Anushasana Parva, Adhyaya 148

ये च धर्ममसूयन्ति ये चैनं पर्युपासते

ब्रवीतु भगवानेतत्क्व ते गच्छन्ति तादृशाः

रजसा तमसा चैव समवस्तीर्णचेतसः

नरकं प्रतिपद्यन्ते धर्मविद्वेषिणो नराः

ये तु धर्मं महाराज सततं पर्युपासते

सत्यार्जवपराः सन्तस्ते वै स्वर्गभुजो नराः

धर्म एव रतिस्तेषामाचार्योपासनाद्भवेत्

देवलोकं प्रपद्यन्ते ये धर्मं पर्युपासते

मनुष्या यदि वा देवाः शरीरमुपताप्य वै

धर्मिणः सुखमेधन्ते लोभद्वेषविवर्जिताः

प्रथमं ब्रह्मणः पुत्रं धर्ममाहुर्मनीषिणः

धर्मिणः पर्युपासन्ते फलं पक्वमिवाशयः

असतां कीदृशं रूपं साधवः किं च कुर्वते

ब्रवीतु मे भवानेतत्सन्तोऽसन्तश्च कीदृशाः

दुराचाराश्च दुर्धर्षा दुर्मुखाश्चाप्यसाधवः

साधवः शीलसंपन्नाः शिष्टाचारस्य लक्षणम्

राजमार्गे गवां मध्ये गोष्ठमध्ये च धर्मिणः

नोपसेवन्ति राजेन्द्र सर्गं मूत्रपुरीषयोः

पञ्चानामशनं दत्त्वा शेषमश्नन्ति साधवः

न जल्पन्ति च भुञ्जाना न निद्रान्त्यार्द्रपाणयः

चित्रभानुमनड्वाहं देवं गोष्ठं चतुष्पथम्

ब्राह्मणं धार्मिकं चैत्यं ते कुर्वन्ति प्रदक्षिणम्

वृद्धानां भारतप्तानां स्त्रीणां बालातुरस्य च

ब्राह्मणानां गवां राज्ञां पन्थानं ददते च ते

अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च

तथा शरणकामानां गोप्ता स्यात्स्वागतप्रदः

सायं प्रातर्मनुष्याणामशनं देवनिर्मितम्

नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासविधिर्हि सः

होमकाले यथा वह्निः कालमेव प्रतीक्षते

ऋतुकाले तथा नारी ऋतुमेव प्रतीक्षते

न चान्यां गच्छते यस्तु ब्रह्मचर्यं हि तत्स्मृतम्

अमृतं ब्राह्मणा गाव इत्येतत्त्रयमेकतः

तस्माद्गोब्राह्मणं नित्यमर्चयेत यथाविधि

यजुषा संस्कृतं मांसमुपभुञ्जन्न दुष्यति

पृष्ठमांसं वृथामांसं पुत्रमांसं च तत्समम्

स्वदेशे परदेशे वाप्यतिथिं नोपवासयेत्

कर्म वै सफलं कृत्वा गुरूणां प्रतिपादयेत्

गुरुभ्य आसनं देयमभिवाद्याभिपूज्य च

गुरूनभ्यर्च्य वर्धन्ते आयुषा यशसा श्रिया

वृद्धान्नातिवदेज्जातु न च संप्रेषयेदपि

नासीनः स्यात्स्थितेष्वेवमायुरस्य न रिष्यते

न नग्नामीक्षते नारीं न विद्वान्पुरुषानपि

मैथुनं सततं गुप्तमाहारं च समाचरेत्

तीर्थानां गुरवस्तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचि

दर्शनानां परं ज्ञानं संतोषः परमं सुखम्

सायं प्रातश्च वृद्धानां शृणुयात्पुष्कला गिरः

श्रुतमाप्नोति हि नरः सततं वृद्धसेवया

स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत्

यच्छेद्वाङ्मनसी नित्यमिन्द्रियाणां च विभ्रमम्

संस्कृतं पायसं नित्यं यवागूं कृसरं हविः

अष्टकाः पितृदैवत्या वृद्धानामभिपूजनम्

श्मश्रुकर्मणि मङ्गल्यं क्षुतानामभिनन्दनम्

व्याधितानां च सर्वेषामायुषः प्रतिनन्दनम्

न जातु त्वमिति ब्रूयादापन्नोऽपि महत्तरम्

त्वंकारो वा वधो वेति विद्वत्सु न विशिष्यते

अवराणां समानानां शिष्याणां च समाचरेत्

पापमाचक्षते नित्यं हृदयं पापकर्मिणाम्

ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने

ज्ञानपूर्वं कृतं कर्म च्छादयन्ते ह्यसाधवः

न मां मनुष्याः पश्यन्ति न मां पश्यन्ति देवताः

पापेनाभिहतः पापः पापमेवाभिजायते

यथा वार्धुषिको वृद्धिं देहभेदे प्रतीक्षते

धर्मेणापिहितं पापं धर्ममेवाभिवर्धयेत्