Vana Parva, Adhyaya 18

एवमुक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान्भरतर्षभ

दंशितैर्हरिभिर्युक्तं रथमास्थाय काञ्चनम्

उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननमलंकृतम्

उत्पतद्भिरिवाकाशं तैर्हयैरन्वयात्परान्

विक्षिपन्नादयंश्चापि धनुःश्रेष्ठं महाबलः

तूणखड्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान्

स विद्युच्चलितं चापं विहरन्वै तलात्तलम्

मोहयामास दैतेयान्सर्वान्सौभनिवासिनः

नास्य विक्षिपतश्चापं संदधानस्य चासकृत्

अन्तरं ददृशे कश्चिन्निघ्नतः शात्रवान्रणे

मुखस्य वर्णो न विकल्पतेऽस्य; चेलुश्च गात्राणि न चापि तस्य

सिंहोन्नतं चाप्यभिगर्जतोऽस्य; शुश्राव लोकोऽद्भुतरूपमग्र्यम्

जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो; व्यात्ताननः सर्वतिमिप्रमाथी

वित्रासयन्राजति वाहमुख्ये; शाल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः

ततः स तूर्णं निष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः

शाल्वमेवाभिदुद्राव विधास्यन्कलहं नृप

अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महाहवे

नामर्षयत संक्रुद्धः शाल्वः कुरुकुलोद्वह

स रोषमदमत्तो वै कामगादवरुह्य च

प्रद्युम्नं योधयामास शाल्वः परपुरंजयः

तयोः सुतुमुलं युद्धं शाल्ववृष्णिप्रवीरयोः

समेता ददृशुर्लोका बलिवासवयोरिव

तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः

सध्वजः सपताकश्च सानुकर्षः सतूणवान्

स तं रथवरं श्रीमान्समारुह्य किल प्रभो

मुमोच बाणान्कौरव्य प्रद्युम्नाय महाबलः

ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत्तरसा रणे

प्रद्युम्नो भुजवेगेन शाल्वं संमोहयन्निव

स तैरभिहतः संख्ये नामर्षयत सौभराट्

शरान्दीप्ताग्निसंकाशान्मुमोच तनये मम

स शाल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः

मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनमाहवे

तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः

बिभेद हृदयं पत्री स पपात मुमोह च

तस्मिन्निपतिते वीरे शाल्वराजे विचेतसि

संप्राद्रवन्दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम्

हाहाकृतमभूत्सैन्यं शाल्वस्य पृथिवीपते

नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृप

तत उत्थाय कौरव्य प्रतिलभ्य च चेतनाम्

मुमोच बाणं तरसा प्रद्युम्नाय महाबलः

तेन विद्धो महाबाहुः प्रद्युम्नः समरे स्थितः

जत्रुदेशे भृशं वीरो व्यवासीदद्रथे तदा

तं स विद्ध्वा महाराज शाल्वो रुक्मिणिनन्दनम्

ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम्

ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत

मुमोच बाणांस्त्वरितः पुनरन्यान्दुरासदान्

स तैरभिहतो बाणैर्बहुभिस्तेन मोहितः

निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नोऽभूद्रणाजिरे