Anushasana Parva, Adhyaya 154

एवमुक्त्वा कुरून्सर्वान्भीष्मः शांतनवस्तदा

तूष्णीं बभूव कौरव्यः स मुहूर्तमरिंदम

धारयामास चात्मानं धारणासु यथाक्रमम्

तस्योर्ध्वमगमन्प्राणाः संनिरुद्धा महात्मनः

इदमाश्चर्यमासीच्च मध्ये तेषां महात्मनाम्

यद्यन्मुञ्चति गात्राणां स शंतनुसुतस्तदा

तत्तद्विशल्यं भवति योगयुक्तस्य तस्य वै

क्षणेन प्रेक्षतां तेषां विशल्यः सोऽभवत्तदा

तं दृष्ट्वा विस्मिताः सर्वे वासुदेवपुरोगमाः

सह तैर्मुनिभिः सर्वैस्तदा व्यासादिभिर्नृप

संनिरुद्धस्तु तेनात्मा सर्वेष्वायतनेषु वै

जगाम भित्त्वा मूर्धानं दिवमभ्युत्पपात च

महोल्केव च भीष्मस्य मूर्धदेशाज्जनाधिप

निःसृत्याकाशमाविश्य क्षणेनान्तरधीयत

एवं स नृपशार्दूल नृपः शांतनवस्तदा

समयुज्यत लोकैः स्वैर्भरतानां कुलोद्वहः

ततस्त्वादाय दारूणि गन्धांश्च विविधान्बहून्

चितां चक्रुर्महात्मानः पाण्डवा विदुरस्तथा

युयुत्सुश्चापि कौरव्यः प्रेक्षकास्त्वितरेऽभवन्

युधिष्ठिरस्तु गाङ्गेयं विदुरश्च महामतिः

छादयामासतुरुभौ क्षौमैर्माल्यैश्च कौरवम्

धारयामास तस्याथ युयुत्सुश्छत्रमुत्तमम्

चामरव्यजने शुभ्रे भीमसेनार्जुनावुभौ

उष्णीषे पर्यगृह्णीतां माद्रीपुत्रावुभौ तदा

स्त्रियः कौरवनाथस्य भीष्मं कुरुकुलोद्भवम्

तालवृन्तान्युपादाय पर्यवीजन्समन्ततः

ततोऽस्य विधिवच्चक्रुः पितृमेधं महात्मनः

याजका जुहुवुश्चाग्निं जगुः सामानि सामगाः

ततश्चन्दनकाष्ठैश्च तथा कालेयकैरपि

कालागरुप्रभृतिभिर्गन्धैश्चोच्चावचैस्तथा

समवच्छाद्य गाङ्गेयं प्रज्वाल्य च हुताशनम्

अपसव्यमकुर्वन्त धृतराष्ट्रमुखा नृपाः

संस्कृत्य च कुरुश्रेष्ठं गाङ्गेयं कुरुसत्तमाः

जग्मुर्भागीरथीतीरमृषिजुष्टं कुरूद्वहाः

अनुगम्यमाना व्यासेन नारदेनासितेन च

कृष्णेन भरतस्त्रीभिर्ये च पौराः समागताः

उदकं चक्रिरे चैव गाङ्गेयस्य महात्मनः

विधिवत्क्षत्रियश्रेष्ठाः स च सर्वो जनस्तदा

ततो भागीरथी देवी तनयस्योदके कृते

उत्थाय सलिलात्तस्माद्रुदती शोकलालसा

परिदेवयती तत्र कौरवानभ्यभाषत

निबोधत यथावृत्तमुच्यमानं मयानघाः

राजवृत्तेन संपन्नः प्रज्ञयाभिजनेन च

सत्कर्ता कुरुवृद्धानां पितृभक्तो दृढव्रतः

जामदग्न्येन रामेण पुरा यो न पराजितः

दिव्यैरस्त्रैर्महावीर्यः स हतोऽद्य शिखण्डिना

अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम पार्थिवाः

अपश्यन्त्याः प्रियं पुत्रं यत्र दीर्यति मेऽद्य वै

समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां स्वयंवरे

विजित्यैकरथेनाजौ कन्यास्ता यो जहार ह

यस्य नास्ति बले तुल्यः पृथिव्यामपि कश्चन

हतं शिखण्डिना श्रुत्वा यन्न दीर्यति मे मनः

जामदग्न्यः कुरुक्षेत्रे युधि येन महात्मना

पीडितो नातियत्नेन निहतः स शिखण्डिना

एवंविधं बहु तदा विलपन्तीं महानदीम्

आश्वासयामास तदा साम्ना दामोदरो विभुः

समाश्वसिहि भद्रे त्वं मा शुचः शुभदर्शने

गतः स परमां सिद्धिं तव पुत्रो न संशयः

वसुरेष महातेजाः शापदोषेण शोभने

मनुष्यतामनुप्राप्तो नैनं शोचितुमर्हसि

स एष क्षत्रधर्मेण युध्यमानो रणाजिरे

धनंजयेन निहतो नैष नुन्नः शिखण्डिना

भीष्मं हि कुरुशार्दूलमुद्यतेषुं महारणे

न शक्तः संयुगे हन्तुं साक्षादपि शतक्रतुः