार्थं च हि ते वीराः संभूता भुवि दानवाः

भीष्मद्रोणकृपादींश्च प्रवेक्ष्यन्त्यपरेऽसुराः

यैराविष्टा घृणां त्यक्त्वा योत्स्यन्ते तव वैरिभिः

नैव पुत्रान्न च भ्रातॄन्न पितॄन्न च बान्धवान्

नैव शिष्यान्न च ज्ञातीन्न बालान्स्थविरान्न च

युधि संप्रहरिष्यन्तो मोक्ष्यन्ति कुरुसत्तम

निःस्नेहा दानवाविष्टाः समाक्रान्तेऽन्तरात्मनि

प्रहरिष्यन्ति बन्धुभ्यः स्नेहमुत्सृज्य दूरतः

हृष्टाः पुरुषशार्दूलाः कलुषीकृतमानसाः

अविज्ञानविमूढाश्च दैवाच्च विधिनिर्मितात्

व्याभाषमाणाश्चान्योन्यं न मे जीवन्विमोक्ष्यसे

सर्वशस्त्रास्त्रमोक्षेण पौरुषे समवस्थिताः

श्लाघमानाः कुरुश्रेष्ठ करिष्यन्ति जनक्षयम्

तेऽपि शक्त्या महात्मानः प्रतियोत्स्यन्ति पाण्डवाः

वधं चैषां करिष्यन्ति दैवयुक्ता महाबलाः

दैत्यरक्षोगणाश्चापि संभूताः क्षत्रयोनिषु

योत्स्यन्ति युधि विक्रम्य शत्रुभिस्तव पार्थिव

गदाभिर्मुसलैः खड्गैः शस्त्रैरुच्चावचैस्तथा

यच्च तेऽन्तर्गतं वीर भयमर्जुनसंभवम्

तत्रापि विहितोऽस्माभिर्वधोपायोऽर्जुनस्य वै

हतस्य नरकस्यात्मा कर्णमूर्तिमुपाश्रितः

तद्वैरं संस्मरन्वीर योत्स्यते केशवार्जुनौ

स ते विक्रमशौण्डीरो रणे पार्थं विजेष्यति

कर्णः प्रहरतां श्रेष्ठः सर्वांश्चारीन्महारथः

ज्ञात्वैतच्छद्मना वज्री रक्षार्थं सव्यसाचिनः

कुण्डले कवचं चैव कर्णस्यापहरिष्यति

तस्मादस्माभिरप्यत्र दैत्याः शतसहस्रशः

नियुक्ता राक्षसाश्चैव ये ते संशप्तका इति

प्रख्यातास्तेऽर्जुनं वीरं निहनिष्यन्ति मा शुचः

असपत्ना त्वया हीयं भोक्तव्या वसुधा नृप

मा विषादं नयस्वास्मान्नैतत्त्वय्युपपद्यते

विनष्टे त्वयि चास्माकं पक्षो हीयेत कौरव

गच्छ वीर न ते बुद्धिरन्या कार्या कथंचन

त्वमस्माकं गतिर्नित्यं देवतानां च पाण्डवाः

एवमुक्त्वा परिष्वज्य दैत्यास्तं राजकुञ्जरम्

समाश्वास्य च दुर्धर्षं पुत्रवद्दानवर्षभाः

स्थिरां कृत्वा बुद्धिमस्य प्रियाण्युक्त्वा च भारत

गम्यतामित्यनुज्ञाय जयमाप्नुहि चेत्यथ

तैर्विसृष्टं महाबाहुं कृत्या सैवानयत्पुनः

तमेव देशं यत्रासौ तदा प्रायमुपाविशत्

प्रतिनिक्षिप्य तं वीरं कृत्या समभिपूज्य च

अनुज्ञाता च राज्ञा सा तत्रैवान्तरधीयत

गतायामथ तस्यां तु राजा दुर्योधनस्तदा

स्वप्नभूतमिदं सर्वमचिन्तयत भारत

विजेष्यामि रणे पाण्डूनिति तस्याभवन्मतिः

कर्णं संशप्तकांश्चैव पार्थस्यामित्रघातिनः

अमन्यत वधे युक्तान्समर्थांश्च सुयोधनः