Vana Parva, Adhyaya 73

दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा भृशं शोकपरायणा

शङ्कमाना नलं तं वै केशिनीमिदमब्रवीत्

गच्छ केशिनि भूयस्त्वं परीक्षां कुरु बाहुके

अब्रुवाणा समीपस्था चरितान्यस्य लक्षय

यदा च किंचित्कुर्यात्स कारणं तत्र भामिनि

तत्र संचेष्टमानस्य संलक्ष्यं ते विचेष्टितम्

न चास्य प्रतिबन्धेन देयोऽग्निरपि भामिनि

याचते न जलं देयं सम्यगत्वरमाणया

एतत्सर्वं समीक्ष्य त्वं चरितं मे निवेदय

यच्चान्यदपि पश्येथास्तच्चाख्येयं त्वया मम

दमयन्त्यैवमुक्ता सा जगामाथाशु केशिनी

निशाम्य च हयज्ञस्य लिङ्गानि पुनरागमत्

सा तत्सर्वं यथावृत्तं दमयन्त्यै न्यवेदयत्

निमित्तं यत्तदा दृष्टं बाहुके दिव्यमानुषम्

दृढं शुच्युपचारोऽसौ न मया मानुषः क्वचित्

दृष्टपूर्वः श्रुतो वापि दमयन्ति तथाविधः

ह्रस्वमासाद्य संचारं नासौ विनमते क्वचित्

तं तु दृष्ट्वा यथासङ्गमुत्सर्पति यथासुखम्

संकटेऽप्यस्य सुमहद्विवरं जायतेऽधिकम्

ऋतुपर्णस्य चार्थाय भोजनीयमनेकशः

प्रेषितं तत्र राज्ञा च मांसं सुबहु पाशवम्

तस्य प्रक्षालनार्थाय कुम्भस्तत्रोपकल्पितः

स तेनावेक्षितः कुम्भः पूर्ण एवाभवत्तदा

ततः प्रक्षालनं कृत्वा समधिश्रित्य बाहुकः

तृणमुष्टिं समादाय आविध्यैनं समादधत्

अथ प्रज्वलितस्तत्र सहसा हव्यवाहनः

तदद्भुततमं दृष्ट्वा विस्मिताहमिहागता

अन्यच्च तस्मिन्सुमहदाश्चर्यं लक्षितं मया

यदग्निमपि संस्पृश्य नैव दह्यत्यसौ शुभे

छन्देन चोदकं तस्य वहत्यावर्जितं द्रुतम्

अतीव चान्यत्सुमहदाश्चर्यं दृष्टवत्यहम्

यत्स पुष्पाण्युपादाय हस्ताभ्यां ममृदे शनैः

मृद्यमानानि पाणिभ्यां तेन पुष्पाणि तान्यथ

भूय एव सुगन्धीनि हृषितानि भवन्ति च

एतान्यद्भुतकल्पानि दृष्ट्वाहं द्रुतमागता

दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा पुण्यश्लोकस्य चेष्टितम्

अमन्यत नलं प्राप्तं कर्मचेष्टाभिसूचितम्

सा शङ्कमाना भर्तारं नलं बाहुकरूपिणम्

केशिनीं श्लक्ष्णया वाचा रुदती पुनरब्रवीत्

पुनर्गच्छ प्रमत्तस्य बाहुकस्योपसंस्कृतम्

महानसाच्छृतं मांसं समादायैहि भामिनि

सा गत्वा बाहुके व्यग्रे तन्मांसमपकृष्य च

अत्युष्णमेव त्वरिता तत्क्षणं प्रियकारिणी

दमयन्त्यै ततः प्रादात्केशिनी कुरुनन्दन

सोचिता नलसिद्धस्य मांसस्य बहुशः पुरा

प्राश्य मत्वा नलं सूदं प्राक्रोशद्भृशदुःखिता

वैक्लव्यं च परं गत्वा प्रक्षाल्य च मुखं ततः

मिथुनं प्रेषयामास केशिन्या सह भारत

इन्द्रसेनां सह भ्रात्रा समभिज्ञाय बाहुकः

अभिद्रुत्य ततो राजा परिष्वज्याङ्कमानयत्

बाहुकस्तु समासाद्य सुतौ सुरसुतोपमौ

भृशं दुःखपरीतात्मा सस्वरं प्ररुरोद ह

नैषधो दर्शयित्वा तु विकारमसकृत्तदा

उत्सृज्य सहसा पुत्रौ केशिनीमिदमब्रवीत्

इदं सुसदृशं भद्रे मिथुनं मम पुत्रयोः

ततो दृष्ट्वैव सहसा बाष्पमुत्सृष्टवानहम्

बहुशः संपतन्तीं त्वां जनः शङ्केत दोषतः

वयं च देशातिथयो गच्छ भद्रे नमोऽस्तु ते