Vana Parva, Adhyaya 106

ते तं दृष्ट्वा हयं राजन्संप्रहृष्टतनूरुहाः

अनादृत्य महात्मानं कपिलं कालचोदिताः

संक्रुद्धाः समधावन्त अश्वग्रहणकाङ्क्षिणः

ततः क्रुद्धो महाराज कपिलो मुनिसत्तमः

वासुदेवेति यं प्राहुः कपिलं मुनिसत्तमम्

स चक्षुर्विवृतं कृत्वा तेजस्तेषु समुत्सृजन्

ददाह सुमहातेजा मन्दबुद्धीन्स सागरान्

तान्दृष्ट्वा भस्मसाद्भूतान्नारदः सुमहातपाः

सगरान्तिकमागच्छत्तच्च तस्मै न्यवेदयत्

स तच्छ्रुत्वा वचो घोरं राजा मुनिमुखोद्गतम्

मुहूर्तं विमना भूत्वा स्थाणोर्वाक्यमचिन्तयत्

आत्मानमात्मनाश्वास्य हयमेवान्वचिन्तयत्

अंशुमन्तं समाहूय असमञ्जःसुतं तदा

पौत्रं भरतशार्दूल इदं वचनमब्रवीत्

षष्टिस्तानि सहस्राणि पुत्राणाममितौजसाम्

कापिलं तेज आसाद्य मत्कृते निधनं गताः

तव चापि पिता तात परित्यक्तो मयानघ

धर्मं संरक्षमाणेन पौराणां हितमिच्छता

किमर्थं राजशार्दूलः सगरः पुत्रमात्मजम्

त्यक्तवान्दुस्त्यजं वीरं तन्मे ब्रूहि तपोधन

असमञ्जा इति ख्यातः सगरस्य सुतो ह्यभूत्

यं शैब्या जनयामास पौराणां स हि दारकान्

खुरेषु क्रोशतो गृह्य नद्यां चिक्षेप दुर्बलान्

ततः पौराः समाजग्मुर्भयशोकपरिप्लुताः

सगरं चाभ्ययाचन्त सर्वे प्राञ्जलयः स्थिताः

त्वं नस्त्राता महाराज परचक्रादिभिर्भयैः

असमञ्जोभयाद्घोरात्ततो नस्त्रातुमर्हसि

पौराणां वचनं श्रुत्वा घोरं नृपतिसत्तमः

मुहूर्तं विमना भूत्वा सचिवानिदमब्रवीत्

असमञ्जाः पुरादद्य सुतो मे विप्रवास्यताम्

यदि वो मत्प्रियं कार्यमेतच्छीघ्रं विधीयताम्

एवमुक्ता नरेन्द्रेण सचिवास्ते नराधिप

यथोक्तं त्वरिताश्चक्रुर्यथाज्ञापितवान्नृपः

एतत्ते सर्वमाख्यातं यथा पुत्रो महात्मना

पौराणां हितकामेन सगरेण विवासितः

अंशुमांस्तु महेष्वासो यदुक्तः सगरेण ह

तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि कीर्त्यमानं निबोध मे

पितुश्च तेऽहं त्यागेन पुत्राणां निधनेन च

अलाभेन तथाश्वस्य परितप्यामि पुत्रक

तस्माद्दुःखाभिसंतप्तं यज्ञविघ्नाच्च मोहितम्

हयस्यानयनात्पौत्र नरकान्मां समुद्धर

अंशुमानेवमुक्तस्तु सगरेण महात्मना

जगाम दुःखात्तं देशं यत्र वै दारिता मही

स तु तेनैव मार्गेण समुद्रं प्रविवेश ह

अपश्यच्च महात्मानं कपिलं तुरगं च तम्

स दृष्ट्वा तेजसो राशिं पुराणमृषिसत्तमम्

प्रणम्य शिरसा भूमौ कार्यमस्मै न्यवेदयत्

ततः प्रीतो महातेजाः कलिपोंऽशुमतोऽभवत्

उवाच चैनं धर्मात्मा वरदोऽस्मीति भारत

स वव्रे तुरगं तत्र प्रथमं यज्ञकारणात्

द्वितीयमुदकं वव्रे पितॄणां पावनेप्सया

तमुवाच महातेजाः कपिलो मुनिपुंगवः

ददानि तव भद्रं ते यद्यत्प्रार्थयसेऽनघ

त्वयि क्षमा च धर्मश्च सत्यं चापि प्रतिष्ठितम्

त्वया कृतार्थः सगरः पुत्रवांश्च त्वया पिता

तव चैव प्रभावेन स्वर्गं यास्यन्ति सागराः

पौत्रश्च ते त्रिपथगां त्रिदिवादानयिष्यति

पावनार्थं सागराणां तोषयित्वा महेश्वरम्

हयं नयस्व भद्रं ते यज्ञियं नरपुंगव

यज्ञः समाप्यतां तात सगरस्य महात्मनः

अंशुमानेवमुक्तस्तु कपिलेन महात्मना

आजगाम हयं गृह्य यज्ञवाटं महात्मनः

सोऽभिवाद्य ततः पादौ सगरस्य महात्मनः

मूर्ध्नि तेनाप्युपाघ्रातस्तस्मै सर्वं न्यवेदयत्