Vana Parva, Adhyaya 71

ततो विदर्भान्संप्राप्तं सायाह्ने सत्यविक्रमम्

ऋतुपर्णं जना राज्ञे भीमाय प्रत्यवेदयन्

स भीमवचनाद्राजा कुण्डिनं प्राविशत्पुरम्

नादयन्रथघोषेण सर्वाः सोपदिशो दश

ततस्तं रथनिर्घोषं नलाश्वास्तत्र शुश्रुवुः

श्रुत्वा च समहृष्यन्त पुरेव नलसंनिधौ

दमयन्ती च शुश्राव रथघोषं नलस्य तम्

यथा मेघस्य नदतो गम्भीरं जलदागमे

नलेन संगृहीतेषु पुरेव नलवाजिषु

सदृशं रथनिर्घोषं मेने भैमी तथा हयाः

प्रासादस्थाश्च शिखिनः शालास्थाश्चैव वारणाः

हयाश्च शुश्रुवुस्तत्र रथघोषं महीपतेः

ते श्रुत्वा रथनिर्घोषं वारणाः शिखिनस्तथा

प्रणेदुरुन्मुखा राजन्मेघोदयमिवेक्ष्य ह

यथासौ रथनिर्घोषः पूरयन्निव मेदिनीम्

मम ह्लादयते चेतो नल एष महीपतिः

अद्य चन्द्राभवक्त्रं तं न पश्यामि नलं यदि

असंख्येयगुणं वीरं विनशिष्याम्यसंशयम्

यदि वै तस्य वीरस्य बाह्वोर्नाद्याहमन्तरम्

प्रविशामि सुखस्पर्शं विनशिष्याम्यसंशयम्

यदि मां मेघनिर्घोषो नोपगच्छति नैषधः

अद्य चामीकरप्रख्यो विनशिष्याम्यसंशयम्

यदि मां सिंहविक्रान्तो मत्तवारणवारणः

नाभिगच्छति राजेन्द्रो विनशिष्याम्यसंशयम्

न स्मराम्यनृतं किंचिन्न स्मराम्यनुपाकृतम्

न च पर्युषितं वाक्यं स्वैरेष्वपि महात्मनः

प्रभुः क्षमावान्वीरश्च मृदुर्दान्तो जितेन्द्रियः

रहोऽनीचानुवर्ती च क्लीबवन्मम नैषधः

गुणांस्तस्य स्मरन्त्या मे तत्पराया दिवानिशम्

हृदयं दीर्यत इदं शोकात्प्रियविनाकृतम्

एवं विलपमाना सा नष्टसंज्ञेव भारत

आरुरोह महद्वेश्म पुण्यश्लोकदिदृक्षया

ततो मध्यमकक्षायां ददर्श रथमास्थितम्

ऋतुपर्णं महीपालं सहवार्ष्णेयबाहुकम्

ततोऽवतीर्य वार्ष्णेयो बाहुकश्च रथोत्तमात्

हयांस्तानवमुच्याथ स्थापयामासतू रथम्

सोऽवतीर्य रथोपस्थादृतुपर्णो नराधिपः

उपतस्थे महाराज भीमं भीमपराक्रमम्

तं भीमः प्रतिजग्राह पूजया परया ततः

अकस्मात्सहसा प्राप्तं स्त्रीमन्त्रं न स्म विन्दति

किं कार्यं स्वागतं तेऽस्तु राज्ञा पृष्टश्च भारत

नाभिजज्ञे स नृपतिर्दुहित्रर्थे समागतम्

ऋतुपर्णोऽपि राजा स धीमान्सत्यपराक्रमः

राजानं राजपुत्रं वा न स्म पश्यति कंचन

नैव स्वयंवरकथां न च विप्रसमागमम्

ततो विगणयन्राजा मनसा कोसलाधिपः

आगतोऽस्मीत्युवाचैनं भवन्तमभिवादकः

राजापि च स्मयन्भीमो मनसाभिविचिन्तयत्

अधिकं योजनशतं तस्यागमनकारणम्

ग्रामान्बहूनतिक्रम्य नाध्यगच्छद्यथातथम्

अल्पकार्यं विनिर्दिष्टं तस्यागमनकारणम्

नैतदेवं स नृपतिस्तं सत्कृत्य व्यसर्जयत्

विश्राम्यतामिति वदन्क्लान्तोऽसीति पुनः पुनः

स सत्कृतः प्रहृष्टात्मा प्रीतः प्रीतेन पार्थिवः

राजप्रेष्यैरनुगतो दिष्टं वेश्म समाविशत्

ऋतुपर्णे गते राजन्वार्ष्णेयसहिते नृपे

बाहुको रथमास्थाय रथशालामुपागमत्

स मोचयित्वा तानश्वान्परिचार्य च शास्त्रतः

स्वयं चैतान्समाश्वास्य रथोपस्थ उपाविशत्

दमयन्ती तु शोकार्ता दृष्ट्वा भाङ्गस्वरिं नृपम्

सूतपुत्रं च वार्ष्णेयं बाहुकं च तथाविधम्