Vana Parva, Adhyaya 38

कस्यचित्त्वथ कालस्य धर्मराजो युधिष्ठिरः

संस्मृत्य मुनिसंदेशमिदं वचनमब्रवीत्

विविक्ते विदितप्रज्ञमर्जुनं भरतर्षभम्

सान्त्वपूर्वं स्मितं कृत्वा पाणिना परिसंस्पृशन्

स मुहूर्तमिव ध्यात्वा वनवासमरिंदमः

धनंजयं धर्मराजो रहसीदमुवाच ह

भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे द्रोणपुत्रे च भारत

धनुर्वेदश्चतुष्पाद एतेष्वद्य प्रतिष्ठितः

ब्राह्मं दैवमासुरं च सप्रयोगचिकित्सितम्

सर्वास्त्राणां प्रयोगं च तेऽभिजानन्ति कृत्स्नशः

ते सर्वे धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण परिसान्त्विताः

संविभक्ताश्च तुष्टाश्च गुरुवत्तेषु वर्तते

सर्वयोधेषु चैवास्य सदा वृत्तिरनुत्तमा

शक्तिं न हापयिष्यन्ति ते काले प्रतिपूजिताः

अद्य चेयं मही कृत्स्ना दुर्योधनवशानुगा

त्वयि व्यपाश्रयोऽस्माकं त्वयि भारः समाहितः

तत्र कृत्यं प्रपश्यामि प्राप्तकालमरिंदम

कृष्णद्वैपायनात्तात गृहीतोपनिषन्मया

तया प्रयुक्तया सम्यग्जगत्सर्वं प्रकाशते

तेन त्वं ब्रह्मणा तात संयुक्तः सुसमाहितः

देवतानां यथाकालं प्रसादं प्रतिपालय

तपसा योजयात्मानमुग्रेण भरतर्षभ

धनुष्मान्कवची खड्गी मुनिः सारसमन्वितः

न कस्यचिद्ददन्मार्गं गच्छ तातोत्तरां दिशम्

इन्द्रे ह्यस्त्राणि दिव्यानि समस्तानि धनंजय

वृत्राद्भीतैस्तदा देवैर्बलमिन्द्रे समर्पितम्

तान्येकस्थानि सर्वाणि ततस्त्वं प्रतिपत्स्यसे

शक्रमेव प्रपद्यस्व स तेऽस्त्राणि प्रदास्यति

दीक्षितोऽद्यैव गच्छ त्वं द्रष्टुं देवं पुरंदरम्

एवमुक्त्वा धर्मराजस्तमध्यापयत प्रभुः

दीक्षितं विधिना तेन यतवाक्कायमानसम्

अनुजज्ञे ततो वीरं भ्राता भ्रातरमग्रजः

निदेशाद्धर्मराजस्य द्रष्टुं देवं पुरंदरम्

धनुर्गाण्डीवमादाय तथाक्षय्यौ महेषुधी

कवची सतलत्राणो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्

हुत्वाग्निं ब्राह्मणान्निष्कैः स्वस्ति वाच्य महाभुजः

प्रातिष्ठत महाबाहुः प्रगृहीतशरासनः

वधाय धार्तराष्ट्राणां निःश्वस्योर्ध्वमुदीक्ष्य च

तं दृष्ट्वा तत्र कौन्तेयं प्रगृहीतशरासनम्

अब्रुवन्ब्राह्मणाः सिद्धा भूतान्यन्तर्हितानि च

क्षिप्रं प्राप्नुहि कौन्तेय मनसा यद्यदिच्छसि

तं सिंहमिव गच्छन्तं शालस्कन्धोरुमर्जुनम्

मनांस्यादाय सर्वेषां कृष्णा वचनमब्रवीत्

यत्ते कुन्ती महाबाहो जातस्यैच्छद्धनंजय

तत्तेऽस्तु सर्वं कौन्तेय यथा च स्वयमिच्छसि

मास्माकं क्षत्रियकुले जन्म कश्चिदवाप्नुयात्

ब्राह्मणेभ्यो नमो नित्यं येषां युद्धे न जीविका

नूनं ते भ्रातरः सर्वे त्वत्कथाभिः प्रजागरे

रंस्यन्ते वीरकर्माणि कीर्तयन्तः पुनः पुनः

नैव नः पार्थ भोगेषु न धने नोत जीविते

तुष्टिर्बुद्धिर्भवित्री वा त्वयि दीर्घप्रवासिनि

त्वयि नः पार्थ सर्वेषां सुखदुःखे समाहिते

जीवितं मरणं चैव राज्यमैश्वर्यमेव च

आपृष्टो मेऽसि कौन्तेय स्वस्ति प्राप्नुहि पाण्डव

नमो धात्रे विधात्रे च स्वस्ति गच्छ ह्यनामयम्

स्वस्ति तेऽस्त्वान्तरिक्षेभ्यः पार्थिवेभ्यश्च भारत

दिव्येभ्यश्चैव भूतेभ्यो ये चान्ये परिपन्थिनः

ततः प्रदक्षिणं कृत्वा भ्रातॄन्धौम्यं च पाण्डवः

प्रातिष्ठत महाबाहुः प्रगृह्य रुचिरं धनुः

तस्य मार्गादपाक्रामन्सर्वभूतानि गच्छतः

युक्तस्यैन्द्रेण योगेन पराक्रान्तस्य शुष्मिणः

सोऽगच्छत्पर्वतं पुण्यमेकाह्नैव महामनाः

मनोजवगतिर्भूत्वा योगयुक्तो यथानिलः

हिमवन्तमतिक्रम्य गन्धमादनमेव च

अत्यक्रामत्स दुर्गाणि दिवारात्रमतन्द्रितः

इन्द्रकीलं समासाद्य ततोऽतिष्ठद्धनंजयः

अन्तरिक्षे हि शुश्राव तिष्ठेति स वचस्तदा