Vana Parva, Adhyaya 226

धृतराष्ट्रस्य तद्वाक्यं निशम्य सहसौबलः

दुर्योधनमिदं काले कर्णो वचनमब्रवीत्

प्रव्राज्य पाण्डवान्वीरान्स्वेन वीर्येण भारत

भुङ्क्ष्वेमां पृथिवीमेको दिवं शम्बरहा यथा

प्राच्याश्च दाक्षिणात्याश्च प्रतीच्योदीच्यवासिनः

कृताः करप्रदाः सर्वे राजानस्ते नराधिप

या हि सा दीप्यमानेव पाण्डवान्भजते पुरा

साद्य लक्ष्मीस्त्वया राजन्नवाप्ता भ्रातृभिः सह

इन्द्रप्रस्थगते यां तां दीप्यमानां युधिष्ठिरे

अपश्याम श्रियं राजन्नचिरं शोककर्शिताः

सा तु बुद्धिबलेनेयं राज्ञस्तस्माद्युधिष्ठिरात्

त्वयाक्षिप्ता महाबाहो दीप्यमानेव दृश्यते

तथैव तव राजेन्द्र राजानः परवीरहन्

शासनेऽधिष्ठिताः सर्वे किं कुर्म इति वादिनः

तवाद्य पृथिवी राजन्निखिला सागराम्बरा

सपर्वतवना देवी सग्रामनगराकरा

नानावनोद्देशवती पत्तनैरुपशोभिता

वन्द्यमानो द्विजै राजन्पूज्यमानश्च राजभिः

पौरुषाद्दिवि देवेषु भ्राजसे रश्मिवानिव

रुद्रैरिव यमो राजा मरुद्भिरिव वासवः

कुरुभिस्त्वं वृतो राजन्भासि नक्षत्रराडिव

ये स्म ते नाद्रियन्तेऽऽज्ञा नोद्विजन्ते कदा च न

पश्यामस्ताञ्श्रिया हीनान्पाण्डवान्वनवासिनः

श्रूयन्ते हि महाराज सरो द्वैतवनं प्रति

वसन्तः पाण्डवाः सार्धं ब्राह्मणैर्वनवासिभिः

स प्रयाहि महाराज श्रिया परमया युतः

प्रतपन्पाण्डुपुत्रांस्त्वं रश्मिवानिव तेजसा

स्थितो राज्ये च्युतान्राज्याच्छ्रिया हीनाञ्श्रिया वृतः

असमृद्धान्समृद्धार्थः पश्य पाण्डुसुतान्नृप

महाभिजनसंपन्नं भद्रे महति संस्थितम्

पाण्डवास्त्वाभिवीक्षन्तां ययातिमिव नाहुषम्

यां श्रियं सुहृदश्चैव दुर्हृदश्च विशां पते

पश्यन्ति पुरुषे दीप्तां सा समर्था भवत्युत

समस्थो विषमस्थान्हि दुर्हृदो योऽभिवीक्षते

जगतीस्थानिवाद्रिस्थः किं ततः परमं सुखम्

न पुत्रधनलाभेन न राज्येनापि विन्दति

प्रीतिं नृपतिशार्दूल याममित्राघदर्शनात्

किं नु तस्य सुखं न स्यादाश्रमे यो धनंजयम्

अभिवीक्षेत सिद्धार्थो वल्कलाजिनवाससम्

सुवाससो हि ते भार्या वल्कलाजिनवाससम्

पश्यन्त्वसुखितां कृष्णां सा च निर्विद्यतां पुनः

विनिन्दतां तथात्मानं जीवितं च धनच्युता

न तथा हि सभामध्ये तस्या भवितुमर्हति

वैमनस्यं यथा दृष्ट्वा तव भार्याः स्वलंकृताः

एवमुक्त्वा तु राजानं कर्णः शकुनिना सह

तूष्णीं बभूवतुरुभौ वाक्यान्ते जनमेजय