Mausala Parva, Adhyaya 4

काली स्त्री पाण्डुरैर्दन्तैः प्रविश्य हसती निशि

स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां परिधावति

अलंकाराश्च छत्रं च ध्वजाश्च कवचानि च

ह्रियमाणान्यदृश्यन्त रक्षोभिः सुभयानकैः

तच्चाग्निदत्तं कृष्णस्य वज्रनाभमयस्मयम्

दिवमाचक्रमे चक्रं वृष्णीनां पश्यतां तदा

युक्तं रथं दिव्यमादित्यवर्णं; हयाहरन्पश्यतो दारुकस्य

ते सागरस्योपरिष्टादवर्त;न्मनोजवाश्चतुरो वाजिमुख्याः

तालः सुपर्णश्च महाध्वजौ तौ; सुपूजितौ रामजनार्दनाभ्याम्

उच्चैर्जह्रुरप्सरसो दिवानिशं; वाचश्चोचुर्गम्यतां तीर्थयात्रा

ततो जिगमिषन्तस्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः

सान्तःपुरास्तदा तीर्थयात्रामैच्छन्नरर्षभाः

ततो भोज्यं च भक्ष्यं च पेयं चान्धकवृष्णयः

बहु नानाविधं चक्रुर्मद्यं मांसमनेकशः

ततः सीधुषु सक्ताश्च निर्ययुर्नगराद्बहिः

यानैरश्वैर्गजैश्चैव श्रीमन्तस्तिग्मतेजसः

ततः प्रभासे न्यवसन्यथोद्देशं यथागृहम्

प्रभूतभक्ष्यपेयास्ते सदारा यादवास्तदा

निविष्टांस्तान्निशम्याथ समुद्रान्ते स योगवित्

जगामामन्त्र्य तान्वीरानुद्धवोऽर्थविशारदः

तं प्रस्थितं महात्मानमभिवाद्य कृताञ्जलिम्

जानन्विनाशं वृष्णीनां नैच्छद्वारयितुं हरिः

ततः कालपरीतास्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः

अपश्यन्नुद्धवं यान्तं तेजसावृत्य रोदसी

ब्राह्मणार्थेषु यत्सिद्धमन्नं तेषां महात्मनाम्

तद्वानरेभ्यः प्रददुः सुरागन्धसमन्वितम्

ततस्तूर्यशताकीर्णं नटनर्तकसंकुलम्

प्रावर्तत महापानं प्रभासे तिग्मतेजसाम्

कृष्णस्य संनिधौ रामः सहितः कृतवर्मणा

अपिबद्युयुधानश्च गदो बभ्रुस्तथैव च

ततः परिषदो मध्ये युयुधानो मदोत्कटः

अब्रवीत्कृतवर्माणमवहस्यावमन्य च

कः क्षत्रियो मन्यमानः सुप्तान्हन्यान्मृतानिव

न तन्मृष्यन्ति हार्दिक्य यादवा यत्त्वया कृतम्

इत्युक्ते युयुधानेन पूजयामास तद्वचः

प्रद्युम्नो रथिनां श्रेष्ठो हार्दिक्यमवमन्य च

ततः परमसंक्रुद्धः कृतवर्मा तमब्रवीत्

निर्दिशन्निव सावज्ञं तदा सव्येन पाणिना

भूरिश्रवाश्छिन्नबाहुर्युद्धे प्रायगतस्त्वया

वधेन सुनृशंसेन कथं वीरेण पातितः

इति तस्य वचः श्रुत्वा केशवः परवीरहा

तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षां चक्रे स मन्युमान्

मणिः स्यमन्तकश्चैव यः स सत्राजितोऽभवत्

तां कथां स्मारयामास सात्यकिर्मधुसूदनम्

तच्छ्रुत्वा केशवस्याङ्कमगमद्रुदती तदा

सत्यभामा प्रकुपिता कोपयन्ती जनार्दनम्

तत उत्थाय सक्रोधः सात्यकिर्वाक्यमब्रवीत्

पञ्चानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नशिखण्डिनोः

एष गच्छामि पदवीं सत्येन च तथा शपे

सौप्तिके ये च निहताः सुप्तानेन दुरात्मना

द्रोणपुत्रसहायेन पापेन कृतवर्मणा

समाप्तमायुरस्याद्य यशश्चापि सुमध्यमे

इतीदमुक्त्वा खड्गेन केशवस्य समीपतः

अभिद्रुत्य शिरः क्रुद्धश्चिच्छेद कृतवर्मणः

तथान्यानपि निघ्नन्तं युयुधानं समन्ततः

अभ्यधावद्धृषीकेशो विनिवारयिषुस्तदा

एकीभूतास्ततः सर्वे कालपर्यायचोदिताः

भोजान्धका महाराज शैनेयं पर्यवारयन्

तान्दृष्ट्वा पततस्तूर्णमभिक्रुद्धाञ्जनार्दनः

न चुक्रोध महातेजा जानन्कालस्य पर्ययम्