Ashvamedhika Parva, Adhyaya 68

सैवं विलप्य करुणं सोन्मादेव तपस्विनी

उत्तरा न्यपतद्भूमौ कृपणा पुत्रगृद्धिनी

तां तु दृष्ट्वा निपतितां हतबन्धुपरिच्छदाम्

चुक्रोश कुन्ती दुःखार्ता सर्वाश्च भरतस्त्रियः

मुहूर्तमिव तद्राजन्पाण्डवानां निवेशनम्

अप्रेक्षणीयमभवदार्तस्वरनिनादितम्

सा मुहूर्तं च राजेन्द्र पुत्रशोकाभिपीडिता

कश्मलाभिहता वीर वैराटी त्वभवत्तदा

प्रतिलभ्य तु सा संज्ञामुत्तरा भरतर्षभ

अङ्कमारोप्य तं पुत्रमिदं वचनमब्रवीत्

धर्मज्ञस्य सुतः संस्त्वमधर्ममवबुध्यसे

यस्त्वं वृष्णिप्रवीरस्य कुरुषे नाभिवादनम्

पुत्र गत्वा मम वचो ब्रूयास्त्वं पितरं तव

दुर्मरं प्राणिनां वीर काले प्राप्ते कथंचन

याहं त्वया विहीनाद्य पत्या पुत्रेण चैव ह

मर्तव्ये सति जीवामि हतस्वस्तिरकिंचना

अथ वा धर्मराज्ञाहमनुज्ञाता महाभुज

भक्षयिष्ये विषं तीक्ष्णं प्रवेक्ष्ये वा हुताशनम्

अथ वा दुर्मरं तात यदिदं मे सहस्रधा

पतिपुत्रविहीनाया हृदयं न विदीर्यते

उत्तिष्ठ पुत्र पश्येमां दुःखितां प्रपितामहीम्

आर्तामुपप्लुतां दीनां निमग्नां शोकसागरे

आर्यां च पश्य पाञ्चालीं सात्वतीं च तपस्विनीम्

मां च पश्य सुदुःखार्तां व्याधविद्धां मृगीमिव

उत्तिष्ठ पश्य वदनं लोकनाथस्य धीमतः

पुण्डरीकपलाशाक्षं पुरेव चपलेक्षणम्

एवं विप्रलपन्तीं तु दृष्ट्वा निपतितां पुनः

उत्तरां ताः स्त्रियः सर्वाः पुनरुत्थापयन्त्युत

उत्थाय तु पुनर्धैर्यात्तदा मत्स्यपतेः सुता

प्राञ्जलिः पुण्डरीकाक्षं भूमावेवाभ्यवादयत्

श्रुत्वा स तस्या विपुलं विलापं पुरुषर्षभः

उपस्पृश्य ततः कृष्णो ब्रह्मास्त्रं संजहार तत्

प्रतिजज्ञे च दाशार्हस्तस्य जीवितमच्युतः

अब्रवीच्च विशुद्धात्मा सर्वं विश्रावयञ्जगत्

न ब्रवीम्युत्तरे मिथ्या सत्यमेतद्भविष्यति

एष संजीवयाम्येनं पश्यतां सर्वदेहिनाम्

नोक्तपूर्वं मया मिथ्या स्वैरेष्वपि कदाचन

न च युद्धे परावृत्तस्तथा संजीवतामयम्

यथा मे दयितो धर्मो ब्राह्मणाश्च विशेषतः

अभिमन्योः सुतो जातो मृतो जीवत्वयं तथा

यथाहं नाभिजानामि विजयेन कदाचन

विरोधं तेन सत्येन मृतो जीवत्वयं शिशुः

यथा सत्यं च धर्मश्च मयि नित्यं प्रतिष्ठितौ

तथा मृतः शिशुरयं जीवतामभिमन्युजः

यथा कंसश्च केशी च धर्मेण निहतौ मया

तेन सत्येन बालोऽयं पुनरुज्जीवतामिह

इत्युक्तो वासुदेवेन स बालो भरतर्षभ

शनैः शनैर्महाराज प्रास्पन्दत सचेतनः