Ashvamedhika Parva, Adhyaya 58

उत्तङ्काय वरं दत्त्वा गोविन्दो द्विजसत्तम

अत ऊर्ध्वं महाबाहुः किं चकार महायशाः

दत्त्वा वरमुत्तङ्काय प्रायात्सात्यकिना सह

द्वारकामेव गोविन्दः शीघ्रवेगैर्महाहयैः

सरांसि च नदीश्चैव वनानि विविधानि च

अतिक्रम्य ससादाथ रम्यां द्वारवतीं पुरीम्

वर्तमाने महाराज महे रैवतकस्य च

उपायात्पुण्डरीकाक्षो युयुधानानुगस्तदा

अलंकृतस्तु स गिरिर्नानारूपविचित्रितैः

बभौ रुक्ममयैः काशैः सर्वतः पुरुषर्षभ

काञ्चनस्रग्भिरग्र्याभिः सुमनोभिस्तथैव च

वासोभिश्च महाशैलः कल्पवृक्षैश्च सर्वशः

दीपवृक्षैश्च सौवर्णैरभीक्ष्णमुपशोभितः

गुहानिर्झरदेशेषु दिवाभूतो बभूव ह

पताकाभिर्विचित्राभिः सघण्टाभिः समन्ततः

पुंभिः स्त्रीभिश्च संघुष्टः प्रगीत इव चाभवत्

अतीव प्रेक्षणीयोऽभून्मेरुर्मुनिगणैरिव

मत्तानां हृष्टरूपाणां स्त्रीणां पुंसां च भारत

गायतां पर्वतेन्द्रस्य दिवस्पृगिव निस्वनः

प्रमत्तमत्तसंमत्तक्ष्वेडितोत्कृष्टसंकुला

तथा किलकिलाशब्दैर्भूरभूत्सुमनोहरा

विपणापणवान्रम्यो भक्ष्यभोज्यविहारवान्

वस्त्रमाल्योत्करयुतो वीणावेणुमृदङ्गवान्

सुरामैरेयमिश्रेण भक्ष्यभोज्येन चैव ह

दीनान्धकृपणादिभ्यो दीयमानेन चानिशम्

बभौ परमकल्याणो महस्तस्य महागिरेः

पुण्यावसथवान्वीर पुण्यकृद्भिर्निषेवितः

विहारो वृष्णिवीराणां महे रैवतकस्य ह

स नगो वेश्मसंकीर्णो देवलोक इवाबभौ

तदा च कृष्णसांनिध्यमासाद्य भरतर्षभ

शक्रसद्मप्रतीकाशो बभूव स हि शैलराट्

ततः संपूज्यमानः स विवेश भवनं शुभम्

गोविन्दः सात्यकिश्चैव जगाम भवनं स्वकम्

विवेश च स हृष्टात्मा चिरकालप्रवासकः

कृत्वा नसुकरं कर्म दानवेष्विव वासवः

उपयातं तु वार्ष्णेयं भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा

अभ्यगच्छन्महात्मानं देवा इव शतक्रतुम्

स तानभ्यर्च्य मेधावी पृष्ट्वा च कुशलं तदा

अभ्यवादयत प्रीतः पितरं मातरं तथा

ताभ्यां च संपरिष्वक्तः सान्त्वितश्च महाभुजः

उपोपविष्टस्तैः सर्वैर्वृष्णिभिः परिवारितः

स विश्रान्तो महातेजाः कृतपादावसेचनः

कथयामास तं कृष्णः पृष्टः पित्रा महाहवम्