Vana Parva, Adhyaya 43

गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः

चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम्

ततश्चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः

रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः

नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव

दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः

असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः

दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः

तथैवाशनयस्तत्र चक्रयुक्ता हुडागुडाः

वायुस्फोटाः सनिर्घाता बर्हिमेघनिभस्वनाः

तत्र नागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः

सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः

दश वाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम्

वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम्

तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम्

ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम्

तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम्

दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवमेवान्वतर्कयत्

तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः

संनतः प्रश्रितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत्

भो भो शक्रात्मज श्रीमाञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति

आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संमतम्

आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः

कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः

एष शक्रः परिवृतो देवैरृषिगणैस्तथा

गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते

अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात्

आरोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि

मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम्

राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम्

पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः

दैवतैर्वा समारोढुं दानवैर्वा रथोत्तमम्

नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः

द्रष्टुं वाप्यथ वा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव तु

त्वयि प्रतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि

पश्चादहमथारोक्ष्ये सुकृती सत्पथं यथा

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः

आरुरोह रथं शीघ्रं हयान्येमे च रश्मिभिः

ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः

जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः

ततः पितॄन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि

मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे

साधूनां धर्मशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम्

त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम्

त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः

स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः

अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन्

गच्छाम्यामन्त्रयामि त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि

तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च

तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः

एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा

आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः

स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा

ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः

सोऽदर्शनपथं यात्वा मर्त्यानां भूमिचारिणाम्

ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः

न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः

स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया

तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै

दीपवद्विप्रकृष्टत्वादणूनि सुमहान्त्यपि