Vana Parva, Adhyaya 165

कृतास्त्रमभिविश्वस्तमथ मां हरिवाहनः

संस्पृश्य मूर्ध्नि पाणिभ्यामिदं वचनमब्रवीत्

न त्वमद्य युधा जेतुं शक्यः सुरगणैरपि

किं पुनर्मानुषे लोके मानुषैरकृतात्मभिः

अप्रमेयोऽप्रधृष्यश्च युद्धेष्वप्रतिमस्तथा

अथाब्रवीत्पुनर्देवः संप्रहृष्टतनूरुहः

अस्त्रयुद्धे समो वीर न ते कश्चिद्भविष्यति

अप्रमत्तः सदा दक्षः सत्यवादी जितेन्द्रियः

ब्रह्मण्यश्चास्त्रविच्चासि शूरश्चासि कुरूद्वह

अस्त्राणि समवाप्तानि त्वया दश च पञ्च च

पञ्चभिर्विधिभिः पार्थ न त्वया विद्यते समः

प्रयोगमुपसंहारमावृत्तिं च धनंजय

प्रायश्चित्तं च वेत्थ त्वं प्रतिघातं च सर्वशः

तव गुर्वर्थकालोऽयमुपपन्नः परंतप

प्रतिजानीष्व तं कर्तुमतो वेत्स्याम्यहं परम्

ततोऽहमब्रुवं राजन्देवराजमिदं वचः

विषह्यं चेन्मया कर्तुं कृतमेव निबोध तत्

ततो मामब्रवीद्राजन्प्रहस्य बलवृत्रहा

नाविषह्यं तवाद्यास्ति त्रिषु लोकेषु किंचन

निवातकवचा नाम दानवा मम शत्रवः

समुद्रकुक्षिमाश्रित्य दुर्गे प्रतिवसन्त्युत

तिस्रः कोट्यः समाख्यातास्तुल्यरूपबलप्रभाः

तांस्तत्र जहि कौन्तेय गुर्वर्थस्ते भविष्यति

ततो मातलिसंयुक्तं मयूरसमरोमभिः

हयैरुपेतं प्रादान्मे रथं दिव्यं महाप्रभम्

बबन्ध चैव मे मूर्ध्नि किरीटमिदमुत्तमम्

स्वरूपसदृशं चैव प्रादादङ्गविभूषणम्

अभेद्यं कवचं चेदं स्पर्शरूपवदुत्तमम्

अजरां ज्यामिमां चापि गाण्डीवे समयोजयत्

ततः प्रायामहं तेन स्यन्दनेन विराजता

येनाजयद्देवपतिर्बलिं वैरोचनिं पुरा

ततो देवाः सर्व एव तेन घोषेण बोधितः

मन्वाना देवराजं मां समाजग्मुर्विशां पते

दृष्ट्वा च मामपृच्छन्त किं करिष्यसि फल्गुन

तानब्रुवं यथाभूतमिदं कर्तास्मि संयुगे

निवातकवचानां तु प्रस्थितं मां वधैषिणम्

निबोधत महाभागाः शिवं चाशास्त मेऽनघाः

तुष्टुवुर्मां प्रसन्नास्ते यथा देवं पुरंदरम्

रथेनानेन मघवा जितवाञ्शम्बरं युधि

नमुचिं बलवृत्रौ च प्रह्लादनरकावपि

बहूनि च सहस्राणि प्रयुतान्यर्बुदानि च

रथेनानेन दैत्यानां जितवान्मघवान्युधि

त्वमप्येतेन कौन्तेय निवातकवचान्रणे

विजेता युधि विक्रम्य पुरेव मघवान्वशी

अयं च शङ्खप्रवरो येन जेतासि दानवान्

अनेन विजिता लोकाः शक्रेणापि महात्मना

प्रदीयमानं देवैस्तु देवदत्तं जलोद्भवम्

प्रत्यगृह्णं जयायैनं स्तूयमानस्तदामरैः

स शङ्खी कवची बाणी प्रगृहीतशरासनः

दानवालयमत्युग्रं प्रयातोऽस्मि युयुत्सया