Vana Parva, Adhyaya 46

अत्यद्भुतमिदं कर्म पार्थस्यामिततेजसः

धृतराष्ट्रो महातेजाः श्रुत्वा विप्र किमब्रवीत्

शक्रलोकगतं पार्थं श्रुत्वा राजाम्बिकासुतः

द्वैपायनादृषिश्रेष्ठात्संजयं वाक्यमब्रवीत्

श्रुतं मे सूत कार्त्स्न्येन कर्म पार्थस्य धीमतः

कच्चित्तवापि विदितं यथातथ्येन सारथे

प्रमत्तो ग्राम्यधर्मेषु मन्दात्मा पापनिश्चयः

मम पुत्रः सुदुर्बुद्धिः पृथिवीं घातयिष्यति

यस्य नित्यमृता वाचः स्वैरेष्वपि महात्मनः

त्रैलोक्यमपि तस्य स्याद्योद्धा यस्य धनंजयः

अस्यतः कर्णिनाराचांस्तीक्ष्णाग्रांश्च शिलाशितान्

कोऽर्जुनस्याग्रतस्तिष्ठेदपि मृत्युर्जरातिगः

मम पुत्रा दुरात्मानः सर्वे मृत्युवशं गताः

येषां युद्धं दुराधर्षैः पाण्डवैः प्रत्युपस्थितम्

तस्यैव च न पश्यामि युधि गाण्डीवधन्वनः

अनिशं चिन्तयानोऽपि य एनमुदियाद्रथी

द्रोणकर्णौ प्रतीयातां यदि भीष्मोऽपि वा रणे

महान्स्यात्संशयो लोके न तु पश्यामि नो जयम्

घृणी कर्णः प्रमादी च आचार्यः स्थविरो गुरुः

अमर्षी बलवान्पार्थः संरम्भी दृढविक्रमः

भवेत्सुतुमुलं युद्धं सर्वशोऽप्यपराजितम्

सर्वे ह्यस्त्रविदः शूराः सर्वे प्राप्ता महद्यशः

अपि सर्वेश्वरत्वं हि न वाञ्छेरन्पराजिताः

वधे नूनं भवेच्छान्तिस्तेषां वा फल्गुनस्य वा

न तु हन्तार्जुनस्यास्ति जेता वास्य न विद्यते

मन्युस्तस्य कथं शाम्येन्मन्दान्प्रति समुत्थितः

त्रिदशेशसमो वीरः खाण्डवेऽग्निमतर्पयत्

जिगाय पार्थिवान्सर्वान्राजसूये महाक्रतौ

शेषं कुर्याद्गिरेर्वज्रं निपतन्मूर्ध्नि संजय

न तु कुर्युः शराः शेषमस्तास्तात किरीटिना

यथा हि किरणा भानोस्तपन्तीह चराचरम्

तथा पार्थभुजोत्सृष्टाः शरास्तप्स्यन्ति मे सुतान्

अपि वा रथघोषेण भयार्ता सव्यसाचिनः

प्रतिभाति विदीर्णेव सर्वतो भारती चमूः

यदुद्वपन्प्रवपंश्चैव बाणा;न्स्थाताततायी समरे किरीटी

सृष्टोऽन्तकः सर्वहरो विधात्रा; भवेद्यथा तद्वदपारणीयः

यदेतत्कथितं राजंस्त्वया दुर्योधनं प्रति

सर्वमेतद्यथात्थ त्वं नैतन्मिथ्या महीपते

मन्युना हि समाविष्टाः पाण्डवास्तेऽमितौजसः

दृष्ट्वा कृष्णां सभां नीतां धर्मपत्नीं यशस्विनीम्

दुःशासनस्य ता वाचः श्रुत्वा ते दारुणोदयाः

कर्णस्य च महाराज न स्वप्स्यन्तीति मे मतिः

श्रुतं हि ते महाराज यथा पार्थेन संयुगे

एकादशतनुः स्थाणुर्धनुषा परितोषितः

कैरातं वेषमास्थाय योधयामास फल्गुनम्

जिज्ञासुः सर्वदेवेशः कपर्दी भगवान्स्वयम्

तत्रैनं लोकपालास्ते दर्शयामासुरर्जुनम्

अस्त्रहेतोः पराक्रान्तं तपसा कौरवर्षभम्

नैतदुत्सहतेऽन्यो हि लब्धुमन्यत्र फल्गुनात्

साक्षाद्दर्शनमेतेषामीश्वराणां नरो भुवि

महेश्वरेण यो राजन्न जीर्णो ग्रस्तमूर्तिमान्

कस्तमुत्सहते वीरं युद्धे जरयितुं पुमान्

आसादितमिदं घोरं तुमुलं लोमहर्षणम्

द्रौपदीं परिकर्षद्भिः कोपयद्भिश्च पाण्डवान्

यत्र विस्फुरमाणोष्ठो भीमः प्राह वचो महत्

दृष्ट्वा दुर्योधनेनोरू द्रौपद्या दर्शितावुभौ

ऊरू भेत्स्यामि ते पाप गदया वज्रकल्पया

त्रयोदशानां वर्षाणामन्ते दुर्द्यूतदेविनः

सर्वे प्रहरतां श्रेष्ठाः सर्वे चामिततेजसः

सर्वे सर्वास्त्रविद्वांसो देवैरपि सुदुर्जयाः