Vana Parva, Adhyaya 58

ततस्तु याते वार्ष्णेये पुण्यश्लोकस्य दीव्यतः

पुष्करेण हृतं राज्यं यच्चान्यद्वसु किंचन

हृतराज्यं नलं राजन्प्रहसन्पुष्करोऽब्रवीत्

द्यूतं प्रवर्ततां भूयः प्रतिपाणोऽस्ति कस्तव

शिष्टा ते दमयन्त्येका सर्वमन्यद्धृतं मया

दमयन्त्याः पणः साधु वर्ततां यदि मन्यसे

पुष्करेणैवमुक्तस्य पुण्यश्लोकस्य मन्युना

व्यदीर्यतेव हृदयं न चैनं किंचिदब्रवीत्

ततः पुष्करमालोक्य नलः परममन्युमान्

उत्सृज्य सर्वगात्रेभ्यो भूषणानि महायशाः

एकवासा असंवीतः सुहृच्छोकविवर्धनः

निश्चक्राम तदा राजा त्यक्त्वा सुविपुलां श्रियम्

दमयन्त्येकवस्त्रा तं गच्छन्तं पृष्ठतोऽन्वियात्

स तया बाह्यतः सार्धं त्रिरात्रं नैषधोऽवसत्

पुष्करस्तु महाराज घोषयामास वै पुरे

नले यः सम्यगातिष्ठेत्स गच्छेद्वध्यतां मम

पुष्करस्य तु वाक्येन तस्य विद्वेषणेन च

पौरा न तस्मिन्सत्कारं कृतवन्तो युधिष्ठिर

स तथा नगराभ्याशे सत्कारार्हो न सत्कृतः

त्रिरात्रमुषितो राजा जलमात्रेण वर्तयन्

क्षुधा संपीड्यमानस्तु नलो बहुतिथेऽहनि

अपश्यच्छकुनान्कांश्चिद्धिरण्यसदृशच्छदान्

स चिन्तयामास तदा निषधाधिपतिर्बली

अस्ति भक्षो ममाद्यायं वसु चेदं भविष्यति

ततस्तानन्तरीयेण वाससा समवास्तृणोत्

तस्यान्तरीयमादाय जग्मुः सर्वे विहायसा

उत्पतन्तः खगास्ते तु वाक्यमाहुस्तदा नलम्

दृष्ट्वा दिग्वाससं भूमौ स्थितं दीनमधोमुखम्

वयमक्षाः सुदुर्बुद्धे तव वासो जिहीर्षवः

आगता न हि नः प्रीतिः सवाससि गते त्वयि

तान्समीक्ष्य गतानक्षानात्मानं च विवाससम्

पुण्यश्लोकस्ततो राजा दमयन्तीमथाब्रवीत्

येषां प्रकोपादैश्वर्यात्प्रच्युतोऽहमनिन्दिते

प्राणयात्रां न विन्दे च दुःखितः क्षुधयार्दितः

येषां कृते न सत्कारमकुर्वन्मयि नैषधाः

त इमे शकुना भूत्वा वासोऽप्यपहरन्ति मे

वैषम्यं परमं प्राप्तो दुःखितो गतचेतनः

भर्ता तेऽहं निबोधेदं वचनं हितमात्मनः

एते गच्छन्ति बहवः पन्थानो दक्षिणापथम्

अवन्तीमृक्षवन्तं च समतिक्रम्य पर्वतम्

एष विन्ध्यो महाशैलः पयोष्णी च समुद्रगा

आश्रमाश्च महर्षीणाममी पुष्पफलान्विताः

एष पन्था विदर्भाणामयं गच्छति कोसलान्

अतः परं च देशोऽयं दक्षिणे दक्षिणापथः

ततः सा बाष्पकलया वाचा दुःखेन कर्शिता

उवाच दमयन्ती तं नैषधं करुणं वचः

उद्वेपते मे हृदयं सीदन्त्यङ्गानि सर्वशः

तव पार्थिव संकल्पं चिन्तयन्त्याः पुनः पुनः

हृतराज्यं हृतधनं विवस्त्रं क्षुच्छ्रमान्वितम्

कथमुत्सृज्य गच्छेयमहं त्वां विजने वने

श्रान्तस्य ते क्षुधार्तस्य चिन्तयानस्य तत्सुखम्

वने घोरे महाराज नाशयिष्यामि ते क्लमम्

न च भार्यासमं किंचिद्विद्यते भिषजां मतम्

औषधं सर्वदुःखेषु सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

एवमेतद्यथात्थ त्वं दमयन्ति सुमध्यमे

नास्ति भार्यासमं मित्रं नरस्यार्तस्य भेषजम्

न चाहं त्यक्तुकामस्त्वां किमर्थं भीरु शङ्कसे

त्यजेयमहमात्मानं न त्वेव त्वामनिन्दिते

यदि मां त्वं महाराज न विहातुमिहेच्छसि

तत्किमर्थं विदर्भाणां पन्थाः समुपदिश्यते