Ashramavasika Parva, Adhyaya 28

वनं गते कौरवेन्द्रे दुःखशोकसमाहताः

बभूवुः पाण्डवा राजन्मातृशोकेन चार्दिताः

तथा पौरजनः सर्वः शोचन्नास्ते जनाधिपम्

कुर्वाणाश्च कथास्तत्र ब्राह्मणा नृपतिं प्रति

कथं नु राजा वृद्धः स वने वसति निर्जने

गान्धारी च महाभागा सा च कुन्ती पृथा कथम्

सुखार्हः स हि राजर्षिर्न सुखं तन्महावनम्

किमवस्थः समासाद्य प्रज्ञाचक्षुर्हतात्मजः

सुदुष्करं कृतवती कुन्ती पुत्रानपश्यती

राज्यश्रियं परित्यज्य वनवासमरोचयत्

विदुरः किमवस्थश्च भ्रातुः शुश्रूषुरात्मवान्

स च गावल्गणिर्धीमान्भर्तृपिण्डानुपालकः

आकुमारं च पौरास्ते चिन्ताशोकसमाहताः

तत्र तत्र कथाश्चक्रुः समासाद्य परस्परम्

पाण्डवाश्चैव ते सर्वे भृशं शोकपरायणाः

शोचन्तो मातरं वृद्धामूषुर्नातिचिरं पुरे

तथैव पितरं वृद्धं हतपुत्रं जनेश्वरम्

गान्धारीं च महाभागां विदुरं च महामतिम्

नैषां बभूव संप्रीतिस्तान्विचिन्तयतां तदा

न राज्ये न च नारीषु न वेदाध्ययने तथा

परं निर्वेदमगमंश्चिन्तयन्तो नराधिपम्

तच्च ज्ञातिवधं घोरं संस्मरन्तः पुनः पुनः

अभिमन्योश्च बालस्य विनाशं रणमूर्धनि

कर्णस्य च महाबाहोः संग्रामेष्वपलायिनः

तथैव द्रौपदेयानामन्येषां सुहृदामपि

वधं संस्मृत्य ते वीरा नातिप्रमनसोऽभवन्

हतप्रवीरां पृथिवीं हतरत्नां च भारत

सदैव चिन्तयन्तस्ते न निद्रामुपलेभिरे

द्रौपदी हतपुत्रा च सुभद्रा चैव भामिनी

नातिप्रीतियुते देव्यौ तदास्तामप्रहृष्टवत्

वैराट्यास्तु सुतं दृष्ट्वा पितरं ते परिक्षितम्

धारयन्ति स्म ते प्राणांस्तव पूर्वपितामहाः