Vana Parva, Adhyaya 62

सा तच्छ्रुत्वानवद्याङ्गी सार्थवाहवचस्तदा

अगच्छत्तेन वै सार्धं भर्तृदर्शनलालसा

अथ काले बहुतिथे वने महति दारुणे

तडागं सर्वतोभद्रं पद्मसौगन्धिकं महत्

ददृशुर्वणिजो रम्यं प्रभूतयवसेन्धनम्

बहुमूलफलोपेतं नानापक्षिगणैर्वृतम्

तं दृष्ट्वा मृष्टसलिलं मनोहरसुखावहम्

सुपरिश्रान्तवाहास्ते निवेशाय मनो दधुः

संमते सार्थवाहस्य विविशुर्वनमुत्तमम्

उवास सार्थः सुमहान्वेलामासाद्य पश्चिमाम्

अथार्धरात्रसमये निःशब्दस्तिमिते तदा

सुप्ते सार्थे परिश्रान्ते हस्तियूथमुपागमत्

पानीयार्थं गिरिनदीं मदप्रस्रवणाविलाम्

मार्गं संरुध्य संसुप्तं पद्मिन्याः सार्थमुत्तमम्

सुप्तं ममर्द सहसा चेष्टमानं महीतले

हाहारवं प्रमुञ्चन्तः सार्थिकाः शरणार्थिनः

वनगुल्मांश्च धावन्तो निद्रान्धा महतो भयात्

केचिद्दन्तैः करैः केचित्केचित्पद्भ्यां हता नराः

गोखरोष्ट्राश्वबहुलं पदातिजनसंकुलम्

भयार्तं धावमानं तत्परस्परहतं तदा

घोरान्नादान्विमुञ्चन्तो निपेतुर्धरणीतले

वृक्षेष्वासज्य संभग्नाः पतिता विषमेषु च

तथा तन्निहतं सर्वं समृद्धं सार्थमण्डलम्

अथापरेद्युः संप्राप्ते हतशिष्टा जनास्तदा

वनगुल्माद्विनिष्क्रम्य शोचन्तो वैशसं कृतम्

भ्रातरं पितरं पुत्रं सखायं च जनाधिप

अशोचत्तत्र वैदर्भी किं नु मे दुष्कृतं कृतम्

योऽपि मे निर्जनेऽरण्ये संप्राप्तोऽयं जनार्णवः

हतोऽयं हस्तियूथेन मन्दभाग्यान्ममैव तु

प्राप्तव्यं सुचिरं दुःखं मया नूनमसंशयम्

नाप्राप्तकालो म्रियते श्रुतं वृद्धानुशासनम्

यन्नाहमद्य मृदिता हस्तियूथेन दुःखिता

न ह्यदैवकृतं किंचिन्नराणामिह विद्यते

न च मे बालभावेऽपि किंचिद्व्यपकृतं कृतम्

कर्मणा मनसा वाचा यदिदं दुःखमागतम्

मन्ये स्वयंवरकृते लोकपालाः समागताः

प्रत्याख्याता मया तत्र नलस्यार्थाय देवताः

नूनं तेषां प्रभावेन वियोगं प्राप्तवत्यहम्

एवमादीनि दुःखानि सा विलप्य वराङ्गना

हतशिष्टैः सह तदा ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

अगच्छद्राजशार्दूल दुःखशोकपरायणा

गच्छन्ती सा चिरात्कालात्पुरमासादयन्महत्

सायाह्ने चेदिराजस्य सुबाहोः सत्यवादिनः

वस्त्रार्धकर्तसंवीता प्रविवेश पुरोत्तमम्

तां विवर्णां कृशां दीनां मुक्तकेशीममार्जनाम्

उन्मत्तामिव गच्छन्तीं ददृशुः पुरवासिनः

प्रविशन्तीं तु तां दृष्ट्वा चेदिराजपुरीं तदा

अनुजग्मुस्ततो बाला ग्रामिपुत्राः कुतूहलात्

सा तैः परिवृतागच्छत्समीपं राजवेश्मनः

तां प्रासादगतापश्यद्राजमाता जनैर्वृताम्

सा जनं वारयित्वा तं प्रासादतलमुत्तमम्

आरोप्य विस्मिता राजन्दमयन्तीमपृच्छत

एवमप्यसुखाविष्टा बिभर्षि परमं वपुः

भासि विद्युदिवाभ्रेषु शंस मे कासि कस्य वा

न हि ते मानुषं रूपं भूषणैरपि वर्जितम्

असहाया नरेभ्यश्च नोद्विजस्यमरप्रभे

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या भैमी वचनमब्रवीत्

मानुषीं मां विजानीहि भर्तारं समनुव्रताम्

सैरन्ध्रीं जातिसंपन्नां भुजिष्यां कामवासिनीम्

फलमूलाशनामेकां यत्रसायंप्रतिश्रयाम्

असंख्येयगुणो भर्ता मां च नित्यमनुव्रतः

भर्तारमपि तं वीरं छायेवानपगा सदा

तस्य दैवात्प्रसङ्गोऽभूदतिमात्रं स्म देवने

द्यूते स निर्जितश्चैव वनमेकोऽभ्युपेयिवान्

तमेकवसनं वीरमुन्मत्तमिव विह्वलम्

आश्वासयन्ती भर्तारमहमन्वगमं वनम्

स कदाचिद्वने वीरः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

क्षुत्परीतः सुविमनास्तदप्येकं व्यसर्जयत्