Vana Parva, Adhyaya 23

ततोऽहं भरतश्रेष्ठ प्रगृह्य रुचिरं धनुः

शरैरपातयं सौभाच्छिरांसि विबुधद्विषाम्

शरांश्चाशीविषाकारानूर्ध्वगांस्तिग्मतेजसः

अप्रैषं शाल्वराजाय शार्ङ्गमुक्तान्सुवाससः

ततो नादृश्यत तदा सौभं कुरुकुलोद्वह

अन्तर्हितं माययाभूत्ततोऽहं विस्मितोऽभवम्

अथ दानवसंघास्ते विकृताननमूर्धजाः

उदक्रोशन्महाराज विष्ठिते मयि भारत

ततोऽस्त्रं शब्दसाहं वै त्वरमाणो महाहवे

अयोजयं तद्वधाय ततः शब्द उपारमत्

हतास्ते दानवाः सर्वे यैः स शब्द उदीरितः

शरैरादित्यसंकाशैर्ज्वलितैः शब्दसाधनैः

तस्मिन्नुपरते शब्दे पुनरेवान्यतोऽभवत्

शब्दोऽपरो महाराज तत्रापि प्राहरं शरान्

एवं दश दिशः सर्वास्तिर्यगूर्ध्वं च भारत

नादयामासुरसुरास्ते चापि निहता मया

ततः प्राग्ज्योतिषं गत्वा पुनरेव व्यदृश्यत

सौभं कामगमं वीर मोहयन्मम चक्षुषी

ततो लोकान्तकरणो दानवो वानराकृतिः

शिलावर्षेण सहसा महता मां समावृणोत्

सोऽहं पर्वतवर्षेण वध्यमानः समन्ततः

वल्मीक इव राजेन्द्र पर्वतोपचितोऽभवम्

ततोऽहं पर्वतचितः सहयः सहसारथिः

अप्रख्यातिमियां राजन्सध्वजः पर्वतैश्चितः

ततो वृष्णिप्रवीरा ये ममासन्सैनिकास्तदा

ते भयार्ता दिशः सर्वाः सहसा विप्रदुद्रुवुः

ततो हाहाकृतं सर्वमभूत्किल विशां पते

द्यौश्च भूमिश्च खं चैवादृश्यमाने तथा मयि

ततो विषण्णमनसो मम राजन्सुहृज्जनाः

रुरुदुश्चुक्रुशुश्चैव दुःखशोकसमन्विताः

द्विषतां च प्रहर्षोऽभूदार्तिश्चाद्विषतामपि

एवं विजितवान्वीर पश्चादश्रौषमच्युत

ततोऽहमस्त्रं दयितं सर्वपाषाणभेदनम्

वज्रमुद्यम्य तान्सर्वान्पर्वतान्समशातयम्

ततः पर्वतभारार्ता मन्दप्राणविचेष्टिताः

हया मम महाराज वेपमाना इवाभवन्

मेघजालमिवाकाशे विदार्याभ्युदितं रविम्

दृष्ट्वा मां बान्धवाः सर्वे हर्षमाहारयन्पुनः

ततो मामब्रवीत्सूतः प्राञ्जलिः प्रणतो नृप

साधु संपश्य वार्ष्णेय शाल्वं सौभपतिं स्थितम्

अलं कृष्णावमन्यैनं साधु यत्नं समाचर

मार्दवं सखितां चैव शाल्वादद्य व्यपाहर

जहि शाल्वं महाबाहो मैनं जीवय केशव

सर्वैः पराक्रमैर्वीर वध्यः शत्रुरमित्रहन्

न शत्रुरवमन्तव्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा

योऽपि स्यात्पीठगः कश्चित्किं पुनः समरे स्थितः

स त्वं पुरुषशार्दूल सर्वयत्नैरिमं प्रभो

जहि वृष्णिकुलश्रेष्ठ मा त्वां कालोऽत्यगात्पुनः

नैष मार्दवसाध्यो वै मतो नापि सखा तव

येन त्वं योधितो वीर द्वारका चावमर्दिता

एवमादि तु कौन्तेय श्रुत्वाहं सारथेर्वचः

तत्त्वमेतदिति ज्ञात्वा युद्धे मतिमधारयम्

वधाय शाल्वराजस्य सौभस्य च निपातने

दारुकं चाब्रुवं वीर मुहूर्तं स्थीयतामिति

ततोऽप्रतिहतं दिव्यमभेद्यमतिवीर्यवत्

आग्नेयमस्त्रं दयितं सर्वसाहं महाप्रभम्

यक्षाणां राक्षसानां च दानवानां च संयुगे

राज्ञां च प्रतिलोमानां भस्मान्तकरणं महत्

क्षुरान्तममलं चक्रं कालान्तकयमोपमम्

अभिमन्त्र्याहमतुलं द्विषतां च निबर्हणम्