Sabha Parva, Adhyaya 60

धिगस्तु क्षत्तारमिति ब्रुवाणो; दर्पेण मत्तो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः

अवैक्षत प्रातिकामीं सभाया;मुवाच चैनं परमार्यमध्ये

त्वं प्रातिकामिन्द्रौपदीमानयस्व; न ते भयं विद्यते पाण्डवेभ्यः

क्षत्ता ह्ययं विवदत्येव भीरु;र्न चास्माकं वृद्धिकामः सदैव

एवमुक्तः प्रातिकामी स सूतः; प्रायाच्छीघ्रं राजवचो निशम्य

प्रविश्य च श्वेव स सिंहगोष्ठं; समासदन्महिषीं पाण्डवानाम्

युधिष्ठिरे द्यूतमदेन मत्ते; दुर्योधनो द्रौपदि त्वामजैषीत्

सा प्रपद्य त्वं धृतराष्ट्रस्य वेश्म; नयामि त्वां कर्मणे याज्ञसेनि

कथं त्वेवं वदसि प्रातिकामि;न्को वै दीव्येद्भार्यया राजपुत्रः

मूढो राजा द्यूतमदेन मत्त; आहो नान्यत्कैतवमस्य किंचित्

यदा नाभूत्कैतवमन्यदस्य; तदादेवीत्पाण्डवोऽजातशत्रुः

न्यस्ताः पूर्वं भ्रातरस्तेन राज्ञा; स्वयं चात्मा त्वमथो राजपुत्रि

गच्छ त्वं कितवं गत्वा सभायां पृच्छ सूतज

किं नु पूर्वं पराजैषीरात्मानं मां नु भारत

एतज्ज्ञात्वा त्वमागच्छ ततो मां नय सूतज

सभां गत्वा स चोवाच द्रौपद्यास्तद्वचस्तदा

कस्येशो नः पराजैषीरिति त्वामाह द्रौपदी

किं नु पूर्वं पराजैषीरात्मानमथ वापि माम्

युधिष्ठिरस्तु निश्चेष्टो गतसत्त्व इवाभवत्

न तं सूतं प्रत्युवाच वचनं साध्वसाधु वा

इहैत्य कृष्णा पाञ्चाली प्रश्नमेतं प्रभाषताम्

इहैव सर्वे शृण्वन्तु तस्या अस्य च यद्वचः

स गत्वा राजभवनं दुर्योधनवशानुगः

उवाच द्रौपदीं सूतः प्रातिकामी व्यथन्निव

सभ्यास्त्वमी राजपुत्र्याह्वयन्ति; मन्ये प्राप्तः संक्षयः कौरवाणाम्

न वै समृद्धिं पालयते लघीया;न्यत्त्वं सभामेष्यसि राजपुत्रि

एवं नूनं व्यदधात्संविधाता; स्पर्शावुभौ स्पृशतो धीरबालौ

धर्मं त्वेकं परमं प्राह लोके; स नः शमं धास्यति गोप्यमानः

युधिष्ठिरस्तु तच्छ्रुत्वा दुर्योधनचिकीर्षितम्

द्रौपद्याः संमतं दूतं प्राहिणोद्भरतर्षभ

एकवस्त्रा अधोनीवी रोदमाना रजस्वला

सभामागम्य पाञ्चाली श्वशुरस्याग्रतोऽभवत्

ततस्तेषां मुखमालोक्य राजा; दुर्योधनः सूतमुवाच हृष्टः

इहैवैतामानय प्रातिकामि;न्प्रत्यक्षमस्याः कुरवो ब्रुवन्तु

ततः सूतस्तस्य वशानुगामी; भीतश्च कोपाद्द्रुपदात्मजायाः

विहाय मानं पुनरेव सभ्या;नुवाच कृष्णां किमहं ब्रवीमि

दुःशासनैष मम सूतपुत्रो; वृकोदरादुद्विजतेऽल्पचेताः

स्वयं प्रगृह्यानय याज्ञसेनीं; किं ते करिष्यन्त्यवशाः सपत्नाः

ततः समुत्थाय स राजपुत्रः; श्रुत्वा भ्रातुः कोपविरक्तदृष्टिः

प्रविश्य तद्वेश्म महारथाना;मित्यब्रवीद्द्रौपदीं राजपुत्रीम्

एह्येहि पाञ्चालि जितासि कृष्णे; दुर्योधनं पश्य विमुक्तलज्जा

कुरून्भजस्वायतपद्मनेत्रे; धर्मेण लब्धासि सभां परैहि

ततः समुत्थाय सुदुर्मनाः सा; विवर्णमामृज्य मुखं करेण

आर्ता प्रदुद्राव यतः स्त्रियस्ता; वृद्धस्य राज्ञः कुरुपुंगवस्य

ततो जवेनाभिससार रोषा;द्दुःशासनस्तामभिगर्जमानः

दीर्घेषु नीलेष्वथ चोर्मिमत्सु; जग्राह केशेषु नरेन्द्रपत्नीम्

ये राजसूयावभृथे जलेन; महाक्रतौ मन्त्रपूतेन सिक्ताः

ते पाण्डवानां परिभूय वीर्यं; बलात्प्रमृष्टा धृतराष्ट्रजेन

स तां परामृश्य सभासमीप;मानीय कृष्णामतिकृष्णकेशीम्

दुःशासनो नाथवतीमनाथव;च्चकर्ष वायुः कदलीमिवार्ताम्

सा कृष्यमाणा नमिताङ्गयष्टिः; शनैरुवाचाद्य रजस्वलास्मि

एकं च वासो मम मन्दबुद्धे; सभां नेतुं नार्हसि मामनार्य

ततोऽब्रवीत्तां प्रसभं निगृह्य; केशेषु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम्

कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च; त्राणाय विक्रोश नयामि हि त्वाम्

रजस्वला वा भव याज्ञसेनि; एकाम्बरा वाप्यथ वा विवस्त्रा

द्यूते जिता चासि कृतासि दासी; दासीषु कामश्च यथोपजोषम्

प्रकीर्णकेशी पतितार्धवस्त्रा; दुःशासनेन व्यवधूयमाना

ह्रीमत्यमर्षेण च दह्यमाना; शनैरिदं वाक्यमुवाच कृष्णा

इमे सभायामुपदिष्टशास्त्राः; क्रियावन्तः सर्व एवेन्द्रकल्पाः

गुरुस्थाना गुरवश्चैव सर्वे; तेषामग्रे नोत्सहे स्थातुमेवम्

नृशंसकर्मंस्त्वमनार्यवृत्त; मा मां विवस्त्रां कृधि मा विकार्षीः

न मर्षयेयुस्तव राजपुत्राः; सेन्द्रापि देवा यदि ते सहायाः