Vana Parva, Adhyaya 189

ततश्चोरक्षयं कृत्वा द्विजेभ्यः पृथिवीमिमाम्

वाजिमेधे महायज्ञे विधिवत्कल्पयिष्यति

स्थापयित्वा स मर्यादाः स्वयम्भुविहिताः शुभाः

वनं पुण्ययशःकर्मा जरावान्संश्रयिष्यति

तच्छीलमनुवर्त्स्यन्ते मनुष्या लोकवासिनः

विप्रैश्चोरक्षये चैव कृते क्षेमं भविष्यति

कृष्णाजिनानि शक्तीश्च त्रिशूलान्यायुधानि च

स्थापयन्विप्रशार्दूलो देशेषु विजितेषु च

संस्तूयमानो विप्रेन्द्रैर्मानयानो द्विजोत्तमान्

कल्किश्चरिष्यति महीं सदा दस्युवधे रतः

हा तात हा सुतेत्येवं तास्ता वाचः सुदारुणाः

विक्रोशमानान्सुभृशं दस्यून्नेष्यति संक्षयम्

ततोऽधर्मविनाशो वै धर्मवृद्धिश्च भारत

भविष्यति कृते प्राप्ते क्रियावांश्च जनस्तथा

आरामाश्चैव चैत्याश्च तटाकान्यवटास्तथा

यज्ञक्रियाश्च विविधा भविष्यन्ति कृते युगे

ब्राह्मणाः साधवश्चैव मुनयश्च तपस्विनः

आश्रमाः सहपाषण्डाः स्थिताः सत्ये जनाः प्रजाः

जास्यन्ति सर्वबीजानि उप्यमानानि चैव ह

सर्वेष्वृतुषु राजेन्द्र सर्वं सस्यं भविष्यति

नरा दानेषु निरता व्रतेषु नियमेषु च

जपयज्ञपरा विप्रा धर्मकामा मुदा युताः

पालयिष्यन्ति राजानो धर्मेणेमां वसुंधराम्

व्यवहाररता वैश्या भविष्यन्ति कृते युगे

षट्कर्मनिरता विप्राः क्षत्रिया रक्षणे रताः

शुश्रूषायां रताः शूद्रास्तथा वर्णत्रयस्य च

एष धर्मः कृतयुगे त्रेतायां द्वापरे तथा

पश्चिमे युगकाले च यः स ते संप्रकीर्तितः

सर्वलोकस्य विदिता युगसंख्या च पाण्डव

एतत्ते सर्वमाख्यातमतीतानागतं मया

वायुप्रोक्तमनुस्मृत्य पुराणमृषिसंस्तुतम्

एवं संसारमार्गा मे बहुशश्चिरजीविना

दृष्टाश्चैवानुभूताश्च तांस्ते कथितवानहम्

इदं चैवापरं भूयः सह भ्रातृभिरच्युत

धर्मसंशयमोक्षार्थं निबोध वचनं मम

धर्मे त्वयात्मा संयोज्यो नित्यं धर्मभृतां वर

धर्मात्मा हि सुखं राजा प्रेत्य चेह च नन्दति

निबोध च शुभां वाणीं यां प्रवक्ष्यामि तेऽनघ

न ब्राह्मणे परिभवः कर्तव्यस्ते कदाचन

ब्राह्मणो रुषितो हन्यादपि लोकान्प्रतिज्ञया

मार्कण्डेयवचः श्रुत्वा कुरूणां प्रवरो नृपः

उवाच वचनं धीमान्परमं परमद्युतिः

कस्मिन्धर्मे मया स्थेयं प्रजाः संरक्षता मुने

कथं च वर्तमानो वै न च्यवेयं स्वधर्मतः

दयावान्सर्वभूतेषु हितो रक्तोऽनसूयकः

अपत्यानामिव स्वेषां प्रजानां रक्षणे रतः

चर धर्मं त्यजाधर्मं पितॄन्देवांश्च पूजय

प्रमादाद्यत्कृतं तेऽभूत्संयग्दानेन तज्जय

अलं ते मानमाश्रित्य सततं परवान्भव

विजित्य पृथिवीं सर्वां मोदमानः सुखी भव

एष भूतो भविष्यश्च धर्मस्ते समुदीरितः

न तेऽस्त्यविदितं किंचिदतीतानागतं भुवि

तस्मादिमं परिक्लेशं त्वं तात हृदि मा कृथाः

एष कालो महाबाहो अपि सर्वदिवौकसाम्

मुह्यन्ति हि प्रजास्तात कालेनाभिप्रचोदिताः

मा च तेऽत्र विचारो भूद्यन्मयोक्तं तवानघ

अतिशङ्क्य वचो ह्येतद्धर्मलोपो भवेत्तव

जातोऽसि प्रथिते वंशे कुरूणां भरतर्षभ

कर्मणा मनसा वाचा सर्वमेतत्समाचर

यत्त्वयोक्तं द्विजश्रेष्ठ वाक्यं श्रुतिमनोहरम्

तथा करिष्ये यत्नेन भवतः शासनं विभो

न मे लोभोऽस्ति विप्रेन्द्र न भयं न च मत्सरः

करिष्यामि हि तत्सर्वमुक्तं यत्ते मयि प्रभो

श्रुत्वा तु वचनं तस्य पाण्डवस्य महात्मनः

प्रहृष्टाः पाण्डवा राजन्सहिताः शार्ङ्गधन्वना