Vana Parva, Adhyaya 218

उपविष्टं ततः स्कन्दं हिरण्यकवचस्रजम्

हिरण्यचूडमुकुटं हिरण्याक्षं महाप्रभम्

लोहिताम्बरसंवीतं तीक्ष्णदंष्ट्रं मनोरमम्

सर्वलक्षणसंपन्नं त्रैलोक्यस्यापि सुप्रियम्

ततस्तं वरदं शूरं युवानं मृष्टकुण्डलम्

अभजत्पद्मरूपा श्रीः स्वयमेव शरीरिणी

श्रिया जुष्टः पृथुयशाः स कुमारवरस्तदा

निषण्णो दृश्यते भूतैः पौर्णमास्यां यथा शशी

अपूजयन्महात्मानो ब्राह्मणास्तं महाबलम्

इदमाहुस्तदा चैव स्कन्दं तत्र महर्षयः

हिरण्यवर्ण भद्रं ते लोकानां शंकरो भव

त्वया षड्रात्रजातेन सर्वे लोका वशीकृताः

अभयं च पुनर्दत्तं त्वयैवैषां सुरोत्तम

तस्मादिन्द्रो भवानस्तु त्रैलोक्यस्याभयंकरः

किमिन्द्रः सर्वलोकानां करोतीह तपोधनाः

कथं देवगणांश्चैव पाति नित्यं सुरेश्वरः

इन्द्रो दिशति भूतानां बलं तेजः प्रजाः सुखम्

तुष्टः प्रयच्छति तथा सर्वान्दायान्सुरेश्वरः

दुर्वृत्तानां संहरति वृत्तस्थानां प्रयच्छति

अनुशास्ति च भूतानि कार्येषु बलसूदनः

असूर्ये च भवेत्सूर्यस्तथाचन्द्रे च चन्द्रमाः

भवत्यग्निश्च वायुश्च पृथिव्यापश्च कारणैः

एतदिन्द्रेण कर्तव्यमिन्द्रे हि विपुलं बलम्

त्वं च वीर बलश्रेष्ठस्तस्मादिन्द्रो भवस्व नः

भवस्वेन्द्रो महाबाहो सर्वेषां नः सुखावहः

अभिषिच्यस्व चैवाद्य प्राप्तरूपोऽसि सत्तम

शाधि त्वमेव त्रैलोक्यमव्यग्रो विजये रतः

अहं ते किंकरः शक्र न ममेन्द्रत्वमीप्सितम्

बलं तवाद्भुतं वीर त्वं देवानामरीञ्जहि

अवज्ञास्यन्ति मां लोका वीर्येण तव विस्मिताः

इन्द्रत्वेऽपि स्थितं वीर बलहीनं पराजितम्

आवयोश्च मिथो भेदे प्रयतिष्यन्त्यतन्द्रिताः

भेदिते च त्वयि विभो लोको द्वैधमुपेष्यति

द्विधाभूतेषु लोकेषु निश्चितेष्वावयोस्तथा

विग्रहः संप्रवर्तेत भूतभेदान्महाबल

तत्र त्वं मां रणे तात यथाश्रद्धं विजेष्यसि

तस्मादिन्द्रो भवानद्य भविता मा विचारय

त्वमेव राजा भद्रं ते त्रैलोक्यस्य ममैव च

करोमि किं च ते शक्र शासनं तद्ब्रवीहि मे

यदि सत्यमिदं वाक्यं निश्चयाद्भाषितं त्वया

यदि वा शासनं स्कन्द कर्तुमिच्छसि मे शृणु

अभिषिच्यस्व देवानां सेनापत्ये महाबल

अहमिन्द्रो भविष्यामि तव वाक्यान्महाबल

दानवानां विनाशाय देवानामर्थसिद्धये

गोब्राह्मणस्य त्राणार्थं सेनापत्येऽभिषिञ्च माम्

सोऽभिषिक्तो मघवता सर्वैर्देवगणैः सह

अतीव शुशुभे तत्र पूज्यमानो महर्षिभिः

तस्य तत्काञ्चनं छत्रं ध्रियमाणं व्यरोचत

यथैव सुसमिद्धस्य पावकस्यात्ममण्डलम्

विश्वकर्मकृता चास्य दिव्या माला हिरण्मयी

आबद्धा त्रिपुरघ्नेन स्वयमेव यशस्विना

आगम्य मनुजव्याघ्र सह देव्या परंतप

अर्चयामास सुप्रीतो भगवान्गोवृषध्वजः

रुद्रमग्निं द्विजाः प्राहू रुद्रसूनुस्ततस्तु सः

रुद्रेण शुक्रमुत्सृष्टं तच्छ्वेतः पर्वतोऽभवत्

पावकस्येन्द्रियं श्वेते कृत्तिकाभिः कृतं नगे

पूज्यमानं तु रुद्रेण दृष्ट्वा सर्वे दिवौकसः

रुद्रसूनुं ततः प्राहुर्गुहं गुणवतां वरम्

अनुप्रविश्य रुद्रेण वह्निं जातो ह्ययं शिशुः

तत्र जातस्ततः स्कन्दो रुद्रसूनुस्ततोऽभवत्

रुद्रस्य वह्नेः स्वाहायाः षण्णां स्त्रीणां च तेजसा

जातः स्कन्दः सुरश्रेष्ठो रुद्रसूनुस्ततोऽभवत्