Ashvamedhika Parva, Adhyaya 92

पितामहस्य मे यज्ञे धर्मपुत्रस्य धीमतः

यदाश्चर्यमभूत्किंचित्तद्भवान्वक्तुमर्हति

श्रूयतां राजशार्दूल महदाश्चर्यमुत्तमम्

अश्वमेधे महायज्ञे निवृत्ते यदभूद्विभो

तर्पितेषु द्विजाग्र्येषु ज्ञातिसंबन्धिबन्धुषु

दीनान्धकृपणे चापि तदा भरतसत्तम

घुष्यमाणे महादाने दिक्षु सर्वासु भारत

पतत्सु पुष्पवर्षेषु धर्मराजस्य मूर्धनि

बिलान्निष्क्रम्य नकुलो रुक्मपार्श्वस्तदानघ

वज्राशनिसमं नादममुञ्चत विशां पते

सकृदुत्सृज्य तं नादं त्रासयानो मृगद्विजान्

मानुषं वचनं प्राह धृष्टो बिलशयो महान्

सक्तुप्रस्थेन वो नायं यज्ञस्तुल्यो नराधिपाः

उञ्छवृत्तेर्वदान्यस्य कुरुक्षेत्रनिवासिनः

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नकुलस्य विशां पते

विस्मयं परमं जग्मुः सर्वे ते ब्राह्मणर्षभाः

ततः समेत्य नकुलं पर्यपृच्छन्त ते द्विजाः

कुतस्त्वं समनुप्राप्तो यज्ञं साधुसमागमम्

किं बलं परमं तुभ्यं किं श्रुतं किं परायणम्

कथं भवन्तं विद्याम यो नो यज्ञं विगर्हसे

अविलुप्यागमं कृत्स्नं विधिज्ञैर्याजकैः कृतम्

यथागमं यथान्यायं कर्तव्यं च यथाकृतम्

पूजार्हाः पूजिताश्चात्र विधिवच्छास्त्रचक्षुषा

मन्त्रपूतं हुतश्चाग्निर्दत्तं देयममत्सरम्

तुष्टा द्विजर्षभाश्चात्र दानैर्बहुविधैरपि

क्षत्रियाश्च सुयुद्धेन श्राद्धैरपि पितामहाः

पालनेन विशस्तुष्टाः कामैस्तुष्टा वरस्त्रियः

अनुक्रोशैस्तथा शूद्रा दानशेषैः पृथग्जनाः

ज्ञातिसंबन्धिनस्तुष्टाः शौचेन च नृपस्य नः

देवा हविर्भिः पुण्यैश्च रक्षणैः शरणागताः

यदत्र तथ्यं तद्ब्रूहि सत्यसंध द्विजातिषु

यथाश्रुतं यथादृष्टं पृष्टो ब्राह्मणकाम्यया

श्रद्धेयवाक्यः प्राज्ञस्त्वं दिव्यं रूपं बिभर्षि च

समागतश्च विप्रैस्त्वं तत्त्वतो वक्तुमर्हसि

इति पृष्टो द्विजैस्तैः स प्रहस्य नकुलोऽब्रवीत्

नैषानृता मया वाणी प्रोक्ता दर्पेण वा द्विजाः

यन्मयोक्तमिदं किंचिद्युष्माभिश्चाप्युपश्रुतम्

सक्तुप्रस्थेन वो नायं यज्ञस्तुल्यो नराधिपाः

उञ्छवृत्तेर्वदान्यस्य कुरुक्षेत्रनिवासिनः

इत्यवश्यं मयैतद्वो वक्तव्यं द्विजपुंगवाः

शृणुताव्यग्रमनसः शंसतो मे द्विजर्षभाः

अनुभूतं च दृष्टं च यन्मयाद्भुतमुत्तमम्

उञ्छवृत्तेर्यथावृत्तं कुरुक्षेत्रनिवासिनः

स्वर्गं येन द्विजः प्राप्तः सभार्यः ससुतस्नुषः

यथा चार्धं शरीरस्य ममेदं काञ्चनीकृतम्