Vana Parva, Adhyaya 127

कथंवीर्यः स राजाभूत्सोमको वदतां वर

कर्माण्यस्य प्रभावं च श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

युधिष्ठिरासीन्नृपतिः सोमको नाम धार्मिकः

तस्य भार्याशतं राजन्सदृशीनामभूत्तदा

स वै यत्नेन महता तासु पुत्रं महीपतिः

कंचिन्नासादयामास कालेन महता अपि

कदाचित्तस्य वृद्धस्य यतमानस्य यत्नतः

जन्तुर्नाम सुतस्तस्मिन्स्त्रीशते समजायत

तं जातं मातरः सर्वाः परिवार्य समासते

सततं पृष्ठतः कृत्वा कामभोगान्विशां पते

ततः पिपीलिका जन्तुं कदाचिददशत्स्फिजि

स दष्टो व्यनदद्राजंस्तेन दुःखेन बालकः

ततस्ता मातरः सर्वाः प्राक्रोशन्भृशदुःखिताः

परिवार्य जन्तुं सहिताः स शब्दस्तुमुलोऽभवत्

तमार्तनादं सहसा शुश्राव स महीपतिः

अमात्यपरिषन्मध्ये उपविष्टः सहर्त्विजैः

ततः प्रस्थापयामास किमेतदिति पार्थिवः

तस्मै क्षत्ता यथावृत्तमाचचक्षे सुतं प्रति

त्वरमाणः स चोत्थाय सोमकः सह मन्त्रिभिः

प्रविश्यान्तःपुरं पुत्रमाश्वासयदरिंदमः

सान्त्वयित्वा तु तं पुत्रं निष्क्रम्यान्तःपुरान्नृपः

ऋत्विजैः सहितो राजन्सहामात्य उपाविशत्

धिगस्त्विहैकपुत्रत्वमपुत्रत्वं वरं भवेत्

नित्यातुरत्वाद्भूतानां शोक एवैकपुत्रता

इदं भार्याशतं ब्रह्मन्परीक्ष्योपचितं प्रभो

पुत्रार्थिना मया वोढं न चासां विद्यते प्रजा

एकः कथंचिदुत्पन्नः पुत्रो जन्तुरयं मम

यतमानस्य सर्वासु किं नु दुःखमतः परम्

वयश्च समतीतं मे सभार्यस्य द्विजोत्तम

आसां प्राणाः समायत्ता मम चात्रैकपुत्रके

स्यान्नु कर्म तथा युक्तं येन पुत्रशतं भवेत्

महता लघुना वापि कर्मणा दुष्करेण वा

अस्ति वै तादृशं कर्म येन पुत्रशतं भवेत्

यदि शक्नोषि तत्कर्तुमथ वक्ष्यामि सोमक

कार्यं वा यदि वाकार्यं येन पुत्रशतं भवेत्

कृतमेव हि तद्विद्धि भगवान्प्रब्रवीतु मे

यजस्व जन्तुना राजंस्त्वं मया वितते क्रतौ

ततः पुत्रशतं श्रीमद्भविष्यत्यचिरेण ते

वपायां हूयमानायां धूममाघ्राय मातरः

ततस्ताः सुमहावीर्याञ्जनयिष्यन्ति ते सुतान्

तस्यामेव तु ते जन्तुर्भविता पुनरात्मजः

उत्तरे चास्य सौवर्णं लक्ष्म पार्श्वे भविष्यति