Anushasana Parva, Adhyaya 117

इमे वै मानवा लोके भृशं मांसस्य गृद्धिनः

विसृज्य भक्षान्विविधान्यथा रक्षोगणास्तथा

नापूपान्विविधाकाराञ्शाकानि विविधानि च

षाडवान्रसयोगांश्च तथेच्छन्ति यथामिषम्

तत्र मे बुद्धिरत्रैव विसर्गे परिमुह्यते

न मन्ये रसतः किंचिन्मांसतोऽस्तीह किंचन

तदिच्छामि गुणाञ्श्रोतुं मांसस्याभक्षणेऽपि वा

भक्षणे चैव ये दोषास्तांश्चैव पुरुषर्षभ

सर्वं तत्त्वेन धर्मज्ञ यथावदिह धर्मतः

किं वा भक्ष्यमभक्ष्यं वा सर्वमेतद्वदस्व मे

एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत

न मांसात्परमत्रान्यद्रसतो विद्यते भुवि

क्षतक्षीणाभितप्तानां ग्राम्यधर्मरताश्च ये

अध्वना कर्शितानां च न मांसाद्विद्यते परम्

सद्यो वर्धयति प्राणान्पुष्टिमग्र्यां ददाति च

न भक्षोऽभ्यधिकः कश्चिन्मांसादस्ति परंतप

विवर्जने तु बहवो गुणाः कौरवनन्दन

ये भवन्ति मनुष्याणां तान्मे निगदतः शृणु

स्वमांसं परमांसैर्यो विवर्धयितुमिच्छति

नास्ति क्षुद्रतरस्तस्मान्न नृशंसतरो नरः

न हि प्राणात्प्रियतरं लोके किंचन विद्यते

तस्माद्दयां नरः कुर्याद्यथात्मनि तथा परे

शुक्राच्च तात संभूतिर्मांसस्येह न संशयः

भक्षणे तु महान्दोषो वधेन सह कल्पते

अहिंसालक्षणो धर्म इति वेदविदो विदुः

यदहिंस्रं भवेत्कर्म तत्कुर्यादात्मवान्नरः

पितृदैवतयज्ञेषु प्रोक्षितं हविरुच्यते

विधिना वेददृष्टेन तद्भुक्त्वेह न दुष्यति

यज्ञार्थे पशवः सृष्टा इत्यपि श्रूयते श्रुतिः

अतोऽन्यथा प्रवृत्तानां राक्षसो विधिरुच्यते

क्षत्रियाणां तु यो दृष्टो विधिस्तमपि मे शृणु

वीर्येणोपार्जितं मांसं यथा खादन्न दुष्यति

आरण्याः सर्वदैवत्याः प्रोक्षिताः सर्वशो मृगाः

अगस्त्येन पुरा राजन्मृगया येन पूज्यते

नात्मानमपरित्यज्य मृगया नाम विद्यते

समतामुपसंगम्य रूपं हन्यान्न वा नृप

अतो राजर्षयः सर्वे मृगयां यान्ति भारत

लिप्यन्ते न हि दोषेण न चैतत्पातकं विदुः

न हि तत्परमं किंचिदिह लोके परत्र च

यत्सर्वेष्विह लोकेषु दया कौरवनन्दन

न भयं विद्यते जातु नरस्येह दयावतः

दयावतामिमे लोकाः परे चापि तपस्विनाम्

अभयं सर्वभूतेभ्यो यो ददाति दयापरः

अभयं तस्य भूतानि ददतीत्यनुशुश्रुमः

क्षतं च स्खलितं चैव पतितं क्लिष्टमाहतम्

सर्वभूतानि रक्षन्ति समेषु विषमेषु च

नैनं व्यालमृगा घ्नन्ति न पिशाचा न राक्षसाः

मुच्यन्ते भयकालेषु मोक्षयन्ति च ये परान्

प्राणदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति

न ह्यात्मनः प्रियतरः कश्चिदस्तीति निश्चितम्

अनिष्टं सर्वभूतानां मरणं नाम भारत

मृत्युकाले हि भूतानां सद्यो जायति वेपथुः

जातिजन्मजरादुःखे नित्यं संसारसागरे

जन्तवः परिवर्तन्ते मरणादुद्विजन्ति च

गर्भवासेषु पच्यन्ते क्षाराम्लकटुकै रसैः

मूत्रश्लेष्मपुरीषाणां स्पर्शैश्च भृशदारुणैः

जाताश्चाप्यवशास्तत्र भिद्यमानाः पुनः पुनः

पाट्यमानाश्च दृश्यन्ते विवशा मांसगृद्धिनः

कुम्भीपाके च पच्यन्ते तां तां योनिमुपागताः

आक्रम्य मार्यमाणाश्च भ्राम्यन्ते वै पुनः पुनः