Sabha Parva, Adhyaya 61

भवन्ति देशे बन्धक्यः कितवानां युधिष्ठिर

न ताभिरुत दीव्यन्ति दया चैवास्ति तास्वपि

काश्यो यद्बलिमाहार्षीद्द्रव्यं यच्चान्यदुत्तमम्

तथान्ये पृथिवीपाला यानि रत्नान्युपाहरन्

वाहनानि धनं चैव कवचान्यायुधानि च

राज्यमात्मा वयं चैव कैतवेन हृतं परैः

न च मे तत्र कोपोऽभूत्सर्वस्येशो हि नो भवान्

इदं त्वतिकृतं मन्ये द्रौपदी यत्र पण्यते

एषा ह्यनर्हती बाला पाण्डवान्प्राप्य कौरवैः

त्वत्कृते क्लिश्यते क्षुद्रैर्नृशंसैर्निकृतिप्रियैः

अस्याः कृते मन्युरयं त्वयि राजन्निपात्यते

बाहू ते संप्रधक्ष्यामि सहदेवाग्निमानय

न पुरा भीमसेन त्वमीदृशीर्वदिता गिरः

परैस्ते नाशितं नूनं नृशंसैर्धर्मगौरवम्

न सकामाः परे कार्या धर्ममेवाचरोत्तमम्

भ्रातरं धार्मिकं ज्येष्ठं नातिक्रमितुमर्हति

आहूतो हि परै राजा क्षात्रधर्ममनुस्मरन्

दीव्यते परकामेन तन्नः कीर्तिकरं महत्

एवमस्मिकृतं विद्यां यद्यस्याहं धनंजय

दीप्तेऽग्नौ सहितौ बाहू निर्दहेयं बलादिव

तथा तान्दुःखितान्दृष्ट्वा पाण्डवान्धृतराष्ट्रजः

क्लिश्यमानां च पाञ्चालीं विकर्ण इदमब्रवीत्

याज्ञसेन्या यदुक्तं तद्वाक्यं विब्रूत पार्थिवाः

अविवेकेन वाक्यस्य नरकः सद्य एव नः

भीष्मश्च धृतराष्ट्रश्च कुरुवृद्धतमावुभौ

समेत्य नाहतुः किंचिद्विदुरश्च महामतिः

भारद्वाजोऽपि सर्वेषामाचार्यः कृप एव च

अत एतावपि प्रश्नं नाहतुर्द्विजसत्तमौ

ये त्वन्ये पृथिवीपालाः समेताः सर्वतो दिशः

कामक्रोधौ समुत्सृज्य ते ब्रुवन्तु यथामति

यदिदं द्रौपदी वाक्यमुक्तवत्यसकृच्छुभा

विमृश्य कस्य कः पक्षः पार्थिवा वदतोत्तरम्

एवं स बहुशः सर्वानुक्तवांस्तान्सभासदः

न च ते पृथिवीपालास्तमूचुः साध्वसाधु वा

उक्त्वा तथासकृत्सर्वान्विकर्णः पृथिवीपतीन्

पाणिं पाणौ विनिष्पिष्य निःश्वसन्निदमब्रवीत्

विब्रूत पृथिवीपाला वाक्यं मा वा कथंचन

मन्ये न्याय्यं यदत्राहं तद्धि वक्ष्यामि कौरवाः

चत्वार्याहुर्नरश्रेष्ठा व्यसनानि महीक्षिताम्

मृगयां पानमक्षांश्च ग्राम्ये चैवातिसक्तताम्

एतेषु हि नरः सक्तो धर्ममुत्सृज्य वर्तते

तथायुक्तेन च कृतां क्रियां लोको न मन्यते

तदयं पाण्डुपुत्रेण व्यसने वर्तता भृशम्

समाहूतेन कितवैरास्थितो द्रौपदीपणः

साधारणी च सर्वेषां पाण्डवानामनिन्दिता

जितेन पूर्वं चानेन पाण्डवेन कृतः पणः

इयं च कीर्तिता कृष्णा सौबलेन पणार्थिना

एतत्सर्वं विचार्याहं मन्ये न विजितामिमाम्

एतच्छ्रुत्वा महान्नादः सभ्यानामुदतिष्ठत

विकर्णं शंसमानानां सौबलं च विनिन्दताम्

तस्मिन्नुपरते शब्दे राधेयः क्रोधमूर्छितः

प्रगृह्य रुचिरं बाहुमिदं वचनमब्रवीत्

दृश्यन्ते वै विकर्णे हि वैकृतानि बहून्यपि

तज्जस्तस्य विनाशाय यथाग्निररणिप्रजः

एते न किंचिदप्याहुश्चोद्यमानापि कृष्णया

धर्मेण विजितां मन्ये मन्यन्ते द्रुपदात्मजाम्

त्वं तु केवलबाल्येन धार्तराष्ट्र विदीर्यसे

यद्ब्रवीषि सभामध्ये बालः स्थविरभाषितम्

न च धर्मं यथातत्त्वं वेत्सि दुर्योधनावर

यद्ब्रवीषि जितां कृष्णामजितेति सुमन्दधीः