Vana Parva, Adhyaya 153

ततस्तानि महार्हाणि दिव्यानि भरतर्षभ

बहूनि बहुरूपाणि विरजांसि समाददे

ततो वायुर्महाञ्शीघ्रो नीचैः शर्करकर्षणः

प्रादुरासीत्खरस्पर्शः संग्राममभिचोदयन्

पपात महती चोल्का सनिर्घाता महाप्रभा

निष्प्रभश्चाभवत्सूर्यश्छन्नरश्मिस्तमोवृतः

निर्घातश्चाभवद्भीमो भीमे विक्रममास्थिते

चचाल पृथिवी चापि पांसुवर्षं पपात च

सलोहिता दिशश्चासन्खरवाचो मृगद्विजाः

तमोवृतमभूत्सर्वं न प्रज्ञायत किंचन

तदद्भुतमभिप्रेक्ष्य धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

उवाच वदतां श्रेष्ठः कोऽस्मानभिभविष्यति

सज्जीभवत भद्रं वः पाण्डवा युद्धदुर्मदाः

यथारूपाणि पश्यामि स्वभ्यग्रो नः पराक्रमः

एवमुक्त्वा ततो राजा वीक्षां चक्रे समन्ततः

अपश्यमानो भीमं च धर्मराजो युधिष्ठिरः

तत्र कृष्णां यमौ चैव समीपस्थानरिंदमः

पप्रच्छ भ्रातरं भीमं भीमकर्माणमाहवे

कच्चिन्न भीमः पाञ्चालि किंचित्कृत्यं चिकीर्षति

कृतवानपि वा वीरः साहसं साहसप्रियः

इमे ह्यकस्मादुत्पाता महासमरदर्शिनः

दर्शयन्तो भयं तीव्रं प्रादुर्भूताः समन्ततः

तं तथा वादिनं कृष्णा प्रत्युवाच मनस्विनी

प्रिया प्रियं चिकीर्षन्ती महिषी चारुहासिनी

यत्तत्सौगन्धिकं राजन्नाहृतं मातरिश्वना

तन्मया भीमसेनस्य प्रीतयाद्योपपादितम्

अपि चोक्तो मया वीरो यदि पश्येद्बहून्यपि

तानि सर्वाण्युपादाय शीघ्रमागम्यतामिति

स तु नूनं महाबाहुः प्रियार्थं मम पाण्डवः

प्रागुदीचीं दिशं राजंस्तान्याहर्तुमितो गतः

उक्तस्त्वेवं तया राजा यमाविदमथाब्रवीत्

गच्छाम सहितास्तूर्णं येन यातो वृकोदरः

वहन्तु राक्षसा विप्रान्यथाश्रान्तान्यथाकृशान्

त्वमप्यमरसंकाश वह कृष्णां घटोत्कच

व्यक्तं दूरमितो भीमः प्रविष्ट इति मे मतिः

चिरं च तस्य कालोऽयं स च वायुसमो जवे

तरस्वी वैनतेयस्य सदृशो भुवि लङ्घने

उत्पतेदपि चाकाशं निपतेच्च यथेच्छकम्

तमन्वियाम भवतां प्रभावाद्रजनीचराः

पुरा स नापराध्नोति सिद्धानां ब्रह्मवादिनाम्

तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे हैडिम्बप्रमुखास्तदा

उद्देशज्ञाः कुबेरस्य नलिन्या भरतर्षभ

आदाय पाण्डवांश्चैव तांश्च विप्राननेकशः

लोमशेनैव सहिताः प्रययुः प्रीतमानसाः

ते गत्वा सहिताः सर्वे ददृशुस्तत्र कानने

प्रफुल्लपङ्कजवतीं नलिनीं सुमनोहराम्

तं च भीमं महात्मानं तस्यास्तीरे व्यवस्थितम्

ददृशुर्निहतांश्चैव यक्षान्सुविपुलेक्षणान्

उद्यम्य च गदां दोर्भ्यां नदीतीरे व्यवस्थितम्

प्रजासंक्षेपसमये दण्डहस्तमिवान्तकम्

तं दृष्ट्वा धर्मराजस्तु परिष्वज्य पुनः पुनः

उवाच श्लक्ष्णया वाचा कौन्तेय किमिदं कृतम्

साहसं बत भद्रं ते देवानामपि चाप्रियम्

पुनरेवं न कर्तव्यं मम चेदिच्छसि प्रियम्

अनुशास्य च कौन्तेयं पद्मानि प्रतिगृह्य च

तस्यामेव नलिन्यां ते विजह्रुरमरोपमाः

एतस्मिन्नेव काले तु प्रगृहीतशिलायुधाः

प्रादुरासन्महाकायास्तस्योद्यानस्य रक्षिणः

ते दृष्ट्वा धर्मराजानं देवर्षिं चापि लोमशम्

नकुलं सहदेवं च तथान्यान्ब्राह्मणर्षभान्

विनयेनानताः सर्वे प्रणिपेतुश्च भारत