Vana Parva, Adhyaya 76

अथ तां व्युषितो रात्रिं नलो राजा स्वलंकृतः

वैदर्भ्या सहितः काल्यं ददर्श वसुधाधिपम्

ततोऽभिवादयामास प्रयतः श्वशुरं नलः

तस्यानु दमयन्ती च ववन्दे पितरं शुभा

तं भीमः प्रतिजग्राह पुत्रवत्परया मुदा

यथार्हं पूजयित्वा तु समाश्वासयत प्रभुः

नलेन सहितां तत्र दमयन्तीं पतिव्रताम्

तामर्हणां नलो राजा प्रतिगृह्य यथाविधि

परिचर्यां स्वकां तस्मै यथावत्प्रत्यवेदयत्

ततो बभूव नगरे सुमहान्हर्षनिस्वनः

जनस्य संप्रहृष्टस्य नलं दृष्ट्वा तथागतम्

अशोभयच्च नगरं पताकाध्वजमालिनम्

सिक्तसंमृष्टपुष्पाढ्या राजमार्गाः कृतास्तदा

द्वारि द्वारि च पौराणां पुष्पभङ्गः प्रकल्पितः

अर्चितानि च सर्वाणि देवतायतनानि च

ऋतुपर्णोऽपि शुश्राव बाहुकच्छद्मिनं नलम्

दमयन्त्या समायुक्तं जहृषे च नराधिपः

तमानाय्य नलो राजा क्षमयामास पार्थिवम्

स च तं क्षमयामास हेतुभिर्बुद्धिसंमतः

स सत्कृतो महीपालो नैषधं विस्मयान्वितः

दिष्ट्या समेतो दारैः स्वैर्भवानित्यभ्यनन्दत

कच्चित्तु नापराधं ते कृतवानस्मि नैषध

अज्ञातवासं वसतो मद्गृहे निषधाधिप

यदि वा बुद्धिपूर्वाणि यद्यबुद्धानि कानिचित्

मया कृतान्यकार्याणि तानि मे क्षन्तुमर्हसि

न मेऽपराधं कृतवांस्त्वं स्वल्पमपि पार्थिव

कृतेऽपि च न मे कोपः क्षन्तव्यं हि मया तव

पूर्वं ह्यसि सखा मेऽसि संबन्धी च नराधिप

अत ऊर्ध्वं तु भूयस्त्वं प्रीतिमाहर्तुमर्हसि

सर्वकामैः सुविहितः सुखमस्म्युषितस्त्वयि

न तथा स्वगृहे राजन्यथा तव गृहे सदा

इदं चैव हयज्ञानं त्वदीयं मयि तिष्ठति

तदुपाकर्तुमिच्छामि मन्यसे यदि पार्थिव

एवमुक्त्वा ददौ विद्यामृतुपर्णाय नैषधः

स च तां प्रतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणा

ततो गृह्याश्वहृदयं तदा भाङ्गस्वरिर्नृपः

सूतमन्यमुपादाय ययौ स्वपुरमेव हि

ऋतुपर्णे प्रतिगते नलो राजा विशां पते

नगरे कुण्डिने कालं नातिदीर्घमिवावसत्