Vana Parva, Adhyaya 219

श्रिया जुष्टं महासेनं देवसेनापतिं कृतम्

सप्तर्षिपत्न्यः षड्देव्यस्तत्सकाशमथागमन्

ऋषिभिः संपरित्यक्ता धर्मयुक्ता महाव्रताः

द्रुतमागम्य चोचुस्ता देवसेनापतिं प्रभुम्

वयं पुत्र परित्यक्ता भर्तृभिर्देवसंमितैः

अकारणाद्रुषा तात पुण्यस्थानात्परिच्युताः

अस्माभिः किल जातस्त्वमिति केनाप्युदाहृतम्

असत्यमेतत्संश्रुत्य तस्मान्नस्त्रातुमर्हसि

अक्षयश्च भवेत्स्वर्गस्त्वत्प्रसादाद्धि नः प्रभो

त्वां पुत्रं चाप्यभीप्सामः कृत्वैतदनृणो भव

मातरो हि भवत्यो मे सुतो वोऽहमनिन्दिताः

यच्चाभीप्सथ तत्सर्वं संभविष्यति वस्तथा

एवमुक्ते ततः शक्रं किं कार्यमिति सोऽब्रवीत्

उक्तः स्कन्देन ब्रूहीति सोऽब्रवीद्वासवस्ततः

अभिजित्स्पर्धमाना तु रोहिण्या कन्यसी स्वसा

इच्छन्ती ज्येष्ठतां देवी तपस्तप्तुं वनं गता

तत्र मूढोऽस्मि भद्रं ते नक्षत्रं गगनाच्च्युतम्

कालं त्विमं परं स्कन्द ब्रह्मणा सह चिन्तय

धनिष्ठादिस्तदा कालो ब्रह्मणा परिनिर्मितः

रोहिण्याद्योऽभवत्पूर्वमेवं संख्या समाभवत्

एवमुक्ते तु शक्रेण त्रिदिवं कृत्तिका गताः

नक्षत्रं शकटाकारं भाति तद्वह्निदैवतम्

विनता चाब्रवीत्स्कन्दं मम त्वं पिण्डदः सुतः

इच्छामि नित्यमेवाहं त्वया पुत्र सहासितुम्

एवमस्तु नमस्तेऽस्तु पुत्रस्नेहात्प्रशाधि माम्

स्नुषया पूज्यमाना वै देवि वत्स्यसि नित्यदा

अथ मातृगणः सर्वः स्कन्दं वचनमब्रवीत्

वयं सर्वस्य लोकस्य मातरः कविभिः स्तुताः

इच्छामो मातरस्तुभ्यं भवितुं पूजयस्व नः

मातरस्तु भवत्यो मे भवतीनामहं सुतः

उच्यतां यन्मया कार्यं भवतीनामथेप्सितम्

यास्तु ता मातरः पूर्वं लोकस्यास्य प्रकल्पिताः

अस्माकं तद्भवेत्स्थानं तासां चैव न तद्भवेत्

भवेम पूज्या लोकस्य न ताः पूज्याः सुरर्षभ

प्रजास्माकं हृतास्ताभिस्त्वत्कृते ताः प्रयच्छ नः

दत्ताः प्रजा न ताः शक्या भवतीभिर्निषेवितुम्

अन्यां वः कां प्रयच्छामि प्रजां यां मनसेच्छथ

इच्छाम तासां मातॄणां प्रजा भोक्तुं प्रयच्छ नः

त्वया सह पृथग्भूता ये च तासामथेश्वराः

प्रजा वो दद्मि कष्टं तु भवतीभिरुदाहृतम्

परिरक्षत भद्रं वः प्रजाः साधु नमस्कृताः

परिरक्षाम भद्रं ते प्रजाः स्कन्द यथेच्छसि

त्वया नो रोचते स्कन्द सहवासश्चिरं प्रभो

यावत्षोडश वर्षाणि भवन्ति तरुणाः प्रजाः

प्रबाधत मनुष्याणां तावद्रूपैः पृथग्विधैः

अहं च वः प्रदास्यामि रौद्रमात्मानमव्ययम्

परमं तेन सहिता सुखं वत्स्यथ पूजिताः

ततः शरीरात्स्कन्दस्य पुरुषः काञ्चनप्रभः

भोक्तुं प्रजाः स मर्त्यानां निष्पपात महाबलः

अपतत्स तदा भूमौ विसंज्ञोऽथ क्षुधान्वितः

स्कन्देन सोऽभ्यनुज्ञातो रौद्ररूपोऽभवद्ग्रहः

स्कन्दापस्मारमित्याहुर्ग्रहं तं द्विजसत्तमाः

विनता तु महारौद्रा कथ्यते शकुनिग्रहः

पूतनां राक्षसीं प्राहुस्तं विद्यात्पूतनाग्रहम्

कष्टा दारुणरूपेण घोररूपा निशाचरी

पिशाची दारुणाकारा कथ्यते शीतपूतना

गर्भान्सा मानुषीणां तु हरते घोरदर्शना

अदितिं रेवतीं प्राहुर्ग्रहस्तस्यास्तु रैवतः

सोऽपि बालाञ्शिशून्घोरो बाधते वै महाग्रहः

दैत्यानां या दितिर्माता तामाहुर्मुखमण्डिकाम्

अत्यर्थं शिशुमांसेन संप्रहृष्टा दुरासदा

कुमाराश्च कुमार्यश्च ये प्रोक्ताः स्कन्दसंभवाः

तेऽपि गर्भभुजः सर्वे कौरव्य सुमहाग्रहाः