Vana Parva, Adhyaya 190

मा मण्डूकाञ्जिघांस त्वं कोपं संधारयाच्युत

प्रक्षीयते धनोद्रेको जनानामविजानताम्

प्रतिजानीहि नैतांस्त्वं प्राप्य क्रोधं विमोक्ष्यसे

अलं कृत्वा तवाधर्मं मण्डूकैः किं हतैर्हि ते

प्रयच्छ वाम्यौ मम पार्थिव त्वं; कृतं हि ते कार्यमन्यैरशक्यम्

मा त्वा वधीद्वरुणो घोरपाशै;र्ब्रह्मक्षत्रस्यान्तरे वर्तमानः

अनड्वाहौ सुव्रतौ साधु दान्ता;वेतद्विप्राणां वाहनं वामदेव

ताभ्यां याहि त्वं यत्र कामो महर्षे; छन्दांसि वै त्वादृशं संवहन्ति

छन्दांसि वै मादृशं संवहन्ति; लोकेऽमुष्मिन्पार्थिव यानि सन्ति

अस्मिंस्तु लोके मम यानमेत;दस्मद्विधानामपरेषां च राजन्

चत्वारो वा गर्दभास्त्वां वहन्तु; श्रेष्ठाश्वतर्यो हरयो वा तुरंगाः

तैस्त्वं याहि क्षत्रियस्यैष वाहो; मम वाम्यौ न तवैतौ हि विद्धि

घोरं व्रतं ब्राह्मणस्यैतदाहु;रेतद्राजन्यदिहाजीवमानः

अयस्मया घोररूपा महान्तो; वहन्तु त्वां शितशूलाश्चतुर्धा

ये त्वा विदुर्ब्राह्मणं वामदेव; वाचा हन्तुं मनसा कर्मणा वा

ते त्वां सशिष्यमिह पातयन्तु; मद्वाक्यनुन्नाः शितशूलासिहस्ताः

नानुयोगा ब्राह्मणानां भवन्ति; वाचा राजन्मनसा कर्मणा वा

यस्त्वेवं ब्रह्म तपसान्वेति विद्वां;स्तेन श्रेष्ठो भवति हि जीवमानः

एवमुक्ते वामदेवेन राज;न्समुत्तस्थू राक्षसा घोररूपाः

तैः शूलहस्तैर्वध्यमानः स राजा; प्रोवाचेदं वाक्यमुच्चैस्तदानीम्

इक्ष्वाकवो यदि ब्रह्मन्दलो वा; विधेया मे यदि वान्ये विशोऽपि

नोत्स्रक्ष्येऽहं वामदेवस्य वाम्यौ; नैवंविधा धर्मशीला भवन्ति

एवं ब्रुवन्नेव स यातुधानै;र्हतो जगामाशु महीं क्षितीशः

ततो विदित्वा नृपतिं निपातित;मिक्ष्वाकवो वै दलमभ्यषिञ्चन्

राज्ये तदा तत्र गत्वा स विप्रः; प्रोवाचेदं वचनं वामदेवः

दलं राजानं ब्राह्मणानां हि देय;मेवं राजन्सर्वधर्मेषु दृष्टम्

बिभेषि चेत्त्वमधर्मान्नरेन्द्र; प्रयच्छ मे शीघ्रमेवाद्य वाम्यौ

एतच्छ्रुत्वा वामदेवस्य वाक्यं; स पार्थिवः सूतमुवाच रोषात्

एकं हि मे सायकं चित्ररूपं; दिग्धं विषेणाहर संगृहीतम्

येन विद्धो वामदेवः शयीत; संदश्यमानः श्वभिरार्तरूपः

जानामि पुत्रं दशवर्षं तवाहं; जातं महिष्यां श्येनजितं नरेन्द्र

तं जहि त्वं मद्वचनात्प्रणुन्न;स्तूर्णं प्रियं सायकैर्घोररूपैः

एवमुक्तो वामदेवेन राज;न्नन्तःपुरे राजपुत्रं जघान

स सायकस्तिग्मतेजा विसृष्टः; श्रुत्वा दलस्तच्च वाक्यं बभाषे

इक्ष्वाकवो हन्त चरामि वः प्रियं; निहन्मीमं विप्रमद्य प्रमथ्य

आनीयतामपरस्तिग्मतेजाः; पश्यध्वं मे वीर्यमद्य क्षितीशाः

यं त्वमेनं सायकं घोररूपं; विषेण दिग्धं मम संदधासि

न त्वमेनं शरवर्यं विमोक्तुं; संधातुं वा शक्ष्यसि मानवेन्द्र

इक्ष्वाकवः पश्यत मां गृहीतं; न वै शक्नोम्येष शरं विमोक्तुम्

न चास्य कर्तुं नाशमभ्युत्सहामि; आयुष्मान्वै जीवतु वामदेवः

संस्पृशैनां महिषीं सायकेन; ततस्तस्मादेनसो मोक्ष्यसे त्वम्

ततस्तथा कृतवान्पार्थिवस्तु; ततो मुनिं राजपुत्री बभाषे

यथा युक्तं वामदेवाहमेनं; दिने दिने संविशन्ती व्यशंसम्

ब्राह्मणेभ्यो मृगयन्ती सूनृतानि; तथा ब्रह्मन्पुण्यलोकं लभेयम्

त्वया त्रातं राजकुलं शुभेक्षणे; वरं वृणीष्वाप्रतिमं ददानि ते

प्रशाधीमं स्वजनं राजपुत्रि; इक्ष्वाकुराज्यं सुमहच्चाप्यनिन्द्ये

वरं वृणे भगवन्नेकमेव; विमुच्यतां किल्बिषादद्य भर्ता

शिवेन चाध्याहि सपुत्रबान्धवं; वरो वृतो ह्येष मया द्विजाग्र्य

श्रुत्वा वचः स मुनी राजपुत्र्या;स्तथास्त्विति प्राह कुरुप्रवीर

ततः स राजा मुदितो बभूव; वाम्यौ चास्मै संप्रददौ प्रणम्य