Vana Parva, Adhyaya 11

एवमेतन्महाप्राज्ञ यथा वदसि नो मुने

अहं चैव विजानामि सर्वे चेमे नराधिपाः

भवांस्तु मन्यते साधु यत्कुरूणां सुखोदयम्

तदेव विदुरोऽप्याह भीष्मो द्रोणश्च मां मुने

यदि त्वहमनुग्राह्यः कौरवेषु दया यदि

अनुशाधि दुरात्मानं पुत्रं दुर्योधनं मम

अयमायाति वै राजन्मैत्रेयो भगवानृषिः

अन्वीय पाण्डवान्भ्रातॄनिहैवास्मद्दिदृक्षया

एष दुर्योधनं पुत्रं तव राजन्महानृषिः

अनुशास्ता यथान्यायं शमायास्य कुलस्य ते

ब्रूयाद्यदेष राजेन्द्र तत्कार्यमविशङ्कया

अक्रियायां हि कार्यस्य पुत्रं ते शप्स्यते रुषा

एवमुक्त्वा ययौ व्यासो मैत्रेयः प्रत्यदृश्यत

पूजया प्रतिजग्राह सपुत्रस्तं नराधिपः

दत्त्वार्घ्याद्याः क्रियाः सर्वा विश्रान्तं मुनिपुंगवम्

प्रश्रयेणाब्रवीद्राजा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः

सुखेनागमनं कच्चिद्भगवन्कुरुजाङ्गले

कच्चित्कुशलिनो वीरा भ्रातरः पञ्च पाण्डवाः

समये स्थातुमिच्छन्ति कच्चिच्च पुरुषर्षभाः

कच्चित्कुरूणां सौभ्रात्रमव्युच्छिन्नं भविष्यति

तीर्थयात्रामनुक्रामन्प्राप्तोऽस्मि कुरुजाङ्गलम्

यदृच्छया धर्मराजं दृष्टवान्काम्यके वने

तं जटाजिनसंवीतं तपोवननिवासिनम्

समाजग्मुर्महात्मानं द्रष्टुं मुनिगणाः प्रभो

तत्राश्रौषं महाराज पुत्राणां तव विभ्रमम्

अनयं द्यूतरूपेण महापायमुपस्थितम्

ततोऽहं त्वामनुप्राप्तः कौरवाणामवेक्षया

सदा ह्यभ्यधिकः स्नेहः प्रीतिश्च त्वयि मे प्रभो

नैतदौपयिकं राजंस्त्वयि भीष्मे च जीवति

यदन्योन्येन ते पुत्रा विरुध्यन्ते नराधिप

मेढीभूतः स्वयं राजन्निग्रहे प्रग्रहे भवान्

किमर्थमनयं घोरमुत्पतन्तमुपेक्षसे

दस्यूनामिव यद्वृत्तं सभायां कुरुनन्दन

तेन न भ्राजसे राजंस्तापसानां समागमे

ततो व्यावृत्य राजानं दुर्योधनममर्षणम्

उवाच श्लक्ष्णया वाचा मैत्रेयो भगवानृषिः

दुर्योधन महाबाहो निबोध वदतां वर

वचनं मे महाप्राज्ञ ब्रुवतो यद्धितं तव

मा द्रुहः पाण्डवान्राजन्कुरुष्व हितमात्मनः

पाण्डवानां कुरूणां च लोकस्य च नरर्षभ

ते हि सर्वे नरव्याघ्राः शूरा विक्रान्तयोधिनः

सर्वे नागायुतप्राणा वज्रसंहनना दृढाः

सत्यव्रतपराः सर्वे सर्वे पुरुषमानिनः

हन्तारो देवशत्रूणां रक्षसां कामरूपिणाम्

हिडिम्बबकमुख्यानां किर्मीरस्य च रक्षसः

इतः प्रच्यवतां रात्रौ यः स तेषां महात्मनाम्

आवृत्य मार्गं रौद्रात्मा तस्थौ गिरिरिवाचलः

तं भीमः समरश्लाघी बलेन बलिनां वरः

जघान पशुमारेण व्याघ्रः क्षुद्रमृगं यथा

पश्य दिग्विजये राजन्यथा भीमेन पातितः

जरासंधो महेष्वासो नागायुतबलो युधि

संबन्धी वासुदेवश्च येषां श्यालश्च पार्षतः

कस्तान्युधि समासीत जरामरणवान्नरः

तस्य ते शम एवास्तु पाण्डवैर्भरतर्षभ

कुरु मे वचनं राजन्मा मृत्युवशमन्वगाः

एवं तु ब्रुवतस्तस्य मैत्रेयस्य विशां पते

ऊरुं गजकराकारं करेणाभिजघान सः

दुर्योधनः स्मितं कृत्वा चरणेनालिखन्महीम्

न किंचिदुक्त्वा दुर्मेधास्तस्थौ किंचिदवाङ्मुखः

तमशुश्रूषमाणं तु विलिखन्तं वसुंधराम्

दृष्ट्वा दुर्योधनं राजन्मैत्रेयं कोप आविशत्