Vana Parva, Adhyaya 213

अग्नीनां विविधो वंशः कीर्तितस्ते मयानघ

शृणु जन्म तु कौरव्य कार्त्तिकेयस्य धीमतः

अद्भुतस्याद्भुतं पुत्रं प्रवक्ष्याम्यमितौजसम्

जातं सप्तर्षिभार्याभिर्ब्रह्मण्यं कीर्तिवर्धनम्

देवासुराः पुरा यत्ता विनिघ्नन्तः परस्परम्

तत्राजयन्सदा देवान्दानवा घोररूपिणः

वध्यमानं बलं दृष्ट्वा बहुशस्तैः पुरंदरः

स्वसैन्यनायकार्थाय चिन्तामाप भृशं तदा

देवसेनां दानवैर्यो भग्नां दृष्ट्वा महाबलः

पालयेद्वीर्यमाश्रित्य स ज्ञेयः पुरुषो मया

स शैलं मानसं गत्वा ध्यायन्नर्थमिमं भृशम्

शुश्रावार्तस्वरं घोरमथ मुक्तं स्त्रिया तदा

अभिधावतु मा कश्चित्पुरुषस्त्रातु चैव ह

पतिं च मे प्रदिशतु स्वयं वा पतिरस्तु मे

पुरंदरस्तु तामाह मा भैर्नास्ति भयं तव

एवमुक्त्वा ततोऽपश्यत्केशिनं स्थितमग्रतः

किरीटिनं गदापाणिं धातुमन्तमिवाचलम्

हस्ते गृहीत्वा तां कन्यामथैनं वासवोऽब्रवीत्

अनार्यकर्मन्कस्मात्त्वमिमां कन्यां जिहीर्षसि

वज्रिणं मां विजानीहि विरमास्याः प्रबाधनात्

विसृजस्व त्वमेवैनां शक्रैषा प्रार्थिता मया

क्षमं ते जीवतो गन्तुं स्वपुरं पाकशासन

एवमुक्त्वा गदां केशी चिक्षेपेन्द्रवधाय वै

तामापतन्तीं चिच्छेद मध्ये वज्रेण वासवः

अथास्य शैलशिखरं केशी क्रुद्धो व्यवासृजत्

तदापतन्तं संप्रेक्ष्य शैलशृङ्गं शतक्रतुः

बिभेद राजन्वज्रेण भुवि तन्निपपात ह

पतता तु तदा केशी तेन शृङ्गेण ताडितः

हित्वा कन्यां महाभागां प्राद्रवद्भृशपीडितः

अपयातेऽसुरे तस्मिंस्तां कन्यां वासवोऽब्रवीत्

कासि कस्यासि किं चेह कुरुषे त्वं शुभानने

अहं प्रजापतेः कन्या देवसेनेति विश्रुता

भगिनी दैत्यसेना मे सा पूर्वं केशिना हृता

सहैवावां भगिन्यौ तु सखीभिः सह मानसम्

आगच्छावेह रत्यर्थमनुज्ञाप्य प्रजापतिम्

नित्यं चावां प्रार्थयते हर्तुं केशी महासुरः

इच्छत्येनं दैत्यसेना न त्वहं पाकशासन

सा हृता तेन भगवन्मुक्ताहं त्वद्बलेन तु

त्वया देवेन्द्र निर्दिष्टं पतिमिच्छामि दुर्जयम्

मम मातृष्वसेया त्वं माता दाक्षायणी मम

आख्यातं त्वहमिच्छामि स्वयमात्मबलं त्वया

अबलाहं महाबाहो पतिस्तु बलवान्मम

वरदानात्पितुर्भावी सुरासुरनमस्कृतः

कीदृशं वै बलं देवि पत्युस्तव भविष्यति

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तव वाक्यमनिन्दिते

देवदानवयक्षाणां किंनरोरगरक्षसाम्

जेता स दृष्टो दुष्टानां महावीर्यो महाबलः

यस्तु सर्वाणि भूतानि त्वया सह विजेष्यति

स हि मे भविता भर्ता ब्रह्मण्यः कीर्तिवर्धनः

इन्द्रस्तस्या वचः श्रुत्वा दुःखितोऽचिन्तयद्भृशम्

अस्या देव्याः पतिर्नास्ति यादृशं संप्रभाषते

अथापश्यत्स उदये भास्करं भास्करद्युतिः

सोमं चैव महाभागं विशमानं दिवाकरम्

अमावास्यां संप्रवृत्तं मुहूर्तं रौद्रमेव च

देवासुरं च संग्रामं सोऽपश्यदुदये गिरौ

लोहितैश्च घनैर्युक्तां पूर्वां संध्यां शतक्रतुः

अपश्यल्लोहितोदं च भगवान्वरुणालयम्

भृगुभिश्चाङ्गिरोभिश्च हुतं मन्त्रैः पृथग्विधैः

हव्यं गृहीत्वा वह्निं च प्रविशन्तं दिवाकरम्

पर्व चैव चतुर्विंशं तदा सूर्यमुपस्थितम्

तथा धर्मगतं रौद्रं सोमं सूर्यगतं च तम्