Vana Parva, Adhyaya 40

गतेषु तेषु सर्वेषु तपस्विषु महात्मसु

पिनाकपाणिर्भगवान्सर्वपापहरो हरः

कैरातं वेषमास्थाय काञ्चनद्रुमसंनिभम्

विभ्राजमानो वपुषा गिरिर्मेरुरिवापरः

श्रीमद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान्

निष्पपात महार्चिष्मान्दहन्कक्षमिवानलः

देव्या सहोमया श्रीमान्समानव्रतवेषया

नानावेषधरैर्हृष्टैर्भूतैरनुगतस्तदा

किरातवेषप्रच्छन्नः स्त्रीभिश्चानु सहस्रशः

अशोभत तदा राजन्स देवोऽतीव भारत

क्षणेन तद्वनं सर्वं निःशब्दमभवत्तदा

नादः प्रस्रवणानां च पक्षिणां चाप्युपारमत्

स संनिकर्षमागम्य पार्थस्याक्लिष्टकर्मणः

मूकं नाम दितेः पुत्रं ददर्शाद्भुतदर्शनम्

वाराहं रूपमास्थाय तर्कयन्तमिवार्जुनम्

हन्तुं परमदुष्टात्मा तमुवाचाथ फल्गुनः

गाण्डीवं धनुरादाय शरांश्चाशीविषोपमान्

सज्यं धनुर्वरं कृत्वा ज्याघोषेण निनादयन्

यन्मां प्रार्थयसे हन्तुमनागसमिहागतम्

तस्मात्त्वां पूर्वमेवाहं नेष्यामि यमसादनम्

तं दृष्ट्वा प्रहरिष्यन्तं फल्गुनं दृढधन्विनम्

किरातरूपी सहसा वारयामास शंकरः

मयैष प्रार्थितः पूर्वं नीलमेघसमप्रभः

अनादृत्यैव तद्वाक्यं प्रजहाराथ फल्गुनः

किरातश्च समं तस्मिन्नेकलक्ष्ये महाद्युतिः

प्रमुमोचाशनिप्रख्यं शरमग्निशिखोपमम्

तौ मुक्तौ सायकौ ताभ्यां समं तत्र निपेततुः

मूकस्य गात्रे विस्तीर्णे शैलसंहनने तदा

यथाशनिविनिष्पेषो वज्रस्येव च पर्वते

तथा तयोः संनिपातः शरयोरभवत्तदा

स विद्धो बहुभिर्बाणैर्दीप्तास्यैः पन्नगैरिव

ममार राक्षसं रूपं भूयः कृत्वा विभीषणम्

ददर्शाथ ततो जिष्णुः पुरुषं काञ्चनप्रभम्

किरातवेषप्रच्छन्नं स्त्रीसहायममित्रहा

तमब्रवीत्प्रीतमनाः कौन्तेयः प्रहसन्निव

को भवानटते शून्ये वने स्त्रीगणसंवृतः

न त्वमस्मिन्वने घोरे बिभेषि कनकप्रभ

किमर्थं च त्वया विद्धो मृगोऽयं मत्परिग्रहः

मयाभिपन्नः पूर्वं हि राक्षसोऽयमिहागतः

कामात्परिभवाद्वापि न मे जीवन्विमोक्ष्यसे

न ह्येष मृगयाधर्मो यस्त्वयाद्य कृतो मयि

तेन त्वां भ्रंशयिष्यामि जीवितात्पर्वताश्रय

इत्युक्तः पाण्डवेयेन किरातः प्रहसन्निव

उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाण्डवं सव्यसाचिनम्

ममैवायं लक्ष्यभूतः पूर्वमेव परिग्रहः

ममैव च प्रहारेण जीविताद्व्यवरोपितः

दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः

अभिषक्तोऽस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे

स्थिरो भवस्व मोक्ष्यामि सायकानशनीनिव

घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान्

ततस्तौ तत्र संरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः

शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम्

ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत्

तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः

मुहूर्तं शरवर्षं तत्प्रतिगृह्य पिनाकधृक्

अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिरिवाचलः

स दृष्ट्वा बाणवर्षं तन्मोघीभूतं धनंजयः

परमं विस्मयं चक्रे साधु साध्विति चाब्रवीत्

अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखरालयः

गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः

कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरेश्वरः

विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः